หวนคืนอีกครา พลิกชะตาแห่งคำทำนายเลือด (จบ)

        ราวกับว่าช่วงเวลาอันไกลโพ้นได้ย้อนกลับมาอีกครั้งหลายปีก่อน เซียวเหยียนถูกเหล่าสนมของบิดาข่มเหงและเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องมาอาศัยอยู่ที่ชายแดนจากนั้นเขาก็แทบจะกลายเป็นคนไร้ตัวตน ผู้คนมากมายเห็นเขาเป็นแค่ขอทานตัวเล็กๆที่ไม่มีที่มาที่ไป

        อย่างไรก็ตามอ๋องอวิ๋นเมิ่งกลับซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้เขา

        เขาไม่เต็มใจที่จะเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของตัวเอง

        เขาอาศัยอยู่ที่ชายแดน ซึ่งตั้งอยู่บนเขตแดนที่ค่อนข้างไม่สงบของเมืองหวยโจว

        แต่อ๋องอวิ๋นเมิ่งผู้นี้กลับเปิดเผยตัวตนกับเขาอย่างตรงไปตรงมาทั้งยังดูแลเขาเป็นอย่างดี

        ตอนนั้นเซียวเหยียนยังไร้เดียงสาเขารู้สึกหวาดกลัวอย่างยิ่ง เหตุใดแม่ทัพที่มีชื่อเสียงที่สุดจึงยื่นมือช่วยเหลือองค์ชายจากแคว้นศัตรู?

        “อย่ากลัวเลยข้าชื่ออวิ๋นเซียว ข้าไม่ชอบเป็นศัตรูกับเด็กๆ เช่นเจ้า”

        ใช่แล้วคู่ต่อสู้ของเขาคือทหารม้าเกราะเหล็กแห่งซินหลัว

        เซียวเหยียนรู้สึกประหลาดใจแต่ยังคอยติดตามอยู่ข้างกายของชายผู้ยิ่งใหญ่คนนั้นเสมอเขามีโอกาสได้เห็นชีวิตความเป็นอยู่ของอ๋องอวิ๋นเมิ่ง ใจหนึ่งเขาก็เต็มไปด้วยความเทิดทูนส่วนอีกใจก็หวาดกลัวว่าวันหนึ่งแม่ทัพผู้แข็งแกร่งจะฆ่าเขาที่เป็นทายาทของศัตรู

        จนกระทั่งวันหนึ่งแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่เมามายอยู่ในจวนของตัวเอง

        นั่นเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่เซียวเหยียนเห็นอ๋องอวิ๋นเมิ่งหมดสภาพความเป็นแม่ทัพผู้เกรียงไกร

        “เหวินฮวาจะไม่มีทางรู้ตลอดชีวิตว่านางคือลูกสาวของข้าลูกสาวเพียงคนเดียวของข้า”

        “ข้าเหนื่อยที่จะมีชีวิตอยู่ต่อแล้วเซียวเหยียนครั้งนี้ข้าต้องต่อสู้กับแม่ทัพของแคว้นซินหลัวที่ชายแดนเมืองหวยโจวข้าเกรงว่าข้าจะไม่สามารถปกป้องเจ้าได้ เจ้าหนีไปเถอะยิ่งไกลเท่าไหร่ก็ยิ่งดีเท่านั้น”

        “อาว่านข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน”

        เขากล่าวสามประโยคนี้ซ้ำแล้วซ้ำอีก

        สามวันต่อมาอ๋องอวิ๋นเมิ่งสิ้นพระชนม์ในสนามรบ

        การต่อสู้ครั้งนั้นอวิ๋นเมิ่งเป็นฝ่ายพ่ายแพ้

        หลังจากนั้นแม่ทัพเจิ้นหนานก็ถูกย้ายจากเมืองอวิ๋นเมิ่งมาประจำการที่ชายแดน

        หลายปีหลังจากนั้นซินหลัวและอวิ๋นเมิ่งก็ต่อสู้กันหลายครั้งทั้งศึกใหญ่และเล็ก โดยผลลัพธ์ก็แตกต่างกันไป

        จนกระทั่งปีที่สิบสองของรัชศกเฉิงกวง เย่เช่อบุตรชายของเย่เซียงและหลานชายของแม่ทัพเจิ้นหนานได้ขับไล่ทหารของซินหลัวที่ชายแดนหวยโจวออกไปและบุกยึดเมืองหลายสิบแห่งในซินหลัวซินหลัวจึงส่งคนไปยังอวิ๋นเมิ่งเพื่อเจรจาสงบศึก ตำนานเกี่ยวกับอ๋องอวิ๋นเมิ่งจึงค่อยๆเลือนหายไปตามกาลเวลา

        อ๋องอวิ๋นเมิ่งถูกกำหนดให้กลายเป็นตำนาน

        ไม่ว่าจะเป็นในอวิ๋นเมิ่งหรือซินหลัวเมื่อคนส่วนใหญ่กล่าวถึงอ๋องอวิ๋นเมิ่งก็มักเป็นคำชมเพราะเขาอุทิศทั้งชีวิตให้กับทหารนับล้านที่ชายแดน

        เทพสงครามที่มีจิตใจเมตตาย่อมควรค่าแก่การชื่นชม

        ความคิดของเซียวเหยียนหยุดชะงักเมื่อเห็นสายตาที่ครุ่นคิดของหญิงสาวตรงหน้าเขายิ้มบางๆ และกล่าวว่า “แน่นอนเจ้าย่อมรู้อยู่แล้ว เหตุใดเจ้าถึงพยายามหลีกเลี่ยงมัน?”

        อวิ๋นจื่อไม่ตอบแต่กลับกล่าวอย่างใจเย็นว่า“ข้าจะรู้หรือไม่ย่อมไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้า เซียวเหยียนเจ้ากลับไปเถอะ”

        บรรยากาศระหว่างทั้งสองค่อนข้างเย็นชา

        เซียวเหยียนรู้สึกเสียใจเล็กน้อยเขามองอวิ๋นจื่อด้วยดวงตาที่ลุกโชน “ไม่สำคัญว่าตอนนี้เจ้าจะพูดอะไรบางทีครั้งหน้าที่เราพบกัน เราทั้งคู่อาจอยู่ที่ตำหนักเหวินฮวาก็เป็นได้”

        หลังจากเซียวเหยียนพูดจบร่างของเขาก็หายไป

        อวิ๋นจื่อดึงสติของตัวเองกลับมาอีกครั้งนางส่งเสียงเรียกเซียวเหยียน

        แต่ไม่มีเสียงตอบกลับ

        อวิ๋นจื่อรู้สึกงุนงงอยู่พักหนึ่งจากนั้นนางก็ส่งเสียงเรียกหงหลิงและบอกอีกฝ่ายให้เช็ดหน้าให้นาง

        ขณะที่หงหลิงบิดผ้าเช็ดหน้าเสียงของอวิ๋นจื่อก็ดังขึ้น

        “หงหลิงนายเก่าของเจ้าเป็นคนแบบใด?”

        ขณะที่กำลังเช็ดหน้าให้กับนายหญิงอย่างแผ่วเบาหงหลิงก็กล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

        “เหตุใดจู่ๆคุณหนูถึงถามเรื่องนี้? ตอนอยู่ที่ชายแดนท่านอ๋องของเรายิ่งใหญ่และมีเกียรติมากถ้าไม่ใช่เพราะสงคราม ท่านอ๋องอาจยังมีชีวิตอยู่จวบจนปัจจุบัน”

        หลังจากได้ยินเช่นนี้ อวิ๋นจื่อก็หวนนึกถึงเหตุการณ์บางอย่าง

        นางไม่ค่อยรู้เกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในรัชศกเทียนโหย่วมากนักตอนที่นางทานขนมและดื่มชาในห้องทรงอักษร เหตุการณ์สำคัญในช่วงเวลานั้นที่เสด็จพ่อกล่าวถึงมักเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาตามประสาเด็กปัญหาเกี่ยวกับสงครามชายแดนดูเหมือนจะไม่มีวันสิ้นสุด แถมยังมีเรื่องขององค์ชายที่ทำผิดศีลธรรมทำให้วันที่หนึ่งเดือนหนึ่งของทุกปีราชวงศ์ต้องทำพิธีบวงสรวงสวรรค์ที่วิหารบนภูเขาเทียนไถตอนนั้นนางยังเด็ก นางจึงไม่ค่อยเข้าใจนัก และเสด็จพ่อก็ดูเหมือนจะไม่สนใจด้วยว่านางจะตั้งใจฟังหรือไม่เขาเพียงปล่อยให้นางวิ่งเล่นในห้องทรงอักษร

        ทันใดนั้นหัวใจของอวิ๋นจื่อเหมือนถูกแทงด้วยอะไรบางอย่าง“องค์ชายที่ทำผิดศีลธรรม” ถ้อยคำนี้ผุดขึ้นในความคิดของนาง

        ทุกสิ่งล้วนเชื่อมโยงกัน

        เสด็จอาได้รับตำแหน่งอ๋องอวิ๋นเมิ่งในปีที่สามสิบสองของรัชศกเทียนโหย่ว และถ้านางจำไม่ผิด มีการบันทึกไว้ว่าเสด็จอาได้รับตำแหน่งรัชทายาทในปีที่ยี่สิบแปดของรัชศกเทียนโหย่ว

        อย่างไรก็ตามในปีที่สามสิบแปดของรัชศกเทียนโหย่ว เสด็จอาได้สิ้นพระชนม์ในสนามรบ

        องค์ชายในรัชศกเทียนโหย่วหรืออดีตไท่จื่ออวิ๋นเมิ่งก็คือเสด็จอานั่นเอง!

        เสด็จแม่ที่จะได้แต่งเป็นไท่จือเฟยในไท่จื่ออวิ๋นเมิ่งจึงต้องแต่งให้ไท่จื่อคนใหม่

        เดิมทีอวิ๋นจื่อต้องการซ่อนเรื่องราวเหล่านี้ไว้ลึกที่สุดแต่หลังจากเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ นางก็ดูเหมือนจะมีมุมมองที่แตกต่างไปจากเดิม

        อวิ๋นจื่อจำได้ว่าภายหลังมีการบันทึกไว้ในหนังสือประวัติศาสตร์ว่า“ในรัชศกเทียนโหย่ว องค์ชายอวิ๋นเมิ่งสิ้นพระชนม์ องค์ชายอีกคนจึงรับตำแหน่งไท่จื่อแห่งตำหนักบูรพา”สิ่งที่นางไม่เคยคาดคิดมาก่อนดูเหมือนจะได้รับการเปิดเผยแล้วในเวลานี้

        หงหลิงเช็ดหน้าให้อวิ๋นจื่ออย่างเอาใจใส่ท่าทางของนางเหมือนกับจินเหนียงมาก นี่ทำให้อวิ๋นจื่อรู้สึกดีขึ้นไม่น้อย นางถามอีกฝ่ายด้วยสีหน้าจริงจังว่า“เจ้าอยู่กับเสด็จอามาหลายปีแล้วหรือ?”

        หงหลิงกล่าวอย่างมีความสุข“ข้าพบท่านอ๋องที่เมืองฉินโจวในปีที่ยี่สิบหกของรัชศกเทียนโหย่วข้าจึงติดตามพระองค์ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา”

        “เมืองฉินโจว”เป็นชื่อที่ฟังดูอบอุ่นและนุ่มนวลจนทำให้ดวงตาของอวิ๋นจื่อชื้นขึ้นเล็กน้อย นางสงบสติอารมณ์สักครู่ก่อนจะกล่าวว่า“เรียกหงจินมาหาข้าที”

        ทันทีที่หงจินเข้ามาอวิ๋นจื่อก็กล่าวว่า

        “หงจิน ส่งข่าวหาประมุขตระกูลมู่ว่าข้าอยากพบนาง”

        เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างก็เห็นว่าท้องฟ้าเริ่มสว่างขึ้นเรื่อยๆอวิ๋นจื่อรู้สึกไม่ค่อยสบายใจนัก ไม่แน่ว่าอาจเป็นเพราะการตายของจินเหนียง นางจึงรู้สึกตื่นตระหนกมากกว่าเดิม

        หวังฉีอวิ๋นที่แวะมาหาต้องเรียกอยู่หลายครั้งกว่าอวิ๋นจื่อจะรู้ตัวนางรีบกล่าวขอโทษด้วยรอยยิ้ม

        หวังฉีอวิ๋นถามไถ่นางเล็กน้อยเพราะอยากรู้ว่าหญิงสาวสองคนนั้นไว้ใจได้หรือไม่อวิ๋นจื่ออธิบายความเป็นมาของพวกนาง และถามด้วยรอยยิ้มว่ามีอะไรผิดปกติหรือไม่

        จากนั้นหวังฉีอวิ๋นก็ผุดรอยยิ้มที่ดูลึกลับและกล่าวว่า“พิธีประชันสาวงามที่หอจุ้ยฮวนกำลังจะมาถึงในไม่ช้าครั้งนี้ข้าต้องการให้เจ้าเป็นตัวแทนของศาลาฉีอวิ๋น”