ณ ตอน่บ่าย 3 โมง ของวันๆหนึ่ง เสียงระฆังได้ดังขึ้นที่โรงเรียนแห่งหนึ่ง นักเรียนแต่ละห้องต่างแยกย้ายกลับบ้านตามปกติ นักเรียนบางกลุ่มก็ไปเที่ยวเล่นในสถานที่ต่างๆ นักเรียนกลุ่มที่มีปัญหาก็ทำแต่เื่แย่ๆ แต่ที่ผมทำเป็ประจำคือการไปช่วยที่บ้านของคุณลุงที่เป็คนรู้จักของคุณพ่อ
หลังจากที่ผมได้ไปถึงบ้านของคุณลุงก็จะทักทายกับผมประจำด้วยคำที่สุภาพและสนิทสนมกัน
"สวัสดีครับคุณลุง"
"อ้าวว่าไงๆเข้ามาเลยๆ ตามสบายนะโอเซล็อต"
ในระหว่างที่โอเซล็อตได้นั่งประกอบปืนอยู่ตามเคย คุณลุงก็ฉุดถามมาว่า
"เ้าหนู ทำไมถึงมาช่วยลุงทั้งๆที่ไม่รู้จักแม้กระทั่งชื่อหล่ะ?"
"จะเป็ไงก็ช่างแหละครับถ้าเป็คนรู้จักของคุณพ่อ หรือคุณพ่อ้าความช่วยเหลือผมก็ยินดีช่วยนั่นแหละครับ"
ผมตอบไปพร้อมกับรอยยิ้มที่ออกมาจากปากโดยที่ไม่รู้ตัว
คุณลุงก็คิดในใจได้ว่า(เห้อ~ ถ้าเ้าพ่อคนนั้นมีลูกแบบนี้ก็คงไม่น่ามีกังวลในเื่อนาคตแล้วล่ะนะ)
"งั้นเหรอเนี่ย ดีจังนะ~"
"อะไรเหรอคุณลุง?..... เดี๋ยว อย่าเมินผมสิ!"
คุณลุงแอบยิ้มแล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะทำงานต่อ
หลังจากที่คุยกันได้สักพักเสียงที่เหมือนสัตว์ประหลาดก็ได้ดังก้องเข้ามาในหูเพียงครู่หนึ่ง
"อั่ก!!.. " ผมปวดหัวเหมือนมีอะไรมาจะมาทำลายิญญาผม ปืนที่ประกอบอยู่ได้หลุดออกจากมือ ชิ้นส่วนของปืนได้กระจายออกไปในหลายๆทิศทาง และคุณลุงได้รีบเดินมาหาโอเซล็อตแต่ไม่ทันใด ตัวผมก็ได้มีลางสังหรณ์ที่เหมือนกำลังจะบอกลางร้ายให้ ตัวผมนั้นฉุด
คิดบางอย่างได้แล้วผมก็รีบวิ่งออกไปจากบ้านคุณลุง และตรงไปที่บ้านของตัวเองทันที
"เอ๊ะ?.... ทำไมล่ะ ทำไมต้องเป็ที่นี่ล่ะ" ผมยืนมองดูจากข้างหน้าบ้านของตัวเองสักพักและรีบวิ่งเข้าไปในบ้านเพื่อไปหาคุณพ่อ
หลังจากที่โอเซล็อตเข้าไปหาพ่อในบ้านได้ไม่นานก็มีควันสีเหลืองออกมารอบตัวบ้าน สิ่งๆนั้นสามารถทำให้โอเซล็อตสลบลงจากพื้นได้ภายในไม่กี่วินาที
(ค... ใคร น่ะ?....)ในเสี้ยววินาทีนั้น โอเซล็อตได้เห็นชายใส่เสื้อสูทสีขาวเด่นตาเดินเข้ามาหา และโอเซล็อตก็ได้สลบลงไป.
---------------------------------------------------------------------------------------------
ถ้าผิดพลาดอะไรก็ขออภัยไว้ใน ณ ที่นี้ไว้ด้วยนะครับ ยังไงก็อยากให้ฝากเตือนหรือแก้จุดบกพร่อง ยังไงนี่ก็เป็ครั้งแรกที่ผมได้แต่งนิยายเป็ของตัวเองล่ะครับ- -'
2K
