คราวนี้หล่อนหันมามองมาลาลินั้แ่ศีรษะจรดเท้า
“เปล่าค่ะ”
“ท่านกำลังประชุมอยู่”
ตอบพลางก็เบะปากใส่ในกิริยาิ่แคลน
“อีกนานไหมค่ะกว่าจะเสร็จ”
“ไม่ทราบ”
คราวนี้แม่เลขาสาวคนสวยทำเสียงขุ่นเขียวออกมาให้ได้ยินอย่างชัดเจน คงไม่พอใจที่ได้บอกปฏิเสธแบบอ้อมๆไปแล้วแต่มาลาลินก็ยังไม่ยอมถอยไปง่ายๆ
“ดิฉัน้ารอพบเขาค่ะ”
มาลาลินบอกอย่างตั้งใจแล้วว่ายังไงก็จะต้องพบเขาให้ได้
“ก็รอไปสิ แต่ฉันไม่รู้หรอกนะว่าท่านจะพร้อมให้พบได้เมื่อไหร่ เพราะบางที่ท่านก็ประชุมไปจนถึงเย็นเลย”
หล่อนขู่กลายๆ แต่มาลาลินก็เดินเข้าไปนั่งลงยังเก้าอี้ชุดรับแขกเล็กๆที่จัดวางไว้อีกด้านหนึ่งอย่างยืนยันเจตนารมณ์ของตน ทำเอาแม่เลขาคนสวยถึงกับคว้างค้อนเข้าใส่อย่างไม่พอใจก่อนจะหันไปแต่งหน้าแต่งตัวของตนต่อไปอย่างไม่สนใจอะไรอีกและระหว่างที่มาลาลินนั่งสังเกตอยู่ตรงนั้นก็ไม่เห็นว่าหล่อนจะหยิบจับงานอะไรที่เป็ชิ้นเป็อันเลยสักอย่าง
ที่เห็นตั้งใจทำอยู่มากๆก็คือการแต่งตัว เดี๋ยวแต่งหน้า เดี๋ยวแต่งผมเดี๋ยวลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าที่สวมอยู่ ซึ่งก็เป็ชุดเสื้อคอเว้าลึกจนเห็นเนินอกกับกระโปรงสั่นอวดโคนขาก็ไม่รู้ว่าหล่อนตั้งใจมาทำงานอย่างเดียวหรือว่าตั้งใจจะมาทำอะไรด้วยกันแน่ซึ่งหากจะโทษเ้าหล่อนเพียงฝ่ายเดียวก็คงไม่ถูกต้องนักหรอก เธอว่าอีตาคนที่จ้างมานั้นแหละสำคัญกว่า
ผ่านไปอีกสองชั่วโมงจนได้เวลาใกล้เที่ยง ซึ่งมาลาลินก็ยังนั่งรออยู่ที่เดิมด้วยความอดทนนั้น ก็ได้มีสาวสวยเซ็กซี่อีกคนหนึ่งเดินเข้ามา เ้าหล่อนทำผมสีน้ำตาลแดงเจิดจ้า สวมเสื้อสายเดี่ยวสีแดงสดกับกระโปรงสีดำสั้นกุดอีกเช่นกันหล่อนเดินด้วยมาดของนางพญาตรงไปที่โต๊ะของเลขาคนสวยโดยที่ไม่ได้สนใจมาลาลินที่นั่งอยู่ห่างจากตรงนั้นไปราวสามเมตรเลยแม้แต่น้อย
“ฉันมาพบคุณปริวัฒน์”
สาวผู้มาใหม่กล่าวด้วยท่าทางเย่อหยิ่งและไว้ตัว
“เห็นจะไม่ได้”
เลขาสาวรีบบอก และดูท่าทางแล้วทั้งสองก็คงจะพอรู้จักกันอยู่บ้างแต่คงจะไม่ค่อยกินเส้นกันเท่าใดนักหรอก ดูจากท่าทางที่แสดงออกต่อกันแล้ว
“ฉันแค่บอกให้หล่อนรู้ไว้ตามมารยาทเท่านั้นย่ะ ไม่ได้ขออนุญาต”
สาวผู้นั้นกล่าวเสียงห้วนก่อนเดินตรงไปที่ประตูห้องทำงานของปริวัฒน์ ทำให้แม่เลขาคนสวยต้องรีบลุกขึ้นถลันเข้าไปขวางเอาไว้ทันที
“คุณจะเข้าไปในห้องนั้นไม่ได้นะคุณเยาวดี”
“เธอมีสิทธิ์อะไรมาห้ามฉัน หลบไปน่ะ”
“ไม่หลบ คุณเองนั้นแหละที่ไม่มีสิทธิ์มาทำนิสัยไร้มารยาทอยู่ที่นี่”
“ตายแล้ว เป็แค่ลูกจ้างกระจอกๆทำเป็มาปากดีกับฉัน ฉันรู้หรอกว่าหล่อนแอบคิดอะไรกับคุณวัฒน์ โธ่เอ๋ย ไม่รู้จักเจียมกะลาหัว อย่างหล่อนเป็ได้อย่างมากก็แค่ของเล่นชั่วคราวของเขาเท่านั้นแหละย่ะ”
“ก็ยังดีกว่าหล่อน ที่เป็ของเล่นเก่าๆที่เขาเริ่มเบื่อจนไม่อยากจะมองแล้ว”
เมื่อการโต้เถียงรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ การลงไม้ลงมือก็เริ่มขึ้นแรกๆก็แค่ผลักกันไปผลักกันมา หนักเข้าก็ถึงขั้นหยิกข่วนตบตีกันชุลมุนทีเดียว
“นังบ้า แกรู้มาจากไหนย่ะ ว่าเขาเบื่อฉันแล้ววัฒน์เขาทั้งรักทั้งหลงฉันต่างหาก”
“รักแก หลงแก แล้วทำไมเขายังมาเรียกใช้บริการฉันอยู่ไม่ขาดระยะล่ะนังโง่”
“เขาก็คงเห็นแกเป็ของว่างใกล้มือไงล่ะ”
“แก นังปลาร้าค้างปี”
เสียงอึกทึกอลหม่านที่หน้าห้องทำให้ประตูห้องนั้นถูกเปิดออกมาด้วยฝีมือของเ้าของห้องร่างสูงที่อยู่ภายใน
“มันเกิดอะไรขึ้น”
ปริวัฒน์ถามเสียงเข้ม ทำเอาสองสาวที่กำลังต่อสู้กันเป็พัลวันถึงกับต้องหยุดชะงัก ก่อนจะแย่งกันวิ่งเข้าไปฟ้องเขา โดยป้ายความผิดให้อีกฝ่ายแล้วเอาดีเข้าตัวกันจนวุ่นวายไปหมด
“วัฒน์ขา ดูเลขาของคุณมาหาเื่ทำร้ายวดีสิค่ะ”
15K
