ตอนที่ 23 โรคจิตที่ติด 1 ใน 10 จัดอันดับ
ลีโอยืนจ้องประตูกำแพงข้อความหน้าประตูทางเข้าทำให้สีหน้าไม่สู้ดีและเริ่มวิตกกังวล เมื่อเหลือบมองไปยังด้านหลังเหล่าผู้เล่นก็ทยอยกำลังกลับเข้าเมืองเนื่องจากพระอาทิตย์กำลังตกดิน ในเวลากลางคืนเหล่ามอนเตอร์จะแข็งแกร่งยิ่งขึ้น เขารีบส่งข้อความเสียงไปหากลุ่มของมาคัสทันทีซึ่งยูริก็เป็ฝ่ายตอบกลับมา
“มาคัสฉันเข้าเมืองไม่ได้ พวกนายรีบออกมาได้แล้ว”
“ยังออกตอนนี้ไม่ได้ลีโอเพราะนายพวกเราตอนนี้กำลังถูกกังบริเวณกันอยู่ ต้องรอรุ่งเช้าถึงจะออกจากเมืองได้เพราะนายทำให้พวกเราลำบากไปด้วยเลยนะนายหาที่กางเต็นท์นอนไปก่อนแล้วกันค่อยเจอกันตอนเช้านะ บาย”
“โธ่เว้ย!! เอาว่ะ แค่กางเต้นท์นอนมันจะยากอะไรนักหนา เหอะ!!”
ยูริส่งเสียงหัวเราะในลำคอหลังจากส่งข้อความไปหาลีโอจริงแล้วพวกเขานั้นกำลังนั้งกินอาหารที่ลีโอสั่งเอาไว้อย่างมีความสุข โดยเฉพาะมาคัสสีหน้าของเขาแสดงออกถึงความพึงพอใจอย่างที่สุด
“ดัดนิสัยบ้างก็ดีความคิดของเธอดีจริงๆ ยูริ ฉันได้แกเผ็ดเ้าลีโอไปในตัวด้วยแต่จะว่าไปฝีมือของมันก็ไม่ใช่ธรรมดาจริงๆ”
“เ้านั้นทำตัวมันเองช่วยไม่ได้ จะเก่งแค่ไหนฉันก็ไม่สนใจหรอกนะ มาคัส!!ดูรายชื่อเพื่อนซิ เคนจิออนไลน์อยู่ด้วยส่งข้อความไปหาเขากันไหม”
“อืมดีซิจะได้รู้ว่ายังอยู่ในป่าก๊อบลินหรือเปล่า เธอจัดการเลยนะ”
“เชอะ!! ก็ได้ย่ะ งั้นนายไปจองห้องพักก่อนแล้วกัน”
“ได้ฉันจัดการเอง”
หลังจากที่เคนจิทำลายรังของบอสโทรนเขาก็กลับมายังรังของบอสอ๊อคทันทีเพื่อเก็บรวบรวมสมบัติซึ่งมันก็ให้ผลตอบแทนกับเคนจิมหาศาลกล่องหีบสมบัติที่บรรจุทองไว้เกือบสิบใบถูกเคนจิปล้นมาไม่เหลือหรอ
“ทากีร่าเจอกันครั้งหน้าเราควรให้หีบทองเธอสักหนึ่งใบ ถือซะว่าเป็ของตอบแทนเล็กๆน้อยๆก็แล้วกัน”
เคนจิกระทืบฝ่าเท้าพุ่งทะยานกางปีกัเตรียมกลับมายังถ้ำของอลัน ในระหว่างนั้นเองเขาได้รับจมหมายจากยูริเคนจิเปิดอ่านทันทีขณะกำลังบินกลับถ้ำ
“เคนจินายยังอยู่ป่าก๊อบลินหรือเปล่า ติดปัญหาอะไรไหม ฉันกับมาคัสอยู่ที่เมืองใกล้กับป่าก๊อบลินฉันกับมาคัสมาพร้อมกับลูกกิลอีก 8 คน พรุ่งนี้เช้าเราจะออกเดินทางเข้าป่าก๊อบลินกัน นายจะไปกับพวกเราไหมถึงนายจะเป็ปีศาจกลุ่มพวกเราก็ไม่รังเกียจนะ สามชิกบางคนก็อยู่เผ่าปีศาจเหมือนกัน”
เคนจิอ่านข้อความ คิดถึงเื่เก่าที่ผจญภัยร่วมกับพวกเขาทั้งสองคนซึ่งมันทำให้เขามีความสุขจนเผลอปล่อยยิ้มออกมา“พวกเขาไม่ได้มาแค่สองคน หรืออาจมีเื่เกี่ยวกับปีศาจริชเตอร์ระวังตัวไว้หน่อยดีกว่าเรา” เมื่อคิดได้ดังนั้นเขาจึงตอบกลับไปทันที
“ขอโทษทีนะฉันออกมาจากป่าก๊อบลินหลายวันแล้ว พวกเธอมาทำอะไรกันหรอแล้วนี้พวกเธอไปสร้างกิลกันั้แ่เมื่อไร LV. พวกเธอถึงระดับไหนกันแล้ว”
ข้อความถูกส่งกลับมายังยูริทันที
“เคนจิตอบกลับมาแล้วว้า~~~~ แย่จัง เขาไม่ได้อยู่ที่นี้แล้ว เอาไงดีมาคัส”
“ทำตามแผนเดิมเราจะออกตามหาปีศาจริชเตอร์ในตอนเช้า เธอก็บอกเคนจิไปแล้วกัน ฉันขึ้นห้องก่อนล่ะหนังท้องตรึงหนังตามันก็จะหย่อยทุกที ฝากด้วยล่ะไปล่ะ”
“ย่ะ!!! ส่งข้อความนี้มันยุ่งยากจริงๆ เมื่อไรจะอัพระบบเป็โทรหากันได้ซะทีเนี้ย”
ยูริบ่นอุบอิบๆแล้วส่งข้อความไปหาเคนจิอีกครั้ง ถึงแม้ว่าเธอจะบ่นแต่รอยยิ้มของเธอนั้นไม่ได้แสดงอาการตรงกับที่บ่นเลย
“ติ่ง! คุณได้รับจดหมายจาก ยูริ”
“เคนจิเสียดายจังนายไม่อยู่ พวกเรามาตามหาจอมปีศาจริชเตอร์กัน ว่าจะช่วยเขาเข้ากิลด้วยแต่ถ้าเขาปฏิเสธพวกเราก็คิดว่าจะจัดการเขาเพื่อเพิ่มชื่อเสียงให้กิลน่ะถ้านายอยู่ด้วยคงจะมีแผนการดีๆ แน่เลย แล้วนายไม่ได้เข้าเมืองมาดูบอร์ดจัดอันดับเลยหรือไงตอนนี้มาคัสอยู่อันดับ 1 ของบอร์ดนะ LV. 350 ส่วนฉันอยู่อันดับ5 LV. 330 นี้นายยังไม่ขึ้นทะเบียนธรรมเนียบจัดอันดับหรือไง ยังไงก็รักษาตัวด้วยนะอย่าลืมล่ะนายติดอสูรรับใช้ฉันอยู่ บาย”
“บาย”
เคนจิสบถกับตัวเองหลังอ่านข้อความ มันเป็จริงอย่างที่เขาคิดที่พวกเขาต้องเกี่ยวกับจอมปีศาจริชเตอร์เคนจิเหลือบมองรอบๆ ตัว เมื่อไม่มีใครเขาก็หยิบหน้ากากขึ้นมาใส่อีกครั้งแล้วบินกลับมายังถ้ำของอลันทันทีระหว่างทางเคนจิสังเกตเห็นกลุ่มผู้เล่นที่มีจำนวนมากขึ้นเขาจึงต้องเก็บปีกัเพื่อไม่ให้เป็ที่สังเกต แล้วเดินทางต่อไปบางครั้งเขาเจอพวกผู้เล่นเคนจิก็ต้องหลบซ่อนทันทีทำให้การเดินทางของเขาล่าช้าเป็อย่างมาก
ในระหว่างทางขณะที่เคนจิกำลังกลับเมืองเขาก็พบกับนักฆ่าคนหนึ่ง เขากำลังโมโห โกธา ฟาดฟันใส่บรรดาลูกสมุนก๊อบลินอย่างบ้าคลั่งเมื่อมันฟันก๊อบลินหนึ่งครั้งก็จะสบถชื่อริชเตอร์อยู่เรื่อยไปด้วยความสงสัยเคนจิจึงแอบซ่อนจิตและแอบฟัง
“หนอยย~~~ย เ้าริชเตอร์ เ้าชั่ว เป็เพราะเ้า ข้าถึงเป็อย่างนี้เป็เพราะเ้าข้าจึงถูกขับออกจากเมืองเป็เพราะเ้าทำให้ข้าต้องอับอายต่อหน้าฝูงชน เป็เพราะเ้า เป็เพราะเ้า!!”
ลีโอกระหน่ำฟันก๊อบลินไม่ยั้งจนตกตายไปหลายตัว เมื่อฆ่าจนหมดมันจึงมานั้งพักเหนื่อยบนโขดหินใหญ่ ลีโอกัดฟันดัง “กรอดด~~~~~” ความแค้นที่มีต่อจอมปีศาจริชเตอร์ฝังลึกลงไปในหัวใจ
“เ้าริชเตอร์เมื่อไรก็ตามที่เจอแก ฉันจะแขวนแกไว้ที่หน้าประตูเมืองนี้แหละจะให้ชาวบ้านที่มันเทิดทูลแกต้องเจ็บช้ำไปจนตาย ฮ่าฮ่าฮ่า”
เมื่อลีโอพูดจบก็ปรากฏเงาคนอยู่ตรงหน้าหญิงสาวหน้าตาน่ารัก ผมสั้นผิวที่ขาว เนินอกที่สวยงาม เอวบางจนน่าััจนลีโอเกิดอาการหื่นกระหาย “ทากีร่า!!” เคนจิสบถเบาๆในขณะที่ซ่อนตัวอยู่ ลีโอะโพุ่งทะยานล้อมหน้า ล้อมหลัง ยิ้มอย่างพึงพอใจในรูปร่างของทากีร่า
“ไงจ๊ะแม่สาวน้อย เหงาหรือไงถึงออกมาหาพี่แบบนี้ ให้พี่พาไปหาอะไรสนุกๆทำกันดีไหมจ๊ะ ฮาฮาฮา”
“เมื่อกี้เ้าพูดอะไรถึงจอมปีศาจริชเตอร์ เ้าอยากตายใช่ไหม”
“เอ้!! เ้าเป็สาวกของมันหรือไง ใช่ข้าจะถลกหนังมันจะแขวนประจานมันไว้ที่หน้าเมือง ในเมื่อเ้าเป็พวกสาวกมันข้าจะเอาร่างกายของเ้ามาระบายให้หายแค้นมัน”
“แกลืมกฎของเกมไปหรือไงว่าแกจะบังคับขืนใจฉันไม่ได้และอีกอย่างจอมปีศาจริชเตอร์เขาเคยช่วยชีวิตฉันไว้ตั้งหากล่ะ”
“ฮาฮาฮา!! ฉันรู้ดี ก็ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเธอนี้นาแต่ฉันจะฆ่าเธอไปเรื่อยๆ อย่างทรมาน จนเธอทนไม่ได้และยอมพลีกายให้ฉันเอง 1เปอร์เซ็นต์ความเ็ปมันก็ไม่ใช่น้อยนะเออ ฉันจะดูว่าเธอจะทนได้สักกี่น้ำ ฮาฮา!!!”
“ไอ้โรคจิตอย่าคิดว่าจะฆ่าฉันได้เลย มีปัญญาก็ลองดู!!!”
ทากีร่าพุ่งทะยานถอยหลังตั้งหลักกาต้าอาวุธคู่กายของเธอส่องแสงแวววาว “นักฆ่า”ลีโอสบถในใจรอยยิ้มของมันแฝงไปด้วยความเ้าเล่ห์ มันสะบัดมือตัวมันเอง กาต้าอาวุธประจำตัวของมันก็โผล่ออกมากาต้าสีแดงดุจเปลวเพลิง มันปลดปล่อยความร้อนพวยพุ่งออกมาเป็ระลอกจนบรรยากาศในบริเวณนั้นเริ่มร้อนมากขึ้น เมื่อเห็นดังนั้นทากีร่าก็ตกตลึงทันที
“กาต้าเกล็ดัไฟแกคือลีโอ นักฆ่า LV. 310 ที่ติดอยู่ใน 10 ของบอร์ดจัดอันดับ”
“รู้ตัวก็สายไปแล้วน้องเอ้ย!! จะเป็ของพี่ดีๆ หรืออยากตายแบบทรมานเลือกเอา”
“ฝันไปเถอะไอ้โรคจิต แกนั้นแหละต้องตาย!!”
678
![[อ่านฟรี]มาเฟียสุดร้ายกาจ - love of grey](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1714415345_75923872.webp)
