"โอ๊ย ช่วยข้าด้วย แม่นางช่วยข้าที"เสียงร้องขอความช่วยเหลือดังขึ้นจากมุมสลัวด้านหน้านางกระชับมือที่ถือไม้เอาไว้แน่น พยายามเพ่งมองไปที่ร่างสีขาวใจเต้นระรัวระคนหวาดกลัว้ เหงื่อออกมาที่มือที่กำลังจับไม้จนเปียกชื่นไปหมด
“ท่านเป็ใคร? อย่าขยับนะ! แค่พูดมาก็พอ! ขะข้ามีอาวุธนะ หากท่านคิดจะทำร้ายข้า ทะท่านอาจจะต้องเจ็บตัวได้ เพราะท่านพ่อของข้ากล้ามใหญ่มากเลย ชกเ้าทีนึงเ้าจะลอยไปบนฟ้าเลยด้วย” หว่านชิงเยว่โม้ข่มขวัญเอาไว้ก่อนหากโจรคิดว่ามีนางเป็ผู้หญิงอ่อนแอเพียงคนเดียวไม่รู้จะทำร้ายนางหรือเปล่า
ซูจิ้นเหิงฟังเสียงลูกแมวน้อยกำลังข่มขู่ก็อดยิ้มกว้างไม่ได้ ดีที่ตรงนี้แสงน้อยนางจึงไม่มองเห็นไม่ชัด เขารีบพยายามปรับโทนเสียงไม่ให้หลุดขำออกมาให้นางได้ยิน
“แฮ่ม! ข้าไม่ใช่โจรแม่นางแต่ข้ากำลังหลบพวกโจรชั่วอยู่ พวกมันทำร้ายข้าจนาเ็ แม่นางได้โปรดเมตตาช่วยชีวิตข้าด้วย”
เสียงทุ้มแหบพร่าท่าทางที่บอกว่ากำลังเ็ปทำให้หว่านชิงเยว่ต้องตัดสินใจไม่ตกว่าจะทำอย่างไรกับเขาดี
“หากท่านาเ็จริง ข้าจะให้คนไปตามหมอมาให้เ้ารอตรงนั้นนะอย่าได้เดินไปไหนมาไหนส่งเดชนะ เดี๋ยวข้ากลับมา”
หว่านชิงเยว่ไม่อยู่ฟังคำตอบ นางรวบชายกระโปรงที่ยาวรุ่ยร่ายแล้วรีบวิ่งไปที่เรือนมารดาเพื่อแจ้งข่าวเื่คนเจ็บ แต่พอถึงเรือนกับได้ยินเสียงแปลกๆ ดังมาจากข้างในห้องของมารดาหว่านชิงเยว่ก็หน้าแดงก่ำค่อยๆ ถอยหลัง เดินย่องๆ ออกมาแล้วหมุนตัววิ่งไปหาบ่าวของนางทั้งสองคน
นางไม่อยากรบกวนเวลาบิดามารดากำลังทำน้องชายให้นาง พอมาถึงกลับเห็นบ่าวทั้งสองคนนอนหลับ เหมือนตายไปแล้วไม่ว่านางจะปลุกแบบไหนพวกนางก็ไม่ยอมตื่นเลย หากไม่เห็นว่าพวกนางยังหายใจอยู่นางคงนึกว่าตายไปแล้วด้วยซ้ำ
หว่านชิงเยว่กลับไปที่ระเบียงมองไปที่คนเจ็บที่ร้องโอดโอยเหมือนจะขาดใจตายให้ได้อยู่ก็ตัดสินใจไปเตรียมของเพื่อทำแผลให้เขาก่อน เมื่อทำแผลเสร็จแล้วเขาจะได้ไปจากที่นี่เสียที
ซูจิ้นเหิงมองนางทำหน้ายุ่งอย่างคิดไม่ตกว่าจะทำอย่างไรกับเขาดีก็นึกเอ็นดู เมื่อสักครู่เขาเห็นนางวิ่งออกไปโดยไม่รักษากิริยาค่อยๆ ย่างอย่างสตรีคนอื่นทั่วๆ ไปนางเหมือนลูกแมวป่าตัวน้อยกำลังซุกซน แล้วนางก็วิ่งกลับมาหาเขา ภาพโฉมงามหน้าแดงระเรื่อเหงื่อผุดพราวอยู่ล้อมกรอบหน้าลมหายใจหอบกระชั้นของนางชวนให้ใจสั่นเขามองนางค่อยๆ ก้าวเท้ามาทางเขาอย่างช้าๆ นางกัดริมฝีปากเอาไว้ จนเขาอยากจะยื่นมือออกไปห้ามปรามว่าอย่าทำร้ายสิ่งนั้นของเขาอีกเลย
หว่านชิงเยว่เห็นใบหน้าเขาชัดเจนขึ้นมากจากแสงไฟในตะเกียงที่นางถือมาภาพบุรุษรูปงามที่เอนตัวครึ่งนั่งครึ่งนอนอยู่บนฟูกที่นางทำเอาไว้นอนเล่นใบหน้าของเขาเกลี้ยงเกลาเนียนใสจนน่าอิจฉาจนนึกไปว่าหยางหยางพระเอกซีรี่ย์มาเองหรือเปล่าเนี่ย อะไรจะหล่อวัวตายควายล้มขนาดนี้ เอ หรือว่าจะเป็พวกตัวเอก อย่านะเว้ยเฮ้ย! ขอล่ะ!
“ท่านชื่ออะไร?”
นางจำตัวละครได้หมดว่าชื่ออะไร หากรู้ชื่อว่าเหมือนในละครนางก็จะได้รีบหลบก่อน ซูจิ้นเหิงเลิกคิ้วเข้ม ปกติต้องถามอาการก่อนไม่ใช่หรือ แต่ก็เขาไม่ได้ว่าอะไรที่นางอยากรู้จักเขา จึงส่งยิ้มหวานพราวเสน่ห์กลับไปให้นางทำเอาหว่านชิงเยว่ถึงกับใจสั่นจึงต้องรีบหลบตาภูมิต้านทานความหล่อนางแทบไม่มีเอาซะเลย
“ข้าชื่อิเฟยหลงแล้วแม่นางเล่ามีชื่อว่าอะไร”
เขาไม่ได้บอกชื่อที่ทุกคนรู้จักซูจิ้งเหิงหรือฉายาหมอเทวดาเขาบอกชื่อจริงๆ ของเขาที่ไม่ใช่นามแฝงกับนาง มีเพียงนางกับครอบครัวของเขาเท่านั้นที่เรียกเขาด้วยชื่อนี้
หว่านชิงเยว่ถอนหายใจอย่างสบายใจขึ้นในละครไม่มีชื่อตัวละครนี้
“ข้าชื่อหว่านชิงเยว่ เดี๋ยวข้าจะทำแผลให้กับท่านก่อนแล้ว ท่านจะนอนพักสักครู่ก่อนก็ได้และถ้าหากท่านรู้สึกดีขึ้นแล้ว ท่านต้องออกไปจากที่นี่ทันที เพราะว่าหากท่านยังอยู่ที่นี่คงไม่เหมาะสมนัก ชายกับหญิงไม่ควรใกล้ชิดกันท่านเข้าใจใช่หรือไม่? หากไม่เพราะว่าบ่าวของข้าหลับสนิท ข้าคงไม่ได้อยู่กับท่านสองคนแบบนี้”
“ได้สิเยว่เอ๋อร์ถ้าหากพี่ดีขึ้นพี่จะรีบไปทันทีเ้ามีบุญคุณกับพี่ พี่จะต้องตอบแทนเ้าแน่นอน”
หว่านชิงเยว่ถึงกับมุมปากกระตุก คนที่นี่นับกันเป็พี่น้องเร็วนัก พึ่งเจอกันไม่ถึงครึ่งชั่วยามนี้นางกลายเป็น้องเขาได้อย่างไร
“ท่านเรียกข้าว่าชิงเยว่เถอะ เรายังไม่สนิทกันขนาดนั้นนะ” นางเก็กหน้าทำตาดุใส่เขาแต่ก็แพ้สายตาหวานฉ่ำของคนป่วยตรงหน้า
“พี่อยากเรียกเ้าแบบนี้ เ้าจะเรียกพี่ว่าพี่เฟยหลงก็ได้นะ”
“เอาเถอะ ท่านจะเรียกอะไรก็ตามใจท่านนี่มันดึกมากแล้ว ท่านนอนลงเถอะข้าจะดูแผลให้แต่ข้าบอกท่านไว้ก่อนนะเ้าคะว่า ข้าทำแผลไม่เป็ หากท่านเป็หนักจะมาโทษข้าไม่ได้นะเ้าคะ”
หว่านชิงเยว่ี้เีมาต่อล้อต่อเถียงกับเขาแล้วเพราะตอนนี้นางเหนื่อยแล้วก็ง่วงนอนมากๆ อยากจะอาบน้ำไปนอนพักจะแย่แล้ว วันนี้นางตะลอนๆ มาทั้งวันแล้ว
มือเล็กๆ ของนางยื่นไปที่สาปเสื้อด้านหน้าของเขาเพื่อเปิดดูแผลเพราะเห็นว่าเืซึมออกมาจากชุดสีขาวที่เขาใส่อยู่ นางรีบทำจนลืมไปว่าเขาเป็ผู้ชายมีเืมีเนื้อ มือเล็กๆ ที่ลูบไล้ไปมาบนแผงอกแกร่งของเขาเพื่อทำแผลทุกครั้งที่มือนางแตะลงบนผิวขาวนั่นซูจิ้นเหิงหรืออีกชื่อคือิเฟยหลงก็สะดุ้งทุกครั้งใจกระตุกรุนแรงทุกครั้งที่มือนุ่มของนางััลงบนร่างกายของเขา
โชคดีที่แผลของเขาไม่หนักมากถึงขนาดต้องเย็บเพราะหากเย็บคงจะดูไม่จืดแน่ๆ อกขาวๆ กล้ามเป็ลอนแบบนี้หากมีรอยตะขาบพาดอยู่คงดูแปลกพิลึก หว่านชิงเยว่ก้มหน้าก้มตาทาแผลไปไม่ได้สังเกตุว่าตอนนี้คนป่วยของนางกำลังอาการหนักมาก
ิเฟยหลงกำลังกัดริมฝีปากตัวเองจนเืซึมใบหน้าแดงก่ำ เหงื่อซึมออกมาเต็มกรอบหน้า นอนกำมือแน่นหอบหายใจแรง ไม่ใช่ว่านางทำแผลแรงไปแต่เพราะเขากำลังควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ให้รวบร่างของนางมาไว้ในอ้อมกอด
ผมยาวสลวยของนางเคลื่อนผ่านหน้าอกเปลือยของเขาคลอเคลียผิวตัวเขาไปมาบวกกับมือน้อยๆ เย็นๆ ลูบไล้แ่เบาไปที่แผลที่เป็รอยยาวจากการกระทำของตัวเองนางลูบขึ้นลูบลงอยู่แบบนั้นทำให้เขาต้องกัดฟันเอาไว้ไม่ให้ส่งเสียง ที่อาจจะทำให้นางใออกมา ิเฟยหลงถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อนางหยุดทายาให้เขาแล้ว ไม่รู้ว่าเขาคิดถูกหรือผิดที่คิดแผนทรมานตัวเองแบบนี้
“ท่านลุกขึ้นสิเ้าคะข้าจะพันแผลให้ท่านนอนแบบนี้ข้าทำไม่ได้”
เสียงหวานของนางสั่งให้ิเฟยหลงลุกขึ้นนั่งเขาก็ทำตามโดยที่ไม่อิดออดปล่อยให้นางสอดแขนเข้ามาพันแผลให้เขา หว่านชิงเยว่หน้าแดงซ่าน นางตัวเล็กแขนก็สั้นพอจะพันแผลให้เขาต้องสอดมือเพื่ออ้อมตัวไปข้างหลังของเขา ดูผิวเผินเหมือนนางกำลังโอบกอดเขากลายๆ
หว่านชิงเยว่ได้กลิ่นหอมเหมือนกลิ่นสมุนไพรอ่อนๆ บนตัวเขาจางๆ ออกมาจากร่างของิเฟยหลง ก็ใจกระตุกหน้าแดง อายตัวเองที่คิดฟุ้งซ่านไป รูปร่างของเขาดูเหมือนจะไม่หนามากแต่พอถอดเสื้อแล้วนางโอบเขาเอาไว้แบบนี้ก็แทบจะบังร่างทั้งร่างของนางมิดเลยทีเดียว
ทางฝั่งิเฟยหลงก็ไม่น้อยหน้าเมื่อตัวนางกระทบถูกตัวเขาเป็ระยะตัวนุ่มๆ หอมกรุ่นของนางััตัวเขาแต่ละครั้งทำเอาใจที่เต้นแรงอยู่แล้ว กลับรุนแรงกว่าเดิมอีกบางครั้งแก้มใสๆ ของนางก็แนบไปบนบ่ากว้างของเขาจนแทบอยากจะหยุดเวลาให้มันเนินนานกว่านี้อีก
และแล้ว่เวลาอันแสนทรมานและมีความสุขของิเฟยหลงได้ผ่านพ้นไปเมื่อรู้สึกตัวอีกทีตอนที่นางกำลังสวมเสื้อให้เขาอยู่ ใจที่เต้นแรงเมื่อครู่ค่อยสงบลงจนเต้นในจังหวะปกติ
“พี่ขอบใจเ้ามากนะเยว่เอ๋อร์ที่ทำแผลให้พี่ ”
เสียงขอบคุณของเขาแ่เบาแต่หว่านชิงเยว่ไม่ได้คิดอะไรเพียงพยักหน้ารับเบาๆ พยายามไม่คิดเื่น่าอายเมื่อสักครู่นี้ นางเดินกลับไปเอาผ้าห่มที่ห้องมาห่มให้เขา ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องเพื่ออาบน้ำแล้วก็นอนพักผ่อน ก่อนจะเครียดเื่ถูกทำโทษคัดบทกุลสตรีทีดี100บทให้มารดา แล้วถอนหายใจแรงๆ ทีนึง เฮ้อ~ วันนี้มันช่างหนักหนา นักยัยตัวประกอบบรรทัดเดียว
ิเฟยหลงมองตามร่างบางที่เดินอ่อนละโหยอ่อนล้าเดินเข้าห้องไป เขายิ้มขึ้นเต็มหน้าเอื้อมมือดึงผ้าห่มที่นางเอามาให้ห่ม ได้กลิ่นของผ้าห่มเหมือนกลิ่นหอมของนางเลยจึงสูดดมกลิ่มหอมของนางเข้าไปเต็มปอด
'ชื่อของเ้าคือหว่านชิงเยว่งั้นหรือ? เ้าลูกแมวน้อยของพี่’
1K
