บทที่ 20
การปะทะของขั้นครุยุทธ์
ชายแปลกหน้าร่างสูงใหญ่มีมัดกล้ามสวมเสื้อรัดรูปสีม่วงอ่อนผ่าอกเห็นรอยแผลเป็ขนาดใหญ่ ปล่อยชายเสื้อยาวครึ่งต้นขาคลุมกางเกงขายาวสีดำสวมรองเท้าหนังสีดำที่เปื้อนโคลนจนกลายเป็สีน้ำตาล ยืนในท่ามั่นคง กำหมัดแน่นปลดปล่อยวงแหวนฌานยุทธ์ ม่วง-น้ำเงิน...
“ข้า...อาคม คมกริช ครุยุทธ์มีดสั้น ระดับ 28!!!”
ผู้คนทั้งตลาดแตกตื่น ยืนกระจายเป็วงกว้าง ลักษณ์รีบเข้าไปพยุงคุณหนูเธียรแล้วพาออกไปหลบด้านข้าง
“ปราณไม่ต้อง...เดี๋ยวให้ข้าสองคนจัดการเอง!”
แสงกางแขนกันปราณไว้ ส่วนขรรค์ขยับออกมายืนด้านหน้าด้วยท่าเตรียมพร้อม ปราณขยับถอยไปข้างหลังจากนั้นแสงออกขึ้นมายืนในระดับเดียวกับขรรค์ ทั้งสองปลดปล่อยวงแหวน ม่วง-น้ำเงินออกมาเช่นกัน
“แสง-ขรรค์ โสมศัตรา ครุยุทธ์คู่มีดวงเดือนระดับ 27!!!”
ผู้คนในตลาดร้องโอ้โห พร้อมดวงตาที่เบิกโตเพราะไม่ใช่เื่ง่ายๆ ที่จะเห็นวงแหวนประจำตัวของนักฌานยุทธ์ใกล้ชิดแบบนี้
วงแหวนขั้นครุยุทธ์ของทั้งสามคนหมุนวนรอบตัว แสงสว่างเจิดจ้ารอบบริเวณ ไม่มีใครวิ่งหนี มีแต่กระจายวงออกไปตั้งตาดูเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้น
“ฮ่าๆๆๆ ครุยุทธ์เหมือนกันหรอกรึ? ถ้าเช่นกันข้าก็ต้องขอสนุกสักหน่อย”
อาคมคว้ามีดสั้นสองเล่มจากเอวกระชับมือทั้งสองข้างในลักษณะปลายแหลมทิ่มลงพื้นแล้วพุ่งเข้าหาคู่แฝดอย่างรวดเร็ว
แสง-ขรรค์ฉากหลบวิถีมีดคนละด้าน มีดสั้นตวัดขึ้นฟันอากาศเกิดเสียงฟุ่บฟั่บ!!
“มากันสองคน ก็เข้ามาพร้อมกันเลย จะได้ไม่เสียเวลา”
ขรรค์ชักมีดโค้งออกจากฝักแล้วพุ่งเข้าตรงๆ ในขณะที่แสงชักมีดะโหมายฟัน่บน...เสียงมีดโค้งก็ฟันผ่านอากาศฟังหวาดเสียว
ครุยุทธ์มีดสั้นเอนหลังแบบสบายโค้งหลบวิถีดาบคู่ได้อย่างรวดเร็ว...ปราณยืนดูด้วยใจระทึก‘ตัวของเขาอ่อนมาก สามารถเอนหลังได้ถึงขนาดนี้ พลังฌานต้องแข็งแกร่งพอสมควร’
หลังจากนั้นอาคมก็ตีลังกามายืนตามปกติแสยะยิ้มกวนประสาท ยักคิ้วยั่วยุ ครุยุทธ์แฝด...แสง-ขรรค์ กัดกรามแน่น
“มีดโค้งพายุคู่”
ประกบมีดเข้าหากันแล้วปล่อยออกไปหาคู่ต่อสู้ใช้พลังฌานบังคับมีดวงเดือนให้หมุนวนฟาดฟันร่างศัตรูหมายให้แหลกในพริบตา...
“มีดสั้นฝนดาวตก”
อาคมเร่งฌานยุทธ์ปล่อยพลังกริชในมือทั้งสองลอยคว้างกลางอากาศแล้วกระจายออกเป็ออร่ามีดสั้นสีม่วงจำนวนมหาศาลอยู่กลางอากาศจากนั้นพุ่งตรงมายังครุยุทธ์คู่ทันที...
“จันทราสาดแสง”
แฝดแสง-ขรรค์ยกแขนทั้งสองข้างขึ้นเหนือศีรษะ มีดวงเดือนหมุนวนเป็วงกลมรอบคู่แฝดสกัดกั้นห่าดาวตกจากมีดสั้นออร่าเ่าั้
แสงออร่าสีม่วง-เหลืองปะทะกันรุนแรงทั้งแสงและเสียง ปรากฎกระจายสาดส่องทั่วบริเวณ...
ชาวบ้านรอบๆ วิ่งหลบหาที่กำบังเสียงร้องวี๊ดว๊ายลั่นตลาด สภาพตลาดตอนนี้พังยับเยิน ฝุ่นควันฟุ้งทั่วไปหมดใจหนึ่งก็แอบชำเลืองดูตามเครื่องกำบัง อีกใจก็อยากหนีเอาตัวรอด
“หมัดมีดสั้นพิฆาต”
อาคมกำหมัดสองข้างแน่นหมัดสองข้างถูกห่อหุ้มด้วยออร่าสีม่วงอ่อน ที่แปรเปลี่ยนเป็ลักษณะของมีดสั้นปลายแหลมพุ่งเข้าหาทั้งคู่
เพราะมัวแต่ป้องกันห่ามีดสั้นฝนดาวตกจนพลาดถูกอีกกระบวนท่าของอาคมเล่นงาน จนเสียหลัก เซถลาทั้งคู่มีดวงเดือนแยกออกจากกัน ตกสู่พื้น
“มีดสั้นฝนดาวตก”
ครุยุทธ์อาคมเห็นคู่ต่อสู้พลาดท่า จึงเร่งมือจัดการซ้ำด้วยกระบวนท่ามหาโหด
“เปรี้ยง!!!”
“โอ้ยยยยยยย”
ยังไม่ทันที่มีดสั้นฝนดาวตกจะแสดงความน่ากลัวให้เห็นเป็ครั้งสองออร่ากลมขาวก็พุ่งเข้าใส่เอวของครุยุทธ์อาคม จนเสียหลักถลาไปนอนที่พื้นทันทีบริเวณที่โดนออร่าขาวพุ่งเข้าใส่เกิดาแเล็กน้อยเืไหลซิบๆ มีควันลอยขึ้นมา
อาคมมองหาที่มาของการลอบโจมตี มือกุมข้างเอวแสดงสีหน้าเ็ป...
ปราณยืนนิ่งมั่นคงมือขวาของเขาจับประคองข้อมือซ้ายที่ควันสีขาวๆ ค่อยๆ จางลง แววตาครั้งนี้ของปราณช่างแตกต่างกับครั้งที่เจอปรมาจารย์ยุทธ์พยัคฆ์มรกต เมื่อตอนบ่ายโดยสิ้นเชิง...
ความคิดของปราณในขณะนี้คือการช่วยเหลือแฝดทั้งสองให้รอดพ้นจากความตายหลังจากที่เห็นความเสียสละและวาจาสัตย์ที่บอกว่าจะปกป้องเขาเมื่อ่บ่ายที่ผ่านมาเขาจะไม่ยอมให้เกิดขึ้นอีกเป็ครั้งที่สอง!
ด้วยพลังน้อยนิดที่เขามีเด็กน้อยไม่สนว่าตัวจะตายหรือไม่? อาจจะแค่ถ่วงเวลาหรือทำให้อาคมาเ็และพวกเขาสามารถเอาตัวรอดจากที่นี่ให้ได้ก่อนก็พอ
“อู้ย...เ้าหนูน้อย ทำข้าได้แสบมาก เก่งดีนี่หึหึหึ เป็เด็ก ไม่อยู่ส่วนเด็ก ทำเป็ปากดีั้แ่เมื่อกี้ ก็ดี...”
“หมัดมีดสั้นพิฆาต”
“ปราณ!!!!!”
เสียงะโพร้อมกันจากครุยุทธ์แฝดที่พยุงตัวลุกขึ้น
ปราณก้มหลบออร่ามีดสั้นปลายแหลมจากหมัดของอาคมแล้วกระโจนเข้าประชิดตัว ด้วยความเป็เด็กตัวเล็กปราดเปรียว อาคมจึงไม่ทันระวังตัวปราณเข้าคลุกวงใน ส่งหมัดซ้ายเสยเข้าปลายคางเต็มแรง...
แรงปะทะของหมัดส่งให้ร่างของครุยุทธ์มีดสั้นทะยานขึ้นสู่อากาศส่วนร่างของเด็กน้อยปราณทะยานตามขึ้นไปติดๆ
เด็กน้อยเปล่งพลังเสียงเร่งพลังฌาน...ร่างน้อยๆ ก็หมุนเป็เกลียวสวยงามช้าๆหมัดขวาที่อยู่ระดับเอวถูกส่งขึ้นเสยเข้าปลายคางอีกหนึ่งหมัดแทนที่หมัดซ้ายที่ลงมาระดับเอว...
เืกระเซ็นออกมาจากปากร่างสูงใหญ่ทะยานขึ้นไปบนอากาศตามแรงหมัดอีกนิดนึง ก่อนที่จะหยุดนิ่งด้วยแรงเฉื่อยแล้วร่วงลงมาที่พื้น...
ปราณลงมายืนที่พื้นด้วยท่าคุกเข่าหนึ่งข้างเกิดฝุ่นฟุ้งขึ้นมาทันที แสงออร่าสีขาวยังคงสว่างวูบวาบ ผู้คนค่อยๆ ชะโงกหน้าออกมาจากที่กำบังมองภาพเด็กน้อยมีออร่าห่อหุ้มร่างด้วยความตื่นตะลึง
‘ไม่น่าเชื่อ! เ้าเด็กคนนี้เป็ใครกัน? ดูท่าอายุคงใกล้เคียงกับคุณหนูเธียรธวัชแต่ทำไมถึงทำได้ขนาดนี้!!!’
ลักษณ์มองด้วยความไม่เชื่อสายตาไม่ต่างอะไรกับคุณหนูแห่งสกุลมัจฉาชาติและสมุนอีก 2 คน!
อาคมค่อยๆประคองตัวขึ้นนั่ง เืไหลซึมออกมาจากปาก เขาจับคางของตัวเองแล้วทำหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บ ค่อยๆขยับร่างพยายามจะลุกขึ้นยืน...แต่ช้ากว่าการเคลื่อนที่ของปราณ...
235K
