พันธสัญญาลวงรัก

ตอนที่ 60 

คู่หมั้นของเธอ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกว้าวุ่นใจมากเมื่อได้ยินคำพูดของผู้เฒ่ามู่

ตลอดห้าปีที่ผ่านมาเธอเอาแต่คิดว่าปัญหาทุกอย่างเกิดขึ้นจากมู่อวี้เฉิง

แต่เพียงคืนเดียวเรื่องทุกอย่างที่เธอรับรู้มากลับกลับตาลปัตร

“คุณปู่ พอดีว่าตอนนี้หนูสับสนมากเลยค่ะ ขอเวลาให้หนูคิดหน่อยได้มั้ยคะ”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่มีเจตนาจะพูดต่อ เธอกล่าวอำลาผู้เฒ่ามู่และรีบเดินกลับออกมา

ผู้เฒ่ามู่รู้ดีว่าเธอกำลังรู้สึกแย่จนทนอยู่ต่อไม่ไหวจึงส่งเธอลงมาที่ชั้นล่าง ก่อนจะชำเลืองเห็นมู่อวี้เฉิงนั่งอยู่บนโซฟา

“มันดึกแล้ว ให้อวี้เฉิงไปส่งเถอะ”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตกตะลึงอีกครั้งรีบหันไปมองคนที่นั่งอยู่บนโซฟาจนสายตาทั้งสองสบเข้าหากัน

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูกลับเองได้” เธอรีบละสายตาออกและยิ้มปฏิเสธข้อเสนอของคุณปู่

มู่อวี้เฉิงที่อยู่อีกด้านหนึ่งวางเอกสารในมือลง ลุกขึ้นยืนและเดินเข้าไปหาเธอ

“คุณไม่ได้ขับรถมาแล้วจะกลับยังไง?”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดไม่ออก

เดิมทีเธอต้องการนั่งแท็กซี่กลับออกไปหรือโทรหาให้ใครบางคนเข้ามารับ หากแต่เธอพูดออกไปอย่างนั้น ชายชราจะต้องไม่เห็นด้วยอย่างแน่นอน

“เดี๋ยวผมไปส่ง” มู่อวี้เฉิงปิดทางไม่ให้เธอได้ปฏิเสธ คว้ากุญแจรถและเดินตรงไปที่ประตูทางออก

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวทำได้เพียงเดินตามออกไป

ระหว่างทางพวกเขาตกอยู่ในห้วงความคิดของตัวเองและไม่มีใครพูดอะไรออกมา

ดูเหมือนว่าวันเวลาจะผ่านไปช้ามาก

และไม่รู้ว่าใช้เวลานานเท่าไหร่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงมองสังเกตเห็นสถานที่ที่คุ้นเคย

“ขอบคุณค่ะ”

ขณะที่รถยนต์ค่อย ๆ เคลื่อนตัวเข้ามาจอด                         ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดขอบคุณเบา ๆ และเปิดประตูลงจากรถไป

มู่อวี้เฉิงหันไปมองท่าทางของเธอด้วยสีหน้ามืดมน

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหันหลังกลับมาเตรียมจะปิดประตู ทว่าสายตาของชายตรงหน้าที่จับจ้องมาดูชัดเจนจนเธอหยุดการกระทำชั่วคราว

“ขับรถระวังทางนะคะ ฉันขอตัวขึ้นไปก่อน”

เธอกลับมามีสติอีกครั้ง พูดบอกเบา ๆ และกลับขึ้นไปบนคอนโด

มู่อวี้เฉิงมองดูแผ่นหลังของเธอจางหายไปแล้วจึงหันหน้ากลับมามองกระจกด้านข้าง เขาเปิดประตูรถและเดินลงมาด้วยสีหน้าเย็นชา

ตอนนี้ดึกมากแล้วทำให้คอนโดมีเนียมทั้งหลังเงียบสงัด

มู่อวี้เฉิงหรี่ตามองรอบ ๆ และพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม “ก็ตามมาตลอดทางเลยนี่ ไม่ต้องซ่อนหรอก”

นับตั้งแต่เขาเข้าไปรับถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่สตีเฟนกรุ๊ป     คนคนนี้คอยติดตามพวกเขามาตลอดทาง

ก่อนหน้านี้มู่อวี้เฉิงคอยอยู่เคียงข้างถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงไม่ได้ใส่ใจผู้ติดตามคนนี้มากนัก แต่ก่อนที่เขาจะจากไปเขาจะต้องจัดการคนคนนี้เสียก่อน

หลังจากพูดจบ บริเวณโดยรอบก็ยังเงียบสงัด

มู่อวี้เฉิงไม่พูดพร่ำทำเพียงรีบสอยเท้ายาวเดินตรงไปยังมุมมืด

ทันทีที่เข้าเดินมาถึงหัวมุม มือแกร่งก็โผล่ขึ้นมาเหนือศีรษะ

มู่อวี้เฉิงหลบหลีกอย่างรวดเร็วและเบี่ยงตัวไปทางด้านข้างอย่างง่ายดาย

“ใคร?”

คนที่มีทักษะฝีมือขนาดนี้มาติดตามถงเหมี่ยวเหมี่ยวทำไม?

เยี่ยหานนึกไม่ถึงว่าคนคนนี้จะตามหาที่ซ่อนของเขาจนเจอ ถึงอย่างนั้นเขาไม่ต้องการเข้าไปพัวพันด้วยจึงเตรียมวิ่งหนีจากไป

เขาไม่ต้องการเปิดเผยตัวตนของตัวเอง

แต่กลับนึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะตอบสนองอย่างรวดเร็ว มือหนึ่งจับเข้าที่ไหล่ของเขาทันทีที่เขาหันหลังกลับ

เยี่ยหานขมวดคิ้วอย่างหมดความอดทน หันหลังกลับมางอศอกกระแทกเข้ากับหน้าอกของอีกฝ่าย

แต่เขากลับหลบหลีกมันได้อีกครั้ง

เยี่ยหานโจมตีอยู่หลายครั้ง แต่มู่อวี้เฉิงกลับหลบหลีกได้อย่างง่ายดาย

จนเยี่ยหานรู้สึกประหลาดใจอยู่ครู่หนึ่ง

ทักษะฝีมือของเขาอยู่ในลำดับต้น ๆ ขององค์กร แต่ผู้ชายคนนี้กลับไม่ได้ด้อยไปกว่าเขาเลย

ดูเหมือนว่าคนคนนี้จะอันตรายกว่าที่เขาคิดเอาไว้มาก

เมื่อตระหนักได้เช่นนั้น เยี่ยหานเริ่มลงมืออย่างไร้ความปรานี

มู่อวี้เฉิงต้องการทราบจุดประสงค์ในการติดตามและไม่มีเจตนาจะต่อสู้กับอีกฝ่าย เขารีบผละตัวออกมาเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายทุ่มเทกายและใจในการต่อสู้กับเขา

เยี่ยหานหลบหลีกและวิ่งเข้ามาใกล้เขาภายในชั่วพริบตา

ในที่สุดมู่อวี้เฉิงก็หมดความอดทนยกมือขึ้นมารับหมัดของชายคนนั้นและกดหมัดให้เบี่ยงไปอีกทาง

เยี่ยหานวิ่งเข้าไปหาเขาด้วยแรงกำลังทั้งหมดที่มี ทำให้เกิดความเฉื่อยชาขณะเหวี่ยงตัวเองออกมาจากการจับกุม ส่งผลให้แขนข้างที่ถูกกดเอาไว้เจ็บแปลบ

หลังจากนั้นเขาก็ถูกเตะอัดจนมุมทันที

“บอกมา แกมาตามดูเธอทำไม แล้วใครเป็นคนส่งแกมา”

ถึงแม้ว่าทั้งสองจะติดอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกเป็นเวลานาน แต่มู่อวี้เฉิงกลับไม่ได้ดูลำบากใจเลย

เยี่ยหานกัดฟัน ลุกขึ้นนั่งพิงกำลังและสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ “คุณก็ไปถามตัวตนผมจากคุณถงเองสิ ว่าแต่คุณเถอะ     คุณเป็นใคร ฝีมือใช้ได้เลยนี่”

เขากับถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้จักกัน

ดวงตาของมู่อวี้เฉิงมืดมนลง หลังจากต่อสู้กับผู้ชายคนตรงหน้า เขาพอจะมั่นใจได้ว่าอีกฝ่ายมีทักษะพอ ๆ กับทหารรับจ้างมืออาชีพ

ตลอดห้าปีที่ผ่านมาถงเหมี่ยวเหมี่ยวไปทำอะไรที่ต่างประเทศมาบ้าง? ไปเกี่ยวข้องกับทหารรับจ้างได้อย่างไร?

“แกมาตามดูเธอทำไม?” มู่อวี้เฉิงถาม

เยี่ยหานไม่ได้ปิดบังอะไรอีกต่อไป “มันเป็นการปกป้องแบบลับ ๆ ทีคุณยังไม่เปิดเผยตัวตนของคุณเลย”

หากมีทหารรับจ้างมืออาชีพแอบตามมาปกป้อง             ถงเหมี่ยวเหมี่ยว ชีวิตในต่างแดนของเธอก็คงจะไม่ยากลำบากอย่างที่คิด

มู่อวี้เฉิงปริปากพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ฉันเป็นคู่หมั้นของเธอ”

มู่อวี้เฉิงพูดและหันหลังกลับออกไปโดยไม่สนใจคนที่นั่งอยู่ตรงหัวมุม

เยี่ยหานขมวดคิ้วขณะมองดูร่างที่เดินจากไปด้วยความรู้สึกสับสน

คู่หมั้น?

ตอนที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอยู่ต่างประเทศเธอไม่เคยบอกว่ามีคู่หมั้นมาก่อน และเธอเพิ่งจะกลับมาที่ประเทศจีนได้เพียงไม่นานเท่านั้น เธอจะรีบหมั้นหมายเร็วขนาดนี้ได้อย่างไร?

เยี่ยหานลังเลอยู่นานก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือออกมากดโทรหาลู่ซีจวี๋ที่อยู่ต่างประเทศ

ไม่ว่าผู้ชายคนนั้นจะพูดความจริงหรือความเท็จก็ควรจะแจ้งให้นายทราบเสียก่อน

“เกิดอะไรขึ้น?”

สายสนทนาถูกเชื่อมต่ออย่างรวดเร็ว ก่อนที่เสียง        แหบห้าวของลู่ซีจวี๋จะดังขึ้นจากปลายสาย

ตอนนี่ที่ประเทศจีนดึกมากแล้ว ลู่ซีจวี๋จึงอดคิดไม่ได้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นหลังจากที่เยี่ยหานโทรมาหาเขาในเวลานี้

เยี่ยหานเล่าถึงสถานการณ์ในตอนนี้

“คนนั้นอ้างตัวว่าเป็นคู่หมั้นของเหมี่ยวเหมี่ยวเหรอ?”

ลู่ซีจวี๋ขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเรื่องราวทั้งหมด ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมีคู่หมั้นตั้งแต่เมื่อไหร่?

ขณะที่เขากำลังครุ่นคิด จู่ ๆ ใบหน้าของเสี่ยวเป่าก็ปรากฏขึ้นในใจ

“ไปตรวจสอบความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเหมี่ยวเหมี่ยวมาซะ แล้วตรวจดูด้วยว่าใช่พ่อของเสี่ยวเป่าหรือเปล่า”

หลายปีที่ผ่านมาเขาคอยแต่สงสัยชีวประวัติของเสี่ยวเป่า และดูเหมือนว่าการปรากฏตัวของชายคนนี้จะมอบทิศทางคำตอบให้แก่เขา

เยี่ยหานลังเลเมื่อได้ยินเช่นนั้น

“คุณลู่ แต่มันไม่เหมาะสมไม่ใช่เหรอครับ? ไปตรวจสอบเรื่องส่วนตัวของคุณเหมี่ยวเหมี่ยวแบบนี้ ถ้าคุณเขารู้เข้าจะโกรธเอาหรือเปล่า?”

นอกจากนี้หากพิจารณาจากความสัมพันธ์ของพวกเขาแล้ว คุณลู่ที่ต้องการรู้อะไรก็ตามถามเธอได้โดยตรง

“แล้วอย่าให้เธอรู้ล่ะ”

ลู่ซีจวี๋ที่อยู่อีกด้านหนึ่งเงียบไปชั่วขณะและพูดกำชับ

เยี่ยหานรู้สึกเป็นกังวลกับถงเหมี่ยวเหมี่ยว ทว่าเขาไม่สามารถต่อต้านคำสั่งของลู่ซีจวี๋ได้จึงต้องปฏิบัติตามหน้าที่

“ครับ ผมจะเริ่มตรวจสอบตั้งแต่พรุ่งนี้”

ลู่ซีจวี๋ตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก

เยี่ยหานรออยู่ครู่หนึ่ง แต่ปลายสายกลับไม่มีทีท่าว่าจะวางสายลง

ขณะที่เขากำลังจะถาม เสียงของลู่ซีจวี๋ก็ดังขึ้นก่อน

“เตรียมตัวให้พร้อม ฉันอาจจะกลับจีนเมื่อไหร่ก็ได้”

“ครับ” เยี่ยหานตอบรับ

หลังจากพูดจบ ปลายสายก็ตัดสายไป