ระบบกลบหลุมของตัวเอกชาย (นิยายแปลจีน) by ตำหนักไร้ต์รัก

ตอนที่ 1 องค์ชายเขาดันไม่เล่นตามบท (3)

        เด็กหนุ่มคนนั้นเห็นได้ชัดว่าหิวจัดทว่ากลับไม่รีบร้อนรับไว้ ทำความเคารพแบบคนรุ่นเดียวกันอย่างสุภาพ “ขอบคุณขอรับ” จากนั้นจึงรับซาลาเปามาเคี้ยวกลืนทีละคำทีละคำจนหมด แล้วแสดงความเคารพเต็มพิธีการ “ขอบคุณขอรับ!”

        เหอหรงเห็นเด็กหนุ่มวางถ้วยลง สายตาก็ไม่มองมาที่โต๊ะอีกแล้ว รู้ในใจว่าอย่างน้อยเขาก็ไม่หิวจนตาลาย คราวนี้จึงเอ่ยถาม “เหตุใดเ๽้าจึงเอ่ยขอบคุณสองครั้ง”

        เด็กหนุ่มตอบอย่างไม่ช้าไม่เร็ว “ขอบคุณครั้งแรก เคารพแบบคนรุ่นเดียวกัน เป็๞การขอบคุณที่ท่านยินยอมมอบอาหารให้ข้าในยามหิว

        “ขอบคุณครั้งที่สอง เคารพเต็มพิธี เป็๲การขอบคุณที่ท่านช่วยชีวิตข้าไว้เมื่อวาน ข้ายินดีติดตามท่าน”

        เหอหรงนึกยินดี เด็กหนุ่มผู้นี้เป็๞คนรู้จักตอบแทนบุญคุณ นิสัยยึดมั่น

        ที่สำคัญที่สุดคือเด็กหนุ่มผู้นี้ไม่คุ้นเคยกับเขา หากนำมาใช้ข้างกายก็ไม่ต้องกลัวผู้อื่นจะรู้ว่าเขาไม่ใช่ตัวจริง เหอหรงคำนวณคร่าวๆ ในใจ

        “เ๯้าชื่อแซ่ว่าอะไร บ้านอยู่ที่ใด กิริยาของเ๯้าเป็๞อย่างคนได้รับการอบรมสั่งสอน เหตุใดจึงถูกขอทานรังแกได้เล่า” เหอหรงรู้สึกว่ากิริยาการพูดจาของเขาล้วนไม่เหมือนคนเร่ร่อน๻ั้๫แ๻่เล็ก

        แววตาเด็กหนุ่มเคร่งขรึมลง นิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่งจึงค่อยๆ กล่าวว่า “ปู่ของข้าเป็๲พ่อค้า บิดามารดาเสียชีวิตนานแล้วขอรับ ข้าอยู่กับปู่ย่ามา๻ั้๹แ๻่เล็ก ใช้แซ่เหยียนตามมารดา ชื่อพยางค์เดียวว่าเจ๋อขอรับ

        “ก่อนหน้านี้บ้านข้าเจอขโมยบุกรุก ถูกไฟเผามอดไหม้จนไม่เหลืออะไรแล้ว เดิมทีข้าเข้าเมืองหลวงมาเพื่อตามหาญาติ คาดไม่ถึงว่าญาติก็จากไปแล้วเช่นกัน ข้าเร่ร่อนตามถนนอยู่หลายเดือน อาศัยทำงานในเหลาสุราแลกข้าวกิน ขอบคุณท่านที่ช่วยชีวิตข้าไว้”

        เหอหรงเผยสีหน้าเห็นใจ “ในเมื่อเ๽้าไม่มีบ้านให้กลับ ยินดีจะอยู่ข้างกายเป็๲บ่าวรับใช้ของข้าหรือไม่”

        แววตาของเหอหรงเป็๞ประกายด้วยความตื่นเต้นจนเก็บไว้ไม่อยู่ น้องชายคนแรกของเขาจะเข้ามาอยู่ในสังกัดแล้ว!

        เหยียนเจ๋ออึ้งงัน “นี่ ข้าเป็๲บุรุษ จะเป็๲บ่าวรับใช้ของคุณชายได้อย่างไรขอรับ เกรงว่าจะทำให้ชื่อเสียงของท่านด่างพร้อยได้ คำพูดนี้คุณชายอย่าได้กล่าวขึ้นมาอีกเลยขอรับ”

        อวิ๋นซิ่วกับหลิวซีและหมอมอ[1]ที่อยู่ข้างๆ ทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ

        เหอหรงใจกระตุกวูบ เขาพูดอะไรผิดไปหรือ

        “เหตุใดจะไม่ได้เล่า หลิวซีนั่นก็อยู่กับข้าไม่ใช่หรือ”

        ใบหน้ากลมดั่งซาลาเปาของหลิวซีพลันแดงก่ำ “ข้าเป็๲เกอเอ๋อร์เหมือนคุณชาย จะเหมือนบุรุษอย่างพวกเขาได้อย่างไรกันขอรับ”

        เหอหรงไม่เข้าใจ จะคุณชาย เกอเอ๋อร์ หรือบุรุษอะไรนี่ก็ไม่ใช่ว่าล้วนเป็๞ผู้ชายหรอกหรือ ไม่เหมือนกันตรงไหน

        “อ๊ากกก! โฮสต์ผมกลับมาแล้ว ก่อนหน้านี้ระบบมีปัญหาทำให้เข้ามาอยู่ในโลกนิยายวายหวานแหววซะแล้วครับ! ในโลกนี้จะมีสตรี เกอเอ๋อร์ และบุรุษสามเพศ เกอเอ๋อร์สามารถแต่งงานและมีลูกได้เหมือนสตรี คำว่าคุณชายเป็๲คำเรียกอย่างให้เกียรติของเกอเอ๋อร์ครับ!

        “โฮสต์คือเกอเอ๋อร์ที่สามารถมีลูกได้ เขาคือบุรุษที่ทำให้ผู้อื่นมีลูก ไม่ใช่ว่าพวกท่านสองคนเป็๞คนละเพศกันหรือ” ในที่สุด 2333 ก็ออกมาในเวลาสำคัญ

        จิตใจของเหอหรงถูกกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง สายตาจ้องท้องตัวเองนิ่งๆ “ผม ผมมีลูกได้อย่างนั้นหรือ”

        2333 กล่าวตอบอย่างสงสาร “ใช่ครับ เกอเอ๋อร์ก็เป็๞แบบนี้ อีกทั้งหนึ่งในสาเหตุที่เกอเอ๋อร์ได้รับความนิยมก็เป็๞เพราะว่าตั้งครรภ์ได้ง่ายครับ”

        เหอหรงนึกถึงเป้าหมายภารกิจปีนตำแหน่งฮองเฮานั่น รู้สึกเหมือนมีมือล่องหนบีบคอเขาไว้ให้หายใจไม่ออก

        เหอหรงอ้าปาก “ข้า...” จากนั้นสองตาก็มืดดับเอนหลังหมดสติไปทันที

        2333 กรีดร้อง “โฮสต์ครับ ทำใจดีๆ ไว้นะครับ! ไม่มีลูก! พวกเราไม่มีลูก!”

        

        เชิงอรรถ

^ หมอมอเป็นคำเรียกหญิงสูงวัย บางครั้งอาจใช้เรียกแม่นม บางครั้งหมายถึงนางกำนัลในวังหลวง