เที่ยงวันนี้ นายทศวิทย์ได้พาลิดาไปทานข้าวข้างนอกด้วยกัน และเป็การบังเอิญที่ลาวัลย์ก็อยู่ในร้านอาหารร้านนั้นเช่นเดียวกัน ลาวัลย์เห็นทั้งคู่เข้า เธอก็เลยเดินเข้ามาหาทันที
“สวัสดีค่ะ คุณวิทย์ นี่คุณมาทานข้าวกับลูกน้องหรอคะ” ลาวัลย์เห็นว่าลิดาสวมชุดพนักงานบริษัท
“อ้อ พอดีเลย ผมว่าจะพาลิดาไปแนะนำให้คุณรู้จัก เธอเป็แฟนใหม่ผมเองครับ ลิดานี่ไงลาวัลย์เพื่อนผมและเป็ลูกค้าคนสำคัญของบริษัทพวกเรา” ทศวิทย์แนะนำ
“สวัสดีค่ะคุณลิดา ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ” ลาวัลย์แสดงสีหน้าไม่พอใจอย่างชัดเจน
“ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ” ลิดากล่าวยิ้มๆ
“เดี๋ยวนี้คุณเป็สมภารกินไก่วัด คุณถึงขั้นเป็แฟนกับพนักงานบริษัทของตัวเองเลยหรอคะวิทย์” ลาวัลย์กล่าว
“เื่ของความรัก มันกำหนดอะไรไม่ได้หรอกนะคะคุณลาวัลย์ แค่พวกเรารักกัน จะอยู่ชนชั้นวรรณะไหนก็รักกันได้ค่ะ” ลิดากล่าวไปเช่นนั้นเองเพื่อยั่วยุเธอ
“โอเค ฉันเข้าใจ ฉันไม่รบกวนเวลาสวีทของพวกคุณดีกว่า ตามสบายเลยนะคะ ฉันขอตัวก่อน” ลาวัลย์รู้สึกเจ็บใจแต่ก็ต้องพยายามสงบใจไว้
“ไว้มีโอกาส ฉันขอไปร่วมรับประทานอาหารกับคุณด้วยนะคะ” ลิดากล่าว
ลาวัลย์ยิ้มแล้วรีบเดินหนีทันที
“ดูลาวัลย์ก็ดูปกติดีนะครับ บางทีพวกเราอาจเข้าใจเธอผิดก็ได้” ทศวิทย์พยายามสังเกตลาวัลย์
“แต่สายตาที่เธอมองมา มันไม่ปกติเลยนะคะ” ลิดามองออก
“คุณอคติต่อลาวัลย์เกินไปหรือเปล่าครับ” ทศวิทย์พยายามให้ความเป็ธรรมต่อคุณลาวัลย์ด้วย
“ฉันว่านะ ดูคุณเชื่อใจคนรักเก่าของคุณมาก ต่อให้พิสูจน์ยังไง คุณก็เชื่อเธออยู่ดี” ลิดากล่าว
“ผมต้องให้ความยุติธรรมกับเธอด้วยครับ” ทศวิทย์ยังไม่ปักใจเชื่ออะไรทั้งนั้น
“ฉันอิ่มแล้วค่ะ พวกเรารีบกลับบริษัทกันเถอะ ฉันต้องรีบไปทำงาน” ลิดาเลยรีบเปลี่ยนเื่
“วันพรุ่งนี้พวกเราจะไปทานข้าวร้านไหนดีครับ” ทศวิทย์วางแผน
“ฉันมีงานด่วนต้องรีบตรวบสอบบัญชีพรุ่งนี้ บางทีอาจเลยเที่ยงค่ะ คุณไปทานเลยนะคะ” ลิดากล่าว
***************************************
วันถัดมา เวลาเที่ยง ลิดายังคงนั่งทำงานอยู่ในแผนกบัญชีอย่างขะมักเขม้น
“คุณวิทย์ คุณมาทำอะไรที่แผนกนี้คะ” ลิดาใ
“แฟนอยู่ไหน ผมก็ต้องอยู่ที่นั่นสิครับ” วิทย์พูดยิ้มๆ
“พวกเราอยู่ตามลำพังแล้วนะคะ ไม่ต้องแสดงก็ได้” ลิดาไม่อยากเผลอใจไปกับคำแกล้งพูดของเขา
“อะนี่ ปิ่นโตครับ พวกเราไปทานด้วยกันสักแป๊ปเถอะครับ มันคงไม่เสียเวลามากนักหรอก” วิทย์ชวน
“อาหารฝีมือแม่คุณหรอคะ” ลิดาคิดถึงฝีมือการทำอาหารของแม่ทศวิทย์
“เปล่าครับ ผมทำอาหารเองกับมือ เลยอยากให้คุณชิม” วิทย์อวด
“อาหารคุณคงไม่ทำให้ท้องเสียแน่นะคะ ฉันไม่อยากเสียการเสียงาน” ลิดาล้อเล่น
“เชื่อฝีมือผมเถอะครับ มา ไปทานเร็วเข้า” วิทย์คะยั้นคะยอ
ลิดาจำต้องหยุดงานชั่วคราว เพื่อไปทานข้าวกับนายทศวิทย์ เขาได้ห่ออาหารเป็ปิ่นโตมาให้ลิดากิน
“โห อร่อยมากเลยค่ะ” ลิดาชิมคำแรก
“ทานเยอะๆ นะครับ” วิทย์กล่าว
“คุณทำอาหารเก่งจัง เปิดร้านอาหารได้เลยนะคะ” ลิดาทึ่ง
“คุณก็ยอผมเกินไป” วิทย์รู้สึกเขิน
พอทั้งสองทานอาหารเสร็จ ลาวัลย์ก็เดินมาหาคนทั้งคู่
“สวัสดีค่ะคุณวิทย์ ลิดา” ลาวัลย์มาตามที่เลขาฯบอก
“ลาวัลย์ คุณมาได้ยังไงครับ” วิทย์ใ
“ฉันมีเื่ที่จะคุยกับคุณสองต่อสองค่ะ” ลาวัลย์กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“งั้นคุณไปรอผมที่ห้องผมก่อนนะครับ” วิทย์กล่าว
“หวังว่าเธอจะไม่ว่าอะไรนะ ลิดา” ลาวัลย์ขออนุญาตเพราะเห็นว่าลิดาเป็แฟนวิทย์
“เชิญตามสบายค่ะ” ลิดากล่าว
ลิดาเองก็อยากรู้ว่าทั้งสองจะคุยกันด้วยเื่อะไร แต่เธอเองก็ต้องรีบเคลียร์งาน ก็เลยแอบตามไปฟังไม่ได้
ผ่านไปสามชั่วโมง ลิดาก็ถูกเลขาฯห้องท่านประธานให้มาเชิญตัวให้ไปคุยกับท่านประธานเป็การส่วนตัว
***************************************
ณ ห้องประธาน
“เชิญนั่งสิครับ ลิดา” ท่านประธานหรือนายทศวิทย์แสดงสีหน้าจริงจัง
“มีอะไรงั้นหรอคะ” ลิดาสงสัย
“ผมเปิดอกคุยกับลาวัลย์หมดแล้วครับ เธอบอกว่าเธอไม่เคยนัดกาสะลองไปที่วัดตามที่คุณเล่าเลยสักนิด เธอไปรอกาสะลองที่ภัตตาคารตามที่นัดหมายไว้ต่างหาก อีกอย่างเธอไม่มีวันทำร้ายกาสะลอง เพราะในตอนนี้ลาวัลย์ได้มีแฟนใหม่แล้วครับ เธอไม่ได้รักผมแล้ว เธอจะไปทำร้ายกาสะลองทำไม” ทศวิทย์กล่าว
“แล้วคุณก็เชื่อเธองั้นหรอคะ” ลิดากล่าว
“สิ่งที่เธอพูดมันน่าเชื่อนี่ครับ ผมกับลาวัลย์เป็เพียงคู่ค้าที่ต้องเจรจาธุรกิจกันเท่านั้น และผมก็แปลกใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมผมถึงกล้าเชื่อคุณได้ ทั้งๆ ที่ผมรู้จักคุณเพียงไม่นาน แถมคุณยังมากล่าวอ้างว่าิญญาแฟนผมเป็ผู้บอกคุณอีก” ทศวิทย์กล่าว
“ฉันไม่ได้หลอกคุณค่ะ” ลิดายืนยันเสียงแข็ง
“เอาเป็ว่าผมให้อภัยคุณ เห็นแก่ที่คุณขยันทำงานและเป็พนักงานบริษัทที่ดีมาโดยตลอดก็แล้วกัน ที่ผ่านมาผมจะไม่ถือสาอะไร” ทศวิทย์ไม่เอาผิด
“แล้วเื่แกล้งเป็แฟนล่ะคะ” ลิดาสงสัย
“เอาเป็ว่าหากพวกเราห่างกันไปสักพัก ผู้คนก็จะเลิกสนใจพวกเราเองครับ” ทศวิทย์ไม่เห็นความจำเป็ที่จะต้องประกาศให้โลกรู้
“อย่างนั้นก็ได้ค่ะ งั้นฉันขอตัวนะคะ” ลิดาแอบเสียใจที่ทศวิทย์มองเธอเป็คนหลอกลวงและหาเื่ปรักปรำแฟนเก่าของเขา
“ผมหวังว่าคุณจะไม่หาเื่อะไรมาหลอกลวงผมอีกนะ” ทศวิทย์ย้ำ
“เอาเป็ว่าหากไม่ใช่เื่งาน ฉันจะไม่เข้าใกล้คุณอีก ตกลงมั้ยคะ” ลิดาคิดว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวเื่ของเขาอีกแล้ว
ลิดารีบเดินออกไปจากห้องเ้านายชั้นสูงด้วยความโมโห ในตอนนี้คุณลาวัลย์ได้ไหวตัวทัน ลิดาเดาเหตุการณ์ไม่ถูกเลยว่าต่อไปเธอจะต้องโดนอะไรอีกบ้าง
***************************************
วันต่อมา เื่ระหว่างลิดากับคุณทศวิทย์จึงกลายเป็เื่ซุบซิบนินทาในบริษัทไป ลิดาทำได้เพียงทำเป็ไม่สนใจเท่านั้น
พอเที่ยง ธนนท์จึงมาดักหน้าลิดาที่แผนกบัญชี
“คุณเลิกกับท่านประธานแล้วหรอครับ ลิดา” นนท์ยิ้มด้วยความดีใจ
“ใช่ค่ะ” ลิดากล่าวเสียงเศร้า
“งั้นวันนี้ ไปทานข้าวด้วยกันนะ” นนท์ชวน
“ขอลิดาอยู่คนเดียวได้มั้ยคะ” ลิดากล่าว
“ผมเป็ห่วงนะลิดา ให้ผมไปทานเป็เพื่อนเถอะ” นนท์คะยั้นคะยอ
“ก็ได้ค่ะ เป็ร้านอาหารหลังบริษัทก็แล้วกัน” ลิดาใจอ่อน
ลิดาไม่ได้รู้สึกโศกเสร้าเสียใจอะไรมากมายขนาดนั้น แต่คนทั้งบริษัทกลับเป็ห่วงความรู้สึกของลิดาอย่างมาก เพราะคิดว่าท่านประธานสลัดลิดาทิ้งอย่างกับดอกไม้ริมทางอะไรอย่างนั้น
ลิดากับธนนท์ทานอาหารด้วยกันตามปกติ แต่ทว่าสักพักรถของทศวิทย์ก็ขับผ่านทั้งคู่ไป ซึ่งคนในรถนั้นดูด้วยหางตาไร้การเหลียวมองใดๆ
“ผมบอกดาแล้ว ท่านประธานไม่ได้จริงใจกับดาหรอก” นนท์กล่าว
“ค่ะ” ลิดาไม่อยากพูดอะไรมาก
“ดาอย่าเสียใจไปเลยนะ นนท์จะอยู่เคียงข้างดาตลอด ไม่ไปไหนเด็ดขาด” นนท์ถือโอกาส
“นนท์! พวกเราเป็เพื่อนกันเหมือนเดิมดีมั้ย” ลิดาไม่อยากให้ความหวังนนท์ เธอไม่ได้รู้สึกกับนนท์อย่างคนรักอีกแล้ว
“แต่นนท์อยากเป็แฟนดานี่” นนท์ไม่ยอมแพ้
“นนท์อย่าดันทุรังเลยนะ พวกเราไปกันไม่รอดหรอก ต่อไปมันก็คงจบแบบเดิม นนท์เปิดโอกาสให้คนใหม่ที่นนท์ถูกใจ ให้เขามีโอกาสเข้ามาในชีวิตนนท์เถอะนะ” ลิดาหวังดี
“นนท์จะพิสูจน์ให้ดู” นนท์ก็ยังไม่ยอมแพ้
“ตามใจก็แล้วกัน แล้วอย่าหาว่าดาใจร้ายล่ะ” ลิดาใจแข็ง
พอทานอาหารเสร็จ นนท์ก็เลยเดินไปส่งดาที่แผนกบัญชี
ทำให้เกิดเื่ซุบซิบที่แผนกบัญชีอย่างไม่หยุดหย่อน
***************************************
และแล้วความซวยก็บังเกิดขึ้นกับลิดา เพราะรถของดาที่ไปจอดอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ อยู่ดีๆ ท่อนไม้ใหญ่เกิดหักแล้วไปทับที่หลังคารถของดา ทำให้ดาต้องโทรไปเรียกรถลากให้มาลากรถของดาไปซ่อมที่อู่ ดังนั้นวันนี้ดาจึงต้องกลับโดยรถไฟฟ้า และสิ่งที่ทำให้นนท์เสียดายก็คือ เขาต้องทำโอทีเลยไปส่งดาถึงที่บ้านไม่ได้
ลิดาเองก็มีอาการหวาดหวั่น เธอกลัวว่าจะไปเจอโจทย์เก่า นั่นก็คือ นายจักรกฤติ โชคดีที่มีข่าวว่านายจักรกฤติได้ไปเที่ยวต่างประเทศพร้อมกับภรรยาเพื่อคอยกลบข่าวเื่ที่นายจักรกฤติเ้าชู้ไปทั่ว
แต่ทว่าลิดากลับรู้สึกว่ามีคนแอบติดตามเธอ เธอพยายามมองไปรอบๆ แต่ก็ไม่เห็นมีใครติดตามเธอเลย ก็เลยบ่นเบาๆ ว่า “สงสัยจะคิดไปเองมั้ง”
พอกลับไปถึงที่บ้าน ช่างรถยนต์ก็โทรมา
“เป็ไงบ้างคะ ต้องซ่อมนานแค่ไหน” ลิดาใจร้อนอยากใช้รถ
“ถ้ารวมกับที่ต้องซ่อมเบรกรถคุณด้วย ก็หน้าจะหนึ่งสัปดาห์พอดีครับ” ช่างกล่าว
“อะไรนะคะ เบรกรถไม่ได้เสียนี่” ลิดาแปลกใจ
“รถคุณถูกตัดสายเบรกครับ ผมว่าคุณไปดูกล้องวงจรปิดดีกว่าแล้วรีบไปแจ้งตำรวจ โชคดีแล้วที่ท่อนไม้หล่นทับรถคุณ ไม่งั้นคุณก็จะต้องขับรถคันนี้ ผมเดาไม่ถูกเลยว่าต่อไปจะเกิดอุบัติเหตุรุนแรงแค่ไหน” ช่างรู้สึกเสียวไส้
“ขอบคุณมากค่ะ” ลิดานึกไปถึงคุณลาวัลย์
“งั้นแค่นี้ก่อนนะครับ ผมมีลูกค้า” ช่างรีบวางสายทันที
ลิดามั่นใจว่ามันจะต้องเป็ฝีมือของคุณลาวัลย์อย่างแน่นอน ดังนั้นวันพรุ่งนี้ในตอนเช้า ดาจึงรีบไปที่หน่วยรักษาความปลอดภัยเพื่อไปดูกล้องวงจรปิดเพื่อจะดูว่ามีใครแอบตัดสายเบรกรถของเธอจริงๆ หรือไม่
แต่ทว่าช่างโชคร้ายเหลือเกินที่บริเวณที่ลิดาไปจอดรถกลับไม่มีกล้องวงจรปิดเลย ทำให้ลิดารู้สึกผิดหวังยิ่งนัก แต่ถึงกระนั้นเธอก็ได้ไปแจ้งตำรวจเพื่อให้ไปตรวจสภาพรถของเธอที่ถูกตัดสายเบรก พร้อมกับตรวจสอบลายนิ้วมือคนร้ายด้วย
***************************************
สองวันต่อมา ตอนเย็น ลิดาได้รับสายจากคุณตำรวจแจ้งว่าไม่พบลายนิ้วมือคนร้าย คาดว่าคนร้ายเป็มืออาชีพจึงสวมถุงมือเป็อย่างดี
ลิดาจึงไม่สามารถหาตัวคนร้ายที่ลอบปองร้ายเธอได้
เช้าวันรุ่งขึ้นลิดาก็เลยปล่อยวาง เธอขนเสื้อผ้าที่ไม่ได้ใส่นานแล้วไปมอบให้กับแม่บ้านที่บริษัทที่สนิทกัน เธอหอบของอย่างพะรุงพะรังมุ่งหน้าไปหาแม่บ้าน
“โห เสื้อผ้ายังดูใหม่อยู่เลยนะคะหนู” ป้าดูเสื้อผ้าเก่าๆ ของลิดา
“ดาไม่ค่อยได้ใส่แล้วค่ะ แต่แม่เขาเก็บอย่างดีเลยดูไม่เก่ามากค่ะ” ลิดากล่าว
“ลำบากหนูแย่เลย หอบมาเยอะซะขนาดนี้ ว่าแต่ป้าได้ข่าวว่ารถของหนูไปจอดตรงใต้ต้นไม้ใหญ่งั้นหรอ” ป้าสอบถาม
“ใช่ค่ะคุณป้า ไม่รู้ทำไม่นี้ถึงดวงซวยขนาดนี้” ลิดากล่าว
“นั่นสิหนู รถของหนูก็เพิ่งเรียกให้ช่างมาซ่อมไป ไม่ทันไรท่อนไม้ก็หล่นลงมา” ป้าเห็นใจ
“หนูเปล่าเรียกช่างมาซ่อมรถนะคะ” ลิดาแปลกใจ
“อ้าว ป้าเห็นมีผู้ชายสองคนถือเครื่องมือช่าง เข้าไปซ่อมรถหนูนี่” ป้าเห็นกับตา
“ป้าเห็นหน้าคนร้ายมั้ยคะ” ลิดารู้สึกมีความหวัง
“ป้าเห็นคุณธนนท์อัดคลิปวีดีโอไว้ค่ะ เห็นเขาบอกว่าจะเก็บไว้สอบถามหนูภายหลัง แต่เขาคงงานยุ่งเลยลืมบอกหนูค่ะ” ป้าแม่บ้านกล่าว
“ขอบคุณค่ะป้า” ลิดาดีใจอย่างบอกไม่ถูก
“มีอะไรให้ป้าช่วย บอกได้เสมอนะคะ” ป้าแม่บ้านกล่าวยิ้มๆ
“ค่ะคุณป้า” ลิดารู้สึกดีใจที่เพื่อนของเธอเก็บภาพคนร้ายที่ประสงค์ร้ายต่อเธอได้
***************************************
ณ แผนกไอที
“นึกยังไงถึงมาถึงที่นี่ได้ล่ะดา” นนท์ดีใจ
“ดาอยากได้คลิปคนที่มาตัดสายเบรกรถของดา นนท์ถ่ายคลิปไว้ใช่มั้ย” ดากล่าว
“อ้อใช่ ลืมไปเลย” นนท์เพิ่งนึกขึ้นได้
“นนท์ส่งคลิปให้ดาได้มั้ย ดาจะไปแจ้งตำรวจ” ลิดาอยากได้ตัวคนร้ายโดยไว
“ดามีศัตรูที่ไหนหรอ นนท์ไม่เคยเห็นดาไปมีเื่กับใครเลย” นนท์สงสัย
“แค่สงสัยเฉยๆ” ลิดาไม่อยากปรักปรำใคร
“มันอันตรายมากเลย หากดาเผลอขับรถเบรกแตกไป มีหวังเกิดอุบัติเหตุรุนแรงเป็แน่” นนท์กล่าว
“ต่อไปดาจะพยายามระวังก็แล้วกัน เื่ถึงตำรวจแบบนี้แล้ว คนร้ายคงยังไม่กล้าทำอะไรดาหรอก” ลิดาคิดเช่นนั้น
“วันนี้นนท์ว่าง ให้นนท์ไปส่งที่บ้านนะดา” นนท์อาสา
“ขอบคุณมากนะนนท์” ลิดารู้สึกซึ้งใจ
ตกเย็นนนท์ก็เลยไปหาลิดาที่แผนกบัญชี ทั้งคู่เดินไปด้วยกัน ทำให้ทุกคนเข้าใจว่าดาได้เปลี่ยนไปคบนนท์เป็แฟนแทนท่านประธาน
ในระหว่างที่เดินไปที่ลานจอดรถ นนท์และลิดาได้เดินสวนทางกับคุณทศวิทย์และลาวัลย์โดยบังเอิญ
“อ้าว สรุปยังไงกันคะ ไหนว่าลิดาเป็แฟนคุณไง เหตุไฉนถึงมากับชายอื่นได้” ลาวัลย์สงสัย
“นนท์เป็เพื่อนฉันค่ะ เขาแค่อาสาไปส่งฉันที่บ้าน เพราะมีใครก็ไม่รู้เล่นลอบกัดมาตัดสายเบรกรถฉัน เหมือน์มีตาทำให้มีท่อนไม้หล่นใส่รถฉัน ก่อนที่ฉันจะไปขับรถที่สายเบรกขาด ฉันก็เลยรอดอย่างหวุดหวิด” ลิดาจงใจเล่า
“เธอไปมีศัตรูที่ไหนล่ะ เป็แก๊งเงินกู้หรือเปล่า” ลาวัลย์กล่าว
“ตำรวจกำลังสืบหาตัวคนร้ายให้ค่ะ คลิปคนตัดสายเบรกส่งไปถึงมือตำรวจแล้ว อีกไม่นานหรอกค่ะ พวกเราจะได้รู้ตัวผู้บงการ” ลิดารีบขู่เพื่อดูสีหน้าของลาวัลย์
“ขอให้เจอคนร้ายเร็วๆ ก็แล้วกัน พวกเรารีบไปคุยเื่การค้ากันเถอะค่ะวิทย์” ลาวัลย์รีบเปลี่ยนเื่
“แสดงว่าตอนนี้คุณไม่มีรถใช้เลยงั้นหรอครับ” ทศวิทย์เป็ห่วง
“ไม่ต้องเป็ห่วงหรอกค่ะ ฉันจัดการตัวเองได้” ลิดาไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับท่านประธานอีก
“มีอะไรให้ช่วยก็บอกได้นะครับ” ทศวิทย์พร้อมให้ความช่วยเหลือ
“ฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ ไปกันเถอะนนท์” ลิดาเมินใส่
ลิดาแปลกใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมเธอถึงรู้สึกไม่พอใจเวลาที่ทศวิทย์เดินเคียงคู่ไปกับหญิงอื่นโดยเฉพาะผู้หญิงคนนั้นคือลาวัลย์
![[มี E-book] เกิดใหม่ครั้งนี้ฉันจะขอลิขิตชีวิตเอง ยุค70](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1739084552_33548444.webp)
2K
