*คำเตือน*
นิยายเื่นี้เป็เื่ที่แต่งขึ้นที่เกิดจากจินตนาการของผู้เขียน มีได้ลอกเลียนแบบหรือตัดต่อแต่งเติมแต่อย่างใด และมิให้ผู้อื่นหรือผู้ใดนำนิยายเื่นี้ไปทำการลอกเลียน หรือกระทำการใดๆ ให้ผิดกฎหมายลิขสิทธิ์เด็ดขาดโดยที่ไม่ได้รับอนุญาตจากผู้เขียน
นิยายเื่นี้ มีเนื้อเื่ ตัวละคร ที่มิได้เกิดขึ้นจริงหรือพลาดพิงถึงผู้ใดให้เสียหาย แต่เกิดจากการจินตนาการแต่งเนื้อเื่ทั้งสิ้น มีทั้งคำหยาบ การใช้ความรุนแรงทั้งคำพูดและการกระทำ ที่ทำร้ายทั้งจิตใจและร่างกาย อาจมีเหตุการณ์ที่ไม่สมเหตุสมผล อย่างเช่น ผู้ชายท้องได้ สถานที่ และ่เวลา ใครมิชอบขอความกรุณาเลื่อนผ่านได้เลยค่ะ นิยายเื่นี้เหมาะแก่เยาวชนอายุ18ปีขึ้นไป โปรใช้วิจารณญานในการอ่านค่ะ
*********************************
"อึก!! ฮือ"
"ช ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยเราที เราไม่ไหวแล้ว" เสียงร้องไห้ขอความช่วยเหลือช่างเป็เสียงร้องที่แสนเ็ปทรมาน ในใจของริสานั้นได้แต่ภาวนาให้ใครสักคนได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของเธอ
"น้ำตาที่ไหลคลออาบสองข้างแก้มพร้อมกับความเ็ปบริเวณท้องน้อยของเธอปานจะขาดใจอีกทั้งกลิ่นคาวเืผสมน้ำคล่ำที่ไหลเลอะไปทั่วบริเวณรอบตัวของหญิงสาว
" มีใครได้ยินไหม ริสากำลังจะคลอดลูกช.. ช่วยริสาด้วยค่ะ"เธอกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ยังไม่ทันที่ริสาจะพูดจบ ความเ็ปบริเวณท้องน้อยของหญิงสาวก็เข้าเล่นงานเธออีกครั้ง
"ย้อนกลับไป เมื่อ3 วันที่ผ่านมา"
"สวัสดีครับ ตอนนี้หมอตรวจแล้วทุกอย่างปกติดีครับ สุขภาพและครรภ์ของคุณแม่ไม่มีอะไรน่าเป็ห่วงครับ"คุณหมอชายวัยกลางคนเ้าของไข้ของริสากล่าว
"แล้วกำหนดคลอดเมื่อไหร่หรอครับคุณหมอ พอดีว่าผมมีธุระที่ต้องเดินทางไปต่างประเทศครับ" อึนจองชายหนุ่มลูกครึ่งเกาหลีดีกรีนักธุระกิจดัง เอ่ยถามด้วยความกังวล
" คุณคะไม่ต้องเป็ห่วงนะคะ คุณหมอก็บอกแล้วว่าริสากับลูกแข็งแรงดี คุณบินไปทำธุระเถอะนะคะไม่ต้องเป็กังวลเื่ริสากับลูกหรอกค่ะ" หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนเพื่อให้สามีของเธอนั้นคลายกังวล
" โธ่! ที่รัก! คุณจะไม่ให้ผมเป็กังวลได้ยังไงลูกกับเมียผมทั้งคนนะ" อึนจองหนุ่มลูกครึ่งกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงกังวล
" เออ.. !" เอาเถอะครับๆ อย่าพึ่งเถียงกันเลยครับ"คุณหมอชายวัยกลางคนกล่าวออกมาเพื่อปรามทั้งสอง" กำหนดคลอดของคุณริสาคืออีกหนึ่งเดือนข้างหน้าครับ แต่หมออยากให้คุณริสากับสามีเฝ้าระวังไว้หน่อยก็ดีนะครับ เพราะว่าอายุครรภ์ของคุณแม่เข้าไตรมาสที่3แล้วบวกกับเป็ครรภ์แฝดด้วย มีโอกาสเสี่ยงมากทีเดียวเลยครับที่จะคลอดก่อนกำหนดได้
" เห็นไหมริสา คุณหมอบอกให้เฝ้าระวัง " ร่างสูงบ่นริสาด้วยน้ำเสียงเป็ห่วง"
" ค่ะ ริสาทราบแล้วค่ะ ริสาสัญญาว่าจะดูแลตัวเองกับลูกๆของเราให้ดีที่สุดค่ะ พี่ไม่ต้องกังวลนะคะ" ร่างบางพูดเสร็จพร้อมกับโอบกอดเข้าไปที่เอวของสามีเธอ พรางแหงนหน้าเชิดขึ้นเล็กน้อยแอบส่งสายตาออดอ้อน
"กลับมาที่ปัจจุบัน"
ริสาหวนนึกถึงคราวที่คุณหมอได้เตือนเธอกับสามี ว่ามีโอกาสเสี่ยงที่เธอจะคลอดก่อนกำหนดด้วยครรภ์ของเธอนั้นเป็ฝาแฝด
พรึบ!!" หึ! "
แต่ใครจะคิดว่าเหตุการณ์นี้จะมาเกิดขึ้นในวันที่สามีของเธอนั้นไม่อยู่ ถ้าเธอไม่คะยั้นคะยอให้สามีของเธอให้เดินทางไปต่างประเทศ โดยบอกว่าทางนี้มีแม่บ้านอยู่เป็เพื่อนคงไม่มีอะไรน่าเป็ห่วง แต่ธุระกิจของสามีเธอก็สำคัญอีกอย่างเธอคิดแค่ว่าสามีของเธอไปไม่กี่วันคงไม่เป็อะไร
ริสาลูกสาวคนเดียวของนักธุรกิจ พ่อแม่ของเธอนั้นเป็เพื่อนสนิทของพ่อแม่ของสามีเธอ ทั้งสองถูกหมั้นหมายกันมาั้แ่เด็ก และเมื่อเรียนจบทั้งคู่ก็ถูกจับให้แต่งงานกัน
แต่ก่อนที่ทั้งคู่จะแต่งงานกันก็เกิดเหตุไม่คาดฝัน พ่อและแม่ของริสาได้เกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ทำให้ทั้งคู่เสียชีวิตในทันทีที่เกิดเหตุทำให้ริสาเหลือตัวคนเดียวและมีแค่สามีเธอที่ค่อยอยู่เคียงข้างเนื่องจากพ่อและแม่สามีของเธอต้องดูแลธุรกิจที่ประเทศเกาหลี
"ฮึก ช ช่วยด้วย" ในระหว่างที่เธอร้องขอความช่วยเหลือ พลันก็มีสายตาร้ายจ้องมองมาที่เธอพร้อมด้วยริมฝีปากแสยะยิ้มเยาะแฝงไปด้วยความมาดร้าย
"ตายแล้ว!!! คุณผู้หญิง เกิดอะไรขึ้นคะ"หญิงสาวแสร้งเดินออกมาด้วยความใกับภาพที่เห็นตรงหน้า
ยา หญิงสาวแม่บ้านที่พึ่งเข้ามาทำงานได้ไม่ถึงปีแสร้งเอ่ยถามขึ้นด้วยความเป็ห่วง
" ค ใคร ยาหรอ"
" ค่ะยาเองค่ะคุณผู้หญิงเป็ยังไงบ้างค่ะ"
" อึก!! ฮืออ ยาช่วยเรา อึก ด้วยเรากลัวมากเหลือเกิน ริสาเป็ห่วงลูก ร ริสากลัวว่าลูกจะเป็อะไรไป ยาช่วยริสาด้วยนะ" หญิงสาวเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือปนเ็ป
"คุณผู้หญิงไม่ต้องห่วงนะคะ ยาจะช่วยคุณผู้หญิงเองค่ะ ยาเคยเรียนพยาบาลมาค่ะ ยาพอจำได้บ้างค่ะ"แม่บ้านสาวเอ่ยบอกหญิงสาวตรงหน้า 'ช่วยเหรอฉันจะช่วยทำให้แกเ็ปยิ่งกว่าสิ่งที่ฉันเจอเองนังริสา แม่บ้านสาวแอบคิดร้ายในใจ'
"ยา แล้วคนอื่นๆไปไหนกันหมด ริสาร้องให้ใครช่วยแต่ไม่มีใครมาเลย อือ!!! "
" คนอื่น ไม่มีใครอยู่เลยค่ะ พี่ศรีกับลุงเพิ่มพากันไปจ่ายตลาดค่ะ"
โอ้ย!!! เมื่อความเ็ปแล่นเข้ามาเล่นงานอีกครั้งทำให้ริสากลั้นเสียงเ็ปต่อไปไม่ไหว" ยาโทรเรียกรถพยาบาลให้ริสาหน่อย ริสาจะไม่ไหวแล้ว!! อืออือ" ไม่ทันแล้วค่ะคุณผู้หญิงเด็กกำลังจะออกมาแล้วค่ะ เบ่งเลยค่ะคุณริสา"
อึก!! โอ้ยยยย ม... ไม่ไหว แล้ว!!! กรี๊ด!!!!
" อุแว้!! อุแว้!! "
"18 ปี ต่อมา"
ณ.สวนหลังบ้านคฤหาสน์หลังงาม โอ่อ่าใหญ่โตแสดงถึงฐานะของผู้อยู่อาศัย รายล้อมไปด้วยธรรมชาติ สวนดอกไม้ถูกปลูกจัดอย่างสวยงามเป็ที่น่ามอง พร้อมกับแสงไฟระยิบระยับประดับไปตามจุดต่างๆ ของตัวบ้านเมื่อยามพระอาทิตย์ตกดิน
เพียะ!! เพียะ!!
"อึก! อือ อือ!!"
" พอแล้วจ๊ะแม่จ๋าตะวันขอโทษจ๊ะ ตะวันจะไม่ทำอีกแล้วจ๊ะ แม่จ๋าอย่าตีตะวันอีกเลยนะจ๊ะ ตะวันเจ็บมากๆ เลยฮือๆๆ"
เสียงของไม้เรียวกระทบเข้ากับิับอบบางของร่างเล็กทำให้ขึ้นสีแดงเป็ริ้วๆ รอยแตกของิัเป็ทางยาว เสียงร้องไห้ปานจะขาดใจพร้อมกับท่าทางพนมมือร้องขอโทษ ต่อผู้เป็มารดาตรงหน้า
" มึง! อย่ามาสำอ่อยไอ้ตะวัน กูเคยบอก กูเคยเตือนมึง! กี่ครั้งแล้วว่าอย่ากลับบ้านมืดค่ำ! มึงก็ไม่เคยเชื่อฟังกู!!" หญิงสาววัย 40 ตะคอกบอกกับลูกชายตรงหน้า
"ฮึก! "แต่น้องไม่ได้ไปทำอะไรไม่ดีมานะจ๊ะแม่ น้องแค่ทำกิจกรรมที่มหาลัยเอง พอเลิกกิจกรรมน้องก็ไปทำงานพาร์ทไทม์ที่ข้าวต้มต่อ แม่จ๋าให้อภัยน้องนะจ๊ะอย่าตีน้องอีกเลย น้องกลัวแล้ว น้องเจ็บไปหมดแล้ว แม่จ๋าหยุดตีน้องก่อนนะจ๊ะ!!"
" พรึบ!! มึงมานี่ไอ้ตะวันมึงอย่าหนี"
เพียะ เพียะ "มึง อย่ามาโกหกกู!!"
" โอ้ยๆ!! จริงๆ นะจ๊ะแม่ ตะวันไม่ได้โกหกแม่จ๋าจริงๆ นะ ตะวันแค่อยากหาเงินมาช่วยแบ่งเบาภาระให้แม่ ตะวันไม่อยากเป็ภาระให้แม่จ๋าเหนื่อยอยู่คนเดียว ฮื้อ!!!"
พรึ่บ!!โอ้ยยย!!!
มือยาวคว้าจิกผมของตะวันทำให้ใบหน้าสวยเชิดขึ้นเผยให้เห็นดวงตาแดงกล่ำคลอเคล้าไปด้วยน้ำตาอาบสองแก้มใส
หญิงสาววัย40 เอ่ยบอกกับลูกชายตรงหน้า "กูรู้ความจริงหมดแล้ว คุณนับหนึ่งเธอมาบอกกูว่าเจอมึงเดินจับมือกอดคอกับผู้ชายที่มหาลัย มึงไปทำอะไรกันมาห๊ะ!!! ถึงได้กลับบ้านมืดค่ำ"
"อึก!! ฮื่อ" มะไม่จริงนะจ๊ะแม่ น้องไม่เคยทำแบบนั้นเลยจ๊ะ คุณหนึ่งเธอเข้าใจผิด ตะวันไม่ได้ทำแบบนั้นจริงๆ นะ ตะวันสาบานก็ได้" คนที่นับหนึ่งเห็นก็คือเพื่อนสนิทของเขาเองแล้วยังมีน้ำอิงเพื่อนอีกคนก็อยู่ด้วย
หึ!! "สาบานหรอ กู!! ไม่เชื่อน้ำหน้าอย่างมึง!! หรอกไอ้ตะวัน คุณนับหนึ่งเป็ใคร แล้วมึงเป็ใคร เธอจะมาโกหกกูทำไม!! ห๊ะ!!!
"ตะวันเดินอยู่กับบัญชาแล้วก็มีน้ำอิงด้วยจ่ะแม่ ถ้าแม่ไม่เชื่อตะวัน แม่โทรไปถามน้ำอิงก็ได้"
นับหนึ่งเป็ลูกสาวคนเดียวของคุณปริญและคุณมนทา เ้าของคฤหาสน์หลังงาม เศรษฐีร้อยล้านและยังมีอสังหาริมทรัพย์อีกหลายที่ เธอเป็หญิงสาวรูปร่างดี หน้าตาสะสวย
แต่มีนิสัยชอบเอาชนะและขี้อิจฉา แม้กระทั่งตะวันลูกคนใช้ในคฤหาสน์หลังงาม ก็ไม่ละเว้นความริษยานั้นได้ เพราะตะวันนั้นเรียนเก่งสอบติดทุนได้อันดับต้นๆ แถมยังมีแต่คนรักและเอ็นดูตะวัน
ซึ่งเธอคิดแค่ว่า ตะวันเป็แค่ลูกคนใช้จะไปเทียบกับคนแบบเธอได้ยังไง เธอจะไม่ยอมให้ตะวันได้ขึ้นมาชิงดีชิงเด่นกับเธอเด็ดขาด
จึงหาเื่กลั่นแกล้งและใส่ร้ายตะวันอยู่บ่อยๆ
"อึก! แต่ตะวันเป็ลูกแม่นะจ๊ะ ทำไมแม่ไม่เชื่อตะวันบ้าง ฮือๆๆ แม่จ๋าเคยรักตะวันบ้างไหม"
(หึ รักหรอสิ่งที่ครอบครัวของแม่มึงทำไว้กับกูมันยังไม่สาสมกับที่กูต้องสูญเสียเลย) แม่บ้านวัยกลางคนคิดในใจ หวนนึกคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครั้งในอดีตมันทำให้เธอเจ็บแค้นฝังลึกยากจะให้อภัย
" มึงอย่ามาพูดประชด ประชันกับกูนะไอ้ตะวัน ไปมึงจะไปไหนก็ไป กูไม่อยากเห็นหน้ามึงตอนนี้ เดี๋ยวกูต้องรีบออกไปธุระข้างนอก กูกลับดึกมึงไม่ต้องรอกู เข้านอนแล้วก็ล็อคห้องให้เรียบร้อยด้วย"
"แม่จะไปไหนจ๊ะ ่นี้แม่ออกไปข้างนอกบ่อยๆ มันอันตรายนะจ๊ะแม่ค่ำแล้ว"
"มึงไม่ต้องยุ่ง ความสุขของกูเดี๋ยวขากูรอนาน"
" เอ่อ มึงบอกว่าไปทำงาน ไหนตังค์เอาตังค์ มาให้กูยืมไปต่อทุนหน่อย"
" จ๊ะแม่ ตะวันมีแค่ ห้าร้อย ตะวันขอเก็บไว้สองร้อยนะจ๊ะ"
" เอ่อๆ เอามา รีบๆ เลยกูจะไปแล้ว"ตะวันควักเงินในกระเป๋ากลางเกงพร้อมกับยื่นให้ผู้เป็แม่
"......."
************************************
ไรท์นักเขียนฝึกหัด ขอฝากเนื้อฝากตัวกับรี๊ดด้วยนะคะ นิยายเื่แรกอาจยังไม่เข้าที่เข้าทาง อาจยังไม่ถูกใจใคร แต่เราจะพยายามค่ะ ทุกตอนทุกตัวละครมีความเกี่ยวพันกันนะคะ แรกๆจะยังเป็การปูเื่และเหตุการณ์ก่อนค่ะ ต่อๆไปรับรองจะเข้มข้นขึ้น พลาดหนึ่งตอนคือต้องย้อนมาอ่านนะคะ เพราะนิยายของเราจะมีการย้อนไปมาทั้ง่เวลาและสถานที่ค่ะ ปมและเฉลยปมค่ะ ขอบคุณรี๊ดทุกท่านที่เสียเวลาเข้ามาอ่านนะคะ 1คน 1กำลังค่ะ
123
