Doomdays ซอมบี้ล้างโลก

    ตอนที่ 1 วันสิ้นปี

    ตอนที่ 1 วันสิ้นปี

     

    วันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 2028

    ณ หน้าโรงเรียนคันโต เวลา 7.55 น.

    เด็กหนุ่มผมสีดำรูปร่างผอมรูปร่างสูงประมาณ 175 หน้าตาค่อนข้างดี คิ้วข้างซ้ายมีรอยขีด กำลังเดินไปโรงเรียนตามปกติ แดดอ่อนๆยามเช้าอากาศสดใส

     

    "เร็วเข้าๆ เดี๋ยวก็สายหรอก" เด็กสาวสองคนดูท่าทางเร่งรีบกำลังวิ่งไปโรงเรียน

    "เฮ้ ริวจิไม่รีบเดี๋ยวก็สายหรอก" เด็กสาวผมสีฟ้าริมฝีปากสีชมพูดูหุ่นดีเอ่ยถามชายหนุ่มด้านหน้า

    " เซฮี ทำไมเธอต้องไปสนใจมันด้วย" เพื่อนของเด็กสาวแสดงทีท่าไม่พอใจ

    "ทำไมต้องพูดแบบนั้นด้วย ยังไงริวจิก็เป็๞เพื่อนร่วมชั้นของเรานะ " เด็กสาวกล่าว เด็กหนุ่มยังคงเดินอ่านหนังสือหนังสือดูโทรมปกขาดวิ่น ไม่สนเด็กสาวทั้งสอง

    "เออๆ ยังไงก็รีบไปก่อนดีกว่าเดี๋ยวโดนทำโทษ " เพื่อนเด็กสาวผมม่วงกล่าว

    "ไปก่อนนะริว รีบๆเข้าละเดี๋ยวสาย "

    เวลาผ่านไป

    12.30 ณ ห้องเรียน

    " เฮ้ย !!  พวกแกวันนี้ไป Countdown บ้านฉันมั้ย " เด็กหนุ่มทองลูกครึ่งใส่แบรนด์เนมดูแล้วฐานะร่ำรวยมีนามว่า สมิต เอ่ยชวนเพื่อนของเขา

    " เฮ้ย สมิต วันนี้จัดเต็มเลยเหรอวะ สาวๆเยอะมั้ย "

    "จริงหรอ สมิต ฉันไปด้วยสิ" เด็กสาวผมม่วงกล่าวถาม

    "แน่นอน ถ้าใครอยากไปเจอกันคืนนี้ ยกเว้น ..." เค้าเอ่ยพร้อมมองไปที่เด็กหนุ่มผมดำที่นั่งติดหน้าต่างที่กำลังมองไปที่หน้าต่าง ผู้ชายทุกคนรู้ได้ทันทีว่าหมายถึงใคร ส่งเสียงหัวเราะฮ่าๆ เด็กหนุ่มผมทองพูดจบทันใดนั้นก็เดินตรงไปทางเด็กสาวผมฟ้าที่อยู่หน้าชั้นเรียน

    "เซฮี คืนนี้เธอพอจะมีเวลาว่างมั้ย วันนี้ฉันจัดงาน Countdown ที่บ้านฉัน คนรวยที่อยู่ในโรงเรียนไปกันเกือบหมดเลยนะ "

    "เอ่ออออ ฉันไม่ค่อยสะดวกหนะ ไว้คราวหน้านะ " เด็กสาวปฏิเสธ

    "ไปเถอะนะเซฮี เดี๋ยวฉันไปด้วย ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวฉันช่วยคุยกับพ่อแม่เธอให้ "เด็กสาวผมม่วงกล่าวโน้มน้าว

    "เอ่อออ" เด็กสาวไม่มีทางเลือกจึงได้ตอบตกลงไป

    23.55น. ฟ้าอันสว่างสไว ผู้คนเดินทางต่างพากันออกไปฉลองเทศกาลปีใหม่

    ณ ห้องพักแห่งหนึ่ง

    "เฮ้อ ปีใหม่ปีนี้ก็เหมือนเดิม ฉลองคนเดียวอีกแล้วเรา" เขาพูดพร้อมกับถอนหายใจพรางมองไปที่รูปครอบครัวของเค้าและพูดกับตัวเอง

     "ถ้าอยู่พร้อมหน้าพร้อมตาก็คงจะดี แม่กับน้องจะสบายดีมั้ยนะ " 

    พูดจบเด็กหนุ่มก็จับหนังสือเก่าๆ

    "ทำไมพ่ออยากให้เราอ่านนักหนานะ ไอ้ทักษะดาบอะไรเนี่ยะไม่เห็นจะมีประโยชน์ตรงไหน" ริวจิบ่นพร้อมขว้างหนังสือไปที่ผนัง พร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาจากตาที่เหม่อมองไปยังท้องฟ้า ทันใดนั้น

    3

    2

    1

     

     



     

    -----------------------------------------------------------------------------------------

    ฝากกดติดตามกดหัวใจเป็๞กำลังใจให้ผมด้วยนะครับ ขอบคุณครับ