บ็อบ, แซลลี่, ทิมมี่และเจอรีต่างก็เป็สมาชิกของปาร์ตี้ดาร์คมูนซึ่งเป็กลุ่มนักผจญภัยที่ไม่มีประสบการณ์ที่พยายามสร้างชื่อให้ตัวเอง พวกเขาเดินอยู่กลางเมืองเบลมาเรียที่ เต็มไปด้วยผู้คนพลุกพล่าน
ขณะที่พวกเขาเดินผ่านถนน สายตาของแซลลี่ก็จับจ้องไปยังกริชแวววาวที่โชว์อยู่ตรงหน้าต่างร้านค้าใกล้ๆ โดยไม่ลังเล เธอเริ่มเดินไปหามัน นิ้วของเธอรู้สึกคันอยากที่จะจับด้ามจับ อย่างไรก็ตาม บ็อบ สังเกตเห็นและหยุดเธออย่างรวดเร็ว
“เฮ้ คิดจะทำอะไรน่ะ” เขาพูดอย่างเคร่งขรึมขวางเส้นทางของเธอ
ดวงตาของแซลลี่เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ และเธอพยายามพูดเล่น “ฉันแค่ชื่นชมงานฝีมือ มันเป็อาวุธที่ดี นายว่าไหม”
บ็อบไม่มั่นใจ แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ต่อว่า เจอร์รีก็พูดแทรกขึ้นมา "เฮ้ พวก ดูนี่สิ!" เขาอุทานพร้อมกับชี้ไปที่นักแสดงข้างถนนที่อยู่ใกล้เคียง ความว้าวุ่นใจก็เพียงพอแล้วที่จะเบี่ยงเบนความสนใจของบ็อบ และทำให้แซลลี่หลุดลอยไปโดยไม่มีใครสังเกตเห็น
ในขณะเดียวกัน ทิมมี่กำลังพลิกดูหนังสือเก่าๆ ที่เต็มไปด้วยฝุ่นที่เขาพบในร้านใกล้ๆ ขณะที่เขาอ่าน เขาตระหนักว่าเขาถือมันกลับหัวตลอดเวลา ด้วยความเขินอาย เขาพยายามพลิกมันอย่างรวดเร็ว แต่ด้วยความรีบเร่ง เขาเผลอทำหนังสือตกทับกองหนังสือ เ้าของร้านถลึงตาใส่เขา แต่ทิมมี่แค่ก้มหัวขอโทษและรีบวิ่งไปหาเพื่อน
"พวกนายไม่คิดว่าเราควรจะได้รับประสบการณ์ต่อสู้ จากการเอาชีวิตเข้าแลก?" บ็อบหันไปพูดกับปาตี้
"พูดจาตลกอะไรบ็อบ แม้แต่หนูพวกเรายังพ่ายแพ้เลยนะ" แซลลี่ ค้านความคิดบ็อบหลังชนขวา
"แล้วถ้าเป็ ซิสเตอร์คนนั้นละ" เจอรี่พูดพร้อมชี้นิ้วไปที่แม่ชี
ในเมืองเบลมาเรียที่พลุกพล่าน ซิสเตอร์มิเรียมแม่ชีผู้เคร่งศาสนาพบว่าตัวเองกำลังต่อสู้กับปาร์ตี้พระจันทร์มืดอย่างคาดไม่ถึง ทั้งกลุ่มประกอบด้วย นักรบ, โจร, จอมเวท และกวีทุกคนมีอาวุธที่ซิสเตอร์มิเรียมเห็นแล้วพูดไม่ออก แต่ซิสเตอร์มิเรียมก็ถืออาวุธเพียงความเชื่อของเธอและไม้กางเขนเรียบง่าย จึงไม่ได้พูดอะไร ยืนหยัดอยู่ใจกลางเมืองขณะที่งานกลุ่มพระจันทร์มืดใกล้เข้ามา ทั้งกลุ่มดูมั่นใจ บ็อบกวัดแกว่งดาบพลาสติก แซลลี่ถือมีดทาเนย ทิมมี่ถือกิ่งไม้ และเจอร์รีถือขลุ่ย
การต่อสู้เริ่มขึ้น เมื่อบ็อบพุ่งเข้าหาซิสเตอร์มิเรียม ดาบพลาสติกของเขายกขึ้นสูง แม่ชีหลบการโจมตีและชกเข้าที่ท้องของเขาอย่างรวดเร็ว "ปั๊ก ปั๊ก ปั๊ก” บ็อบเซถอยหลังด้วยล้มคุกเข่าความเ็ป ในขณะเดียวกันแซลลี่พยายามแอบไปข้างหลังแม่ชีพร้อมมีดทาเนยของเธอ แต่ซิสเตอร์มิเรียมรู้ทัน เธอจับข้อมือของแซลลี่บิด “แกร๊ก” “อ๊ากกก” ทำให้เธอทำมีดหล่นและร้องด้วยความเ็ป ทิมมี่พยายามใช้เวทมนตร์ของเขาเพื่อร่ายใส่ซิสเตอร์มิเรียม แต่มันกลับะเิใส่หน้าของตัวเอง “บู๊มมม” ในที่สุดเจอรี ก็ก้าวไปข้างหน้าโดยท่องบทกวีตลกขบขันเกี่ยวกับการสู้รบ แต่ซิสเตอร์มิเรียมไม่สนุกด้วย เธอเตะขลุ่ยออกจากมือของเจอร์รี่กระเด็นไปที่พื้น แกร้ง!
ในขณะที่การต่อสู้ดำเนินต่อไป อาวุธของกลุ่มดาร์คมูน ได้รับการพิสูจน์แล้วว่าไม่สามารถเทียบได้กับทักษะการตอบสนองที่รวดเร็วและศิลปะการต่อสู้ของซิสเตอร์มิเรียม แม้พระจันทร์มืดจะพยายามสุดความสามารถแม่ชีก็ได้รับชัยชนะได้อย่างง่ายดาย
เมื่อการต่อสู้จบลงปาร์ตี้ดาร์คมูนก็นอนราบกับพื้น บ็อบครุ่นคิดไม่เข้าใจว่าเขาแพ้ได้อย่างไร ซิสเตอร์มิเรียมเดินเข้ามาหาพวกเขาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม และสวดอ้อนวอนให้ดวงิญญาของพวกเขา ปาร์ตี้เงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยความไม่เชื่อ ทึ่งในพลังที่เธอมี
ด้วยเสียงหัวเราะ ซิสเตอร์มิเรียมหันไปจากไป ดีใจที่ได้รับชัยชนะในการต่อสู้ที่ดูเหมือนสนุกอยู่ฝ่ายเดียว เมืองเบลมาเรียคึกคักทันทีเมื่อข่าวการสู้รบแพร่ออกไป โดยมีผู้ชมที่อยากรู้อยากเห็นจำนวนมาก ปาร์ตี้พระจันทร์มืดไม่มีวันลืมแม่ชีผู้ดุร้ายที่เอาชนะพวกเขาได้อย่างง่ายดาย
หนึ่งในกลุ่มคนที่มองการต่อสู้คือ มิสฟิสส์ ปาตี้ของคาเอล
“เธอเอาชนะ ปาร์ตี้พระจันทร์มืดที่พวกเราแทบจะชนะไม่ได้ง่ายๆ ทั้งที่ดื่มโพชั่นเพิ่มพลังเนี่ยนะ” กริมเบิกตากว้างทึ่งในความเก่งกาจของแม่ชี
“ปาตี้เรา้าผู้รักษา” คาเอลพูดเสียงดังลั่น
“เธอเป็นักรบแนวหน้าตังหาก” กริมเห็นต่างจากคาเอล
“ไปพูดคุยกับเธอกันเถอะ” เซเฟอร์สนับสนุนคำพูดของคาเอล
“ชะ… ใช่” มาร์คัสพูดตะกุกตะกัก ในขณะที่นึกถึงเื่ราวของโพชั่นที่ให้ปาตี้ดื่มก่อนการประลอง ใช่เค้ารู้ความจริงแล้วว่านั่นไม่ใช่บัฟแต่เป็ดีบัฟจากข้อความระบุข้างขวดที่มาอ่านภายหลัง
คาเอล: “สวัสดีซิสเตอร์เราเห็นทักษะการต่อสู้ที่น่าประทับใจของคุณระหว่างการต่อสู้กับพวกดาร์คมูน คุณ้าเข้าร่วมปาร์ตี้ของเราในฐานะผู้รักษาหรือไม่”
ซิสเตอร์มิเรียม: “โอ้ ฉันซาบซึ้งในข้อเสนอ แต่ฉันเกรงว่าจะละทิ้งหน้าที่แม่ชีไม่ได้”
กริม: “มาเลยซิสเตอร์ เธอจะเป็แนวหน้าในการต่อสู้ อย่าห่วงพวกเราผู้ใช้ออร่าจะเป็ผู้สนับสนุนเอง”
ซิสเตอร์มิเรียมอึ้งกับตำแหน่งในทีมที่กริมเป็ผู้เสนอซึ่งต่างจากคาเอล
ซิสเตอร์มิเรียม: “ฉันเข้าใจความหลงใหลในการผจญภัยของคุณ แต่หน้าที่ของฉันคือการรับใช้พระเ้าในวิธีที่ต่างออกไป”
เซเฟอร์: “แล้วถ้าเราสัญญาว่าจะให้ความบันเทิงล่ะ เราสามารถเล่าเื่ตลกและร้องเพลงระหว่างเดินทางของเรา”
ซิสเตอร์มิเรียม: “อืมฉันชอบมุกตลก ตกลงฉันจะเก็บไปคิด แต่ห้ามให้ฉันร้องเพลงนะ เสียงของฉันไม่ดีเท่าไหร่”
มาร์คัส: “เฮ้ ไม่เป็ไร! เราสามารถฮัมเพลงและทำให้คุณรู้สึกเหมือนเป็นักร้องประสานเสียงของทูต์!”
ซิสเตอร์มิเรียม: “ (หัวเราะ) โอ้ที่รัก ฉันไม่คิดว่าแม้แต่คณะทูต์จะช่วยรักษาเสียงร้องเพลงของฉันได้”
คาเอล: “เราสัญญาว่าจะทำให้คุณหัวเราะ และไม่สนเสียงร้องของคุณ แล้วคุณว่าอย่างไร”
ซิสเตอร์มิเรียม: “ได้ ฉันจะเข้าร่วมปาร์ตี้ของคุณ แต่ด้วยเงื่อนไขข้อหนึ่ง - ไม่ต้องต่อสู้ด้วยมีดทาเนยและดาบพลาสติกนะ”
กริม: “ตกลง! เรามีมาร์คัสผู้สร้างอุปกรณ์เหมาะกับการผจญภัย”
ซิสเตอร์มิเรียม: “(ยิ้ม) ดีค่ะ ฉันไม่้าใช้ทักษะศิลปะการต่อสู้ของฉันกับเพื่อนร่วมทีม”