ในระหว่างการเดินทางบนเกวียนนั้นสูนทรากำลังเล่นเพลง canon in d อยู่โดยใช้พิณที่ซื้อมา เพราะบรรยากาศที่เริ่มเย็นลง ดวงอาทิตย์กำลังตกดินและมีฝูงนกกำลังบินกลับรังในป่าไม้ที่ตั้งอยู่ระหว่างเมืองเบกิลล์กับหมู่บ้านคอเฮม สูนทราแปลกใจตัวเองเหมือนกันทั้งๆที่ก็ผ่านทางถนนเส้นนี้มาแล้วหลายครั้งแต่เพิ่งสังเกตุได้เห็นถึงความงดงามในธรรมชาติของถนนเส้นนี้ที่มีดอกไม้นาๆชนิดข้างทาง มีผึ้ง แมลงปอและสัตว์มีปีกหลายชนิดที่ชอบอยู่ตามดอกไม้บินวนไปมาอยู่รอบเกสรของดอกไม้ สูนทราจึงพลางคิดไปเรื่อยเปื่อย
'เพราะว่าเริ่มรู้สึกถึงอารมณ์ศิลปินแล้วเหรอ หรือเริ่มเห็นประโยชน์ของอาชีพนักกวีในเกมส์ขึ้นมานิดหนึ่ง หรือว่าได้เห็นรอยยิ้มของเด็กคนนี้ที่กำลังนั่งอยู่ข้างๆเรา'
จากนั้นสูนทราก็มองไปที่ลิบลินแล้วลิบลินหันมาพอดีจึงสบตากัน ทำให้ใจของสูนทราตื่นเต้นและหน้าแดงนิดหน่อยกับความน่ารักของเด็กที่ชื่อลิบลิน
"คุณนักกวีมีอะไรรึเปล่าคะ?"
ลิบลินแปลกใจกับท่าทีของสูนทราแล้วจึงเอ่ยถามออกมา
"ไม่มีอะไรหรอก ฮ่ะๆ เเค่เพลงที่เล่นมันไพเราะนิดหน่อยน่ะ"
"ฮ่าๆๆ เพราะคุณนักวีเล่นเก่งไงคะ เสียงของพิณจึงไพเราะได้ขนาดนี้"
"ไพเราะจริงๆเหรอ?"
"จริงสิคะ"
แล้วสูนทรากับลิบลินก็หัวเราะออกมาพร้อมๆกัน จากนั้นตะวันก็ตึกดินลับไป เริ่มมีดวงจันทร์ส่องแสงลงมา ผ่านมาถึงสัปดาห์ที่ 3 ในเกมส์ที่สูนทรากำลังเล่นอยู่ สูนทราเห็นนักผจญภัยกำลังทำอาหาร จึงนำเนื้อที่เหลือเมนูเนื้อย่างเมื่อวานมาทำอาหารด้วย จากนั้นในระหว่างที่กำลังทำอาหารอยู่มีแวร์วูฟสีเทาในป่าออกมา 3 ตัวะโเข้ากัดสูนทราที่กำลังหันเนื้ออยู่ ลิบลินที่กำลังก่อกองไฟหันไปเห็นแวร์วูฟสีเทาที่กำลังะโอยู่จึงรีบคว้าไม้ที่เตรียมก่อกองไฟและเเทงเข้าใส่แวร์วูฟสีเทา 1 ตัวทันที แต่เเรงของเด็กก็ไม่พอที่จะปลิดชีพแวร์วูฟได้แล้วมีแวร์วูฟสีเทาหลุดไป 2 ตัวกัดโดนแขนซ้ายสูนทราแต่ไม่เข้าเนื้อแขนซ้ายมากนัก แต่ก็มีเเผลถลอกนิดหน่อยเพราะค่าสเตตัสสูนทรามากกว่าแวร์วูฟสีเทา จึงดื่มโพชั่นของนักผจญภัยแล้วจากนั้นทำการกำจัดแวร์วูฟ 3 ตัวพร้อมกับลิบลินและนักผจญภัย
"ติ๊ง"
*เลเวลอัพ
*เลเวลอัพ
*เลเวลอัพ
สูนทราใกับระบบเสียงของเกมส์แต่ลองตรวจสอบดูหลอดค่าประสบการณ์ก็ไม่ได้เต็มแล้วเริ่มเลเวลใหม่ พอหันไปรอบๆก็ไม่เห็นมีใครมีท่าทีได้ยินเสียงสักคน เสียงระบบของนักผจญภัยเหรอ แต่จากที่ดูส่วนใหญ่ก็เป็ npc ไม่ได้มีชื่อขึ้นหัวหรือจะเป็ของพ่อค้าเหรอก็ไม่น่าจะใช่เพราะไม่มีชื่อขึ้นหัวเหมือนกัน หรือว่าเป็ของลิบลินงั้นเหรอแต่ npc ที่ชื่อว่าเวอริสเลี้ยงเด็กคนนี้มา 5ปี แล้วไปประจำการที่ป้อมอีก 5 ปี รวมเป็ 10ปี ลิบลินน่าจะเป็ npc เหมือนกันนะ แต่ดูจากท่าทีลิบลินที่ทำตัวตามปกติ เหมือนไม่ได้ยินเสียงอะไรใดๆทั้งสิ้น สูนทราคงคิดว่าหูแว่วไปเอง
"เป็อะไรมากมั้ยคะ คุณนักกวี"
ลิบลินเดินเข้ามาหาด้วยความเป็ห่วง
"ไม่ได้เป็อะไรมากแค่แผลรอยกัดนิดหน่อย ว่าแต่ลิบลินสู้เป็ด้วยเหรอ"
สูนทราสงสัยตอนที่ลิบลินเอาไม้แทงใส่แวร์วูฟตัวหนึ่ง
ลิบลินหัวเราะแล้วเอียงหัวไปนิดหน่อยให้ขณะที่กำลังจับไม้ไว้ในมือทั้งสองข้าง
"ฮิฮิ หนูฝึกกับเด็กและเล่นด้วยกันที่โบสถ์เป็ประจำทุกวันค่ะ เพราะงั้นเด็กๆหลายคนถึงชอบหนู"
"มีด้านที่คาดไม่ถึงด้วยนะนี่ ลิบลิน เก่งมาก"
"ขอบคุณค่ะ หนูพยายามแข็งเเกร่งขึ้นเพราะอยากเอาชนะพวกมอนสเตอร์ที่ทำร้ายหมู่บ้านหนูในวัยเด็กน่ะค่ะ"
ลิบลินพูดแล้วทำท่าภูมิใจนิดๆ ที่สูนทราได้ชมลิบลิน
"เข้าใจละ ถ้าโตขึ้นอีกหน่อย ไว้สักวันลิบลินมาผจญภัยกับพี่นะ"
"ได้ค่ะ รอหนูก่อนนะคะ"
หลังจากคุยกันเสร็จผมก็ทำอาหารเป็เนื้อย่างเกลือกับสมุนไพร พืชที่เก็บในป่าข้างๆ แล้วเริ่มทานอาหารพร้อมกับลิบลินและนักผจญภัย จากนั้นสักพักก็เข้าเต็นท์นอน ตอนเย็น่หัวค่ำอีกวันก็ทำเมนูเดิมแล้วในที่สุดก็มาถึงหมู่บ้านคอเฮมในตอนรุ่งขึ้นอีกวัน
*********************************************************************
4K
