สมาชิกคนที่สาม
“นะ...นั้นไงครับสมาชิกคนที่สามของเรา”
เสียงของมิกะดังขึ้นด้วยความดีใจพร้อมกับชี้มือไปยังใต้ต้นไม้ไม่ไกลจากตรงที่พวกเธอยืนอยู่มากนักก่อนจะเบี่ยงตัวเพื่อให้หญิงสาวข้างกายมองเห็นได้ถนัด
“นายรู้จักเธอเหรอ?”
น้ำทิพย์เลิกคิ้วเอ่ยถามด้วยความสงสัยเมื่อมองตามมือของมิกะแล้วพบกับผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่ใต้ต้นไม้โดยที่สายตามองไปข้างหน้าด้วยความเบื่อหน่าย
ดูคล้ายไม่สนใจหรือไม่สนใจเกมสักนิดใจก็อดอุทานว่าเสียเงินสมัครเป็กลุ่มซอฟต์เบต้าเพื่อมานั่งเล่นใต้ต้นไม้เนี่ยนะดูท่าจะสติไม่ดีเสียมากกว่า
“ระ...รู้ครับ”
“รู้ว่า?”น้ำทิพย์เอ่ยถามต่อ
“ธ..เธอเป็สตีมเมอร์อันดับต้นๆ ที่เลือกเล่นสายแท็งค์ในวงการเกมแนวต่อสู้เลยครับ เพราะไม่มีใครชนะเธอได้จากการปะทะกันในระยะใกล้หรือถ้ามีก็แค่ศูนย์จุดหนึ่งเปอร์เซ็นต์เท่านั้นที่จะเอาชนะเธอได้ จนเธอได้รับฉายาในวงการเกมเมอร์ว่าควีนแท็งค์ ชื่อของเธอคือ คามิล่า เรน ครับ”เสียงบรรยายความสามารถของคามิล่าเรนดังขึ้นจากปากของมิกะทำให้น้ำทิพย์ถึงกับเปลี่ยนความคิด
รู้สึกว่าคุณสมบัติของคามิล่าเรน คนนี้จะดีไม่น้อยเลยทีเดียว
“นายแน่ใจเหรอว่าเป็เธอ?”
“ผะ...ผมแน่ใจครับ”
“ถ้านายแน่ใจเราก็ไปหาเธอกันเถอะ”
น้ำทิพย์ที่ได้ยินแบบนั้นแล้วเธอก็จับมือของมิกะลากไปตรงต้นไม้ที่คามิล่าอยู่แทบจะทันที มิกะที่ถูกลากไปนั้นไม่มีโอกาสได้เอ่ยพูดสักคำรู้ตัวอีกทีเขาก็มายืนอยู่ตรงหน้าของหญิงสาวที่เขาพึ่งเอ่ยแนะนำกับน้ำทิพย์เสียแล้ว
อะไรจะรวดเร็วขนาดนี้กัน?
“นี่เธอใช่คามิล่า เรนไหม?”
หลังจากที่น้ำทิพย์เอ่ยถามขึ้นหญิงสาวเ้าของชื่อก็ได้แต่เงยหน้ามองเพียงเท่านั้นโดยไม่กล่าวอะไรออกมาแม้แต่คำเดียวทำให้น้ำทิพย์ที่เอ่ยถามต้องขมวดคิ้วแววตามีความกรุ่นโกรธระบายอยู่เล็กน้อยก่อนจะถามอีกครั้งอย่างใจเย็น
แต่หญิงสาวที่นั่งนิ่งตรงหน้ากลับไม่คิดจะเหลือบมองหรือสนทนาพาทีกับเธอเลยสักนิดเดียวจนทำให้อารมณ์กรุ่นโกรธเล็กน้อยนั้นปะทุขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
“หูหนวกหรือไงถึงไม่ได้ยินที่ฉันถามไปนะ!”
มิกะเห็นเช่นนั้นถึงกับสะดุ้งใ
“ใจเย็นครับให้ผมพูดกับคุณคามิล่าเองดีกว่าครับ”มิกะแนะนำ
“อืม”น้ำทิพย์ผงกหัวเล็กน้อย
เมื่อมิกะได้รับคำตอบจากหญิงสาวเขาก็หันไปพูดคุยกับคามิล่าเพื่อชวนมาร่วมทีมกับพวกเขาในเกมนี้ทันที
“ส...สวัสดีครับคุณคามิล่า”มิกะเอ่ยทักทายขึ้น
แต่สิ่งที่ได้กลับมาก็ไม่ได้แตกต่างจากน้ำทิพย์สักเท่าไหร่หญิงสาวยังคงนิ่งเงียบไม่สนใจใยดี
“คะ...คุณคามิล่าไม่สนใจเข้าร่วมทีมกับพวกเราเหรอครับ ผมว่ามันต้องสนุกแน่นอนเลยล่ะครับ”
มิกะยังคงพูดโน้มน้าวใจหญิงสาวที่นั่งอยู่อย่างใจเย็นแต่ปฏิกิริยาของหญิงสาวก็ไม่ต่างจากเดิม แต่ที่มากกว่านั้นคือคิ้วที่เริ่มขมวดขึ้นมาอย่างรำคาญใจ
“ไม่ล่ะ”
คำปฏิเสธที่ดังขึ้นจากปากของหญิงสาวนั้นทำให้น้ำทิพย์ไม่พอใจโดยเฉพาะท่าทางที่คามิล่าพูดเสร็จก็เอนหลังพิงกับต้นไม้นั้น
ลักษณะท่าทางเป็คนที่เหย่อหยิ่งใช้ได้ทีเดียว
“ทะ..ทำไมล่ะครับ”
“ฉันบอกว่าไม่ก็คือไม่”
“แต่เกมนี้ต้องเล่นเป็ทีมเท่านั้นนะครับและทีมของพวกเราเองก็ยังว่าง ยัง...”
“ฉันไม่อยู่ทีมนาย”คามิล่าปฏิเสธเสียงแข็งโดยไม่ทันที่มิกะจะได้พูดจบด้วยซ้ำ
เด็กหนุ่มที่ได้ยินเช่นนั้นก็ก้มหน้าเสียใจกับคำพูดของคามิล่าที่พูดแทรกอย่างไร้เยื่อใย อันที่จริงนับว่าเป็ปฏิกิริยาปกติของเกมเมอร์ที่โดดเด่นแบบหญิงสาวอยู่แล้วพวกเขาผิดเองที่หวังสูง
“คุณน้ำทิพย์ครับ”เด็กหนุ่มเอ่ยเสียงเบาเมื่อหันไปสบกับสายตาของหญิงสาวที่มาด้วย
เขารู้สึกเสียใจที่ทำให้หญิงสาวไม่สมหวัง
“ช่างเถอะคนอื่นก็มีจำเป็ต้องเป็คนนี้หรือไง”น้ำทิพย์เบะปากก่อนจะจับจูงมือมิกะเตรียมตัวจะจากไป
คามิล่าเห็นปฏิกิริยาของทั้งคู่ก็ขมวดคิ้วแปลกใจเธอจึงเอ่ยถามเพราะความสงสัย
“พวกเธอสองคนเล่นสายไหน?”
“เอ่อ..”
มิกะได้ยินจึงหันหน้ากลับมาในขณะที่น้ำทิพย์ขมวดคิ้วมองแต่ปากก็เอ่ยตอบทันที
“มิกะสายเวทย์ส่วนฉันสายซัพพอร์ต”
“มีกันแค่สองคน?”
“ก็เห็นแค่นี้คิดว่ามีมากกว่านี้หรือไง?”น้ำทิพย์ตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ
โดนปฏิเสธมาเยอะเริ่มจะไร้ความรู้สึกไปแล้ว นี่ไม่รู้ว่าเธอคิดถูกหรือคิดผิดที่มาเล่นเกมเพื่อหวังเงินมันง่ายขนาดนั้นเลยหรือไง?
“ฉันอยู่ทีมนายก็ได้”
“เอ๊ะ!”น้ำทิพย์งุนงง ตกลงควีนแท็งค์ผู้นี้เป็คนแบบไหนกันแน่พออยากให้เข้าทีมก็ปฏิเสธ พอไม่สนใจกลับตกลง
เอ่อคนแบบนี้ยังมีในโลก!
“จะ..จริงเหรอครับ”มิกะที่ได้ยินคำตอบของคามิล่าแบบนั้นก็อดจะยิ้มดีใจไม่ได้
แม้ทีแรกน้ำทิพย์จะไม่พอใจแต่เมื่อมีคนเข้าร่วมทีมที่เล่นเก่งขนาดนั้นก็เปลี่ยนเป็พอใจแบบสุดๆอย่างน้อยก็มีคนแบกทีมได้ตั้งสองคน
คามิล่าไม่ได้คิดอะไรเธอเป็เพียงเกมเมอร์ที่ชอบเล่นเกมแนวต่อสู้เท่านั้น เธอเป็พวกบ้าพลังแต่การต่อสู้คนเดียวโดยไม่มีคนซัพพอร์ตมันก็ค่อนข้างจะลำบากอยู่มากถึงสองคนนี้จะดูอ่อนด้อยอยู่บ้าง แต่อย่างน้อยก็ไม่ใช่ตัวแทนของสังกัดเกมเมอร์ใหญ่ๆพวกนั้นเธอสามารถเล่นเกมโดยไม่ต้องพะวงกับกฎบ้าบอในสังกัด
และอีกอย่างก็คือเด็กหนุ่มคนนี้ดูเป็คนมีความรู้อยู่มากบางอย่างก็ต้องพึ่งพาสมองด้วยเหมือนกัน เธอจึงตัดสินใจรวมทีมกับทั้งสองคนโดยไม่ได้หวังว่าพวกเขาจะช่วยเหลืออะไรเธอมากมายในการทำเควสอยู่แล้ว
“นายชื่ออะไร”
คำพูดของคามิล่าทำให้มิกะยิ้มอย่างเกร็งๆก่อนจะตอบอย่างตะกุกตะกักตามสไตล์ของเขาน้ำทิพย์ที่เห็นแบบนั้นทำให้เธอต้องเป็ฝ่ายพูดแทน
“น้องเขาชื่อมิกะคิโมรุ เป็ลูกครึ่งญี่ปุ่น ส่วนฉันชื่อน้ำทิพย์ เป็คนไทยแท้”
“ฉันคามิล่าเรนนะ”
“อืม”
หลังจากที่แนะนำตัวกันเสร็จแล้วน้ำทิพย์ก็หันไปถามมิกะที่กำลังก้มหน้ามองพื้นอยู่
“ตอนนี้เรามีฉันที่เป็ซัพพอร์ตมีนายที่เป็เวทย์ และเธอที่เป็แท็งค์แสดงว่าตอนนี้ทีมเราขาดไฟเตอร์กับแครี่สินะมิกะนายรู้จักใครที่เก่งๆอีกบ้าง”
“ผ..ผมยังคิดไม่ออกเลยครับ”
“แล้วเธอล่ะมีใครที่รู้จักเก่งๆไหม”
“ไม่อ่ะ”
คามิล่าพูดก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วบิดตัวไปมาเพราะเมื่อยจากการนั่งอยู่นาน
“พวกเราไม่จำเป็ต้องเดินไปไหนหรอกเดี๋ยวคนที่ไม่มีทีมเขาจะมาหาพวกเราเอง”คามิล่าเอ่ยบอกน้ำทิพย์กับมิกะจึงพยักหน้ารับฟัง
“หวังว่าจะเป็แบบนั้นนะ”น้ำทิพย์พูดขึ้นก่อนที่สายตาจะหันไปเจอกับชายหนุ่มคนหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล
รอยยิ้มเ้าเล่ห์ระบายอยู่เต็มใบหน้าจนหญิงสาวคิ้วกระตุกอย่างห้ามไม่อยู่
คงไม่ใช่นะ...
....
ฝากติดตามนิยายด้วยนะคะคอมเม้นท์เป็กำลังใจให้ไรท์ด้วยน๊า
20/04/2564
1K
