ตอนที่ 23 ผ้าปิดตา
บรรยากาศในห้องรับแขกยังคงอบอวลไปด้วยความอึดอัดผสมความวาบหวาม เชนที่นั่งเปลือยท่อนบนอยู่ข้าง ๆ จ้องมองเจนด้วยสายตาแพรวพราว ก่อนจะเอ่ยปากถามสิ่งที่ทำให้เจนแทบสำลัก
“หรือว่า...ที่คุณเจนมาหาผมวันนี้ เพราะอยากจะทำ 'ยาเสน่ห์' แบบคุณนายรุ้งครับ?”
เชนยิ้มกริ่ม สายตาจงใจมองต่ำไปที่เป้ากางเกงที่ยังเปียกชื้นของเธอ
“ถ้าอยากได้แบบนั้น...เราต้องเข้าห้องนอนไปเริ่มขั้นตอน 'รีดน้ำ' กันเดี๋ยวนี้เลยนะครับ”
“มะ...ไม่ใช่นะคะ!”
เจนรีบปฏิเสธเสียงหลง โบกไม้โบกมือพัลวัน หน้าที่แดงอยู่แล้วยิ่งแดงเถือกเข้าไปอีก
“เจนไม่ได้อยากทำยาเสน่ห์ แล้วเจนก็ไม่ได้อยาก...เอ่อ...ทำเื่แบบนั้นด้วย”
เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังขึ้นในลำคอของชายหนุ่ม เชนหัวเราะอย่างอารมณ์ดีที่แกล้งแหย่เธอได้สำเร็จ
“ฮ่ะ ๆ ๆ...ล้อเล่นครับ ล้อเล่น”
เชนยกมือยอมแพ้ แต่สายตายังคงโลมเลียเธออย่างเปิดเผย
“คนสวย ๆ แบบคุณเจน คงไม่ต้องพึ่งยาเสน่ห์หรอกมั้งครับ? เพราะแค่นี้พวกผู้ชายก็คงหลงคุณจนหัวปักหัวปำอยู่แล้ว”
คำชมที่มาพร้อมกับรอยยิ้มทรงเสน่ห์ ทำให้เจนชะงักไป เธอรู้สึกขัดเขินที่ถูกชมซึ่งหน้า
เจนพยายามปรับสีหน้าให้กลับมาเคร่งขรึมเพื่อเปลี่ยนเื่
“ข..เข้าเื่เถอะค่ะ ที่เจนมาวันนี้...ไม่ใช่เื่ความรักหรอก แต่เป็เื่สุขภาพ”
“สุขภาพ?”
เชนเลิกคิ้ว
“ใช่ค่ะ…”
เจนถอนหายใจ สีหน้าดูอ่อนล้าลงทันทีเมื่อพูดถึงปัญหา
“่นี้เจนเครียดเื่ธุรกิจมาก...เครียดจนส่งผลต่อสุขภาพ โดยเฉพาะเื่ 'การนอน' เจนนอนไม่หลับมาหลายคืนแล้ว หรือต่อให้หลับก็หลับไม่สนิท ตื่นมาก็เพลียเหมือนไม่ได้นอนเลย มันทรมานมากค่ะอาจารย์”
เชนพยักหน้าช้า ๆ รับฟังด้วยความเข้าใจ เขาเปลี่ยนท่าทีจากหนุ่มเ้าชู้มาเป็ผู้ฟังที่ดี
“เข้าใจเลยครับ...ความเครียดสะสมส่งผลให้จิตใจไม่สงบเวลานอน”
เชนวิเคราะห์
“ถ้าร่างกายไม่ได้พักผ่อน จิตใจก็จะอ่อนแอ...และนั่นอาจเป็ช่องว่างให้สิ่งไม่ดีแทรกซึมเข้ามาได้นะครับ”
พูดจบ เชนก็ลุกขึ้นยืนจากโซฟา ผ้าขนหนูที่เอวขยับไหวเล็กน้อยจนเจนต้องรีบเบือนหน้าหนี
“รอสักครู่นะครับ ผมมี 'ของดี' ที่เหมาะกับคุณเจนพอดี”
เชนเดินหายเข้าไปในห้องทำพิธีครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินกลับออกมาพร้อมกับวัตถุบางอย่างในมือ มันคือ "ผ้าปิดตา" (Sleep Mask) สีดำสนิท เนื้อผ้าทำจากกำมะหยี่ดูหรูหรา และที่สำคัญ...มีลวดลายอักขระสีทองจาง ๆ ปักอยู่ที่มุมผ้า
“นี่ครับ…”
เชนยื่นให้เธอ
เจนรับมาพิจารณา
“ผ้าปิดตาเหรอคะ? เจนก็เคยใช้นะ ของแบรนด์ดัง ๆ ก็ลองมาหมดแล้ว มันก็ไม่เห็นช่วยอะไรเลย”
“อันนี้ไม่ใช่ผ้าปิดตาธรรมดาที่หาซื้อได้ทั่วไปครับ”
เชนเอ่ยเสียงขรึม
“ผ้าผืนนี้ผม 'ลงอาคม' กำกับไว้เป็พิเศษ...เป็มนตราแห่งนิทรารมณ์ ที่จะช่วยกล่อมเกลาจิตใจของผู้ใช้ให้สงบนิ่ง และดำดิ่งสู่การหลับใหลที่ลึกซึ้งที่สุด”
“อาคมเหรอ?”
เจนมองผ้าในมืออย่างชั่งใจ
เจนลูบเนื้อผ้ากำมะหยี่ที่นุ่มมือ พลางนึกถึงเื่ของตูน ถ้าเชนช่วยตูนได้ เขาก็น่าจะช่วยเธอได้เหมือนกัน
“ก็ได้ค่ะ…”
เจนตัดสินใจรับไว้
“เจนจะลองเอาไปใช้ดู...ขอบคุณนะคะอาจารย์”
เจนลุกขึ้นยืน กระชับกระเป๋าถือแน่น เตรียมตัวจะกลับ
“ลองใช้คืนนี้เลยนะครับ…”
เชนเดินมาส่งที่หน้าประตูรั้ว
“สวมมันก่อนนอน...แล้วปล่อยใจให้สบาย ไม่ต้องคิดอะไร ให้มนตราของผมช่วยดูแลคุณเอง”
“ค่ะ...ถ้าได้ผลยังไง เดี๋ยวเจนจะมาบอกนะคะ”
เจนส่งยิ้มบาง ๆ ให้เขา ก่อนจะเดินกลับไปที่บ้านของตัวเอง
เชนยืนมองแผ่นหลังของเจนที่เดินห่างออกไป รอยยิ้มอบอุ่นบนใบหน้าค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยเล่ห์กลเพทุบาย
เชนพึมพำกับสายลม
“คืนนี้...คุณจะได้ 'หลับฝันดี' ที่สุดในชีวิตแน่นอนครับ”