หมื่ความแค้นไม่แม้นจดจำ

    รู้ทีหลังคนอื่นได้ไง

    อิงจื่อเดินกลับไปยังตำหนักกุ้ยฮวา“สนมหวัง”สนมสุยเอ่อกับจิวยี่ยืนขวางทางไม่ให้อิงจื่อไปไหน“อิงจื่อคารวะพี่หญิงสุยเอ่อพี่หญิงจิวยี่”ย่อกายก้มหน้าหลบตา“เจ้านี่นับวันยิ่งวางตัวเหมาะสมจะกับข้าหรือท่านน้าหญิง ก็แสดงความย่ำเกรง เหอะเห็นเจ้าทำหน้าเศร้าแล้วอด...

    ต้องการเปิดตอนเพื่ออ่านต่อใช่ไหม?

    เปิดตอนนี้ใช้ 4.00 กำลังใจ
    ยอดกำลังใจที่เหลือ 0.00 กำลังใจ