บทที่19
ติดต่อซื้อขายที่ดินด้วยราคาถูก
โรงน้ำชาใกล้ใกล้ถนนที่ตั้งร้านขายผักภายในสถานที่แห่งนี้ยามบ่ายของวันภายในโรงน้ำชามีผู้คนเดินทางเข้าออกไม่มากนัก
จางหยวนนั่งรอใครสักคนอยู่ภายในโรงน้ำชาแห่งนี้หลังจากทำการค้าขายผักิญญาเสร็จ
เขานั่งดื่มชายังใจเย็นเฝ้ารอคนที่จะมาถึงในอีกไม่นาน
ในขณะที่กำลังนั่งรออยู่นั้นไม่นานนักผู้ที่เป็คนที่นัดหมายก็ได้เดินทางมาถึง
คนที่ถูกนัดหมายมาที่สถานที่อย่างนี้เดินเข้ามาอย่างช้าๆพร้อมกับผู้ติดตามที่อยู่บริเวณด้านหลัง
โดยคนที่เดินทางเข้ามาพบเขาภายในสถานที่แห่งนี้ไม่ใช่ใครอื่นพ่อบ้านตระกูลโม่
ชายชราที่สวมใส่ชุดดูดีเดินทางเข้ามาพร้อมกับผู้ติดตามสองคนที่เดินตามหลัง
มันเดินเข้ามาแล้วก็มานั่งลงบริเวณด้านหน้าในตอนนี้
เมื่อหย่อนก้นนั่งลงบริเวณด้านหน้าด้วยท่าทางสงบนิ่งกล่าวทักทายเขาอย่างรวดเร็ว“ไม่ทราบว่าเรียกข้ามาพบที่สถานที่อย่างนี้มีอันใดเป็พิเศษหรือว่าอยากจะขายผักิญญาให้กับพวกเรา”
ก่อนหน้านี้พ่อบ้านผู้นี้ก็มาซื้อขายผักิญญาที่แผงของเขา
โดยทั่วไปแล้วตลอดทุกครั้งที่เข้ามาค้าขายผักิญญาภายในเมืองแห่งนี้พ่อบ้านตระกูลโม่นี้เองก็จะมาซื้อขายผักิญญากับเขาตลอดทุกครั้ง
ในวันนี้ก่อนที่จะเดินทางมาที่สถานที่อย่างนี้เองก็เช่นเดียวกัน
เมื่อมันเดินทางมาซื้อผักิญญาทำการติดต่อเพื่อที่จะสนทนาเป็การส่วนตัวหลังจากขายเสร็จ
หลังจากนั้นก็ได้เดินทางมาตามสถานที่ที่นัดหมายโดยเป็โรงน้ำชาใกล้ใกล้ถนนเส้นนั้นแห่งนี้
เมื่อนั่งลงก็เอ่ยถามเื่ผักิญญาอย่างรวดเร็ว
ตลอดหลายวันที่ผ่านมาตลอดหลายครั้งที่ผ่านมาพ่อบ้านผู้นี้ติดต่อทำการซื้อขายโดยให้ราคาผักิญญาสูงเพื่อที่จะให้เขาปล่อยผักให้กับมันทั้งหมด
แน่นอนว่าเื่นั้นไม่คิดจะทำอยู่แล้วจุดประสงค์ในการค้าขายเช่นนี้เพราะว่าอยากจะค้าขายพวกผักิญญาให้กับคนธรรมดาทั่วไปด้วยเช่นเดียวกัน
“ ข้ามีเื่อยากจะสนทนากับท่านเป็การส่วนตัวแต่ว่าน่าเสียดายที่เื่ที่อยากจะสนทนาไม่ใช่การค้าขายผักิญญาเ่าั้ทั้งหมดให้กับตระกูลโม่”
“ ไม่ยอมยังงั้นรึถ้าเช่นนั้นอย่าพึ่งสนทนาเื่ของเ้าข้าขอถามหน่อยได้หรือไม่ว่าเหตุใดถึงไม่ยอมขายผักิญญาเ่าั้ทั้งหมดให้กับพวกเรา” ชายชราผู้นี้เป็คนที่ค่อนข้างจะ้าเหตุผล
มองดูรูปร่างและหน้าตารวมไปถึงบุคลิกท่าทางภายนอกก็พอจะรู้ว่าเป็คนที่มีความคิดและเป็คนที่ฉลาดเฉลียวพอสมควร
ในครั้งนี้เมื่อเขาตอบปฏิเสธทั้งที่ผลประโยชน์อยู่บริเวณด้านหน้าต้องมากมายจึงรู้สึกสงสัยภายในใจ
จางหยวนพยักหน้าตอบกลับไปก่อนที่จะเริ่มอธิบายถึงเหตุผลของตนเอง“ คือว่าเกี่ยวกับเื่นั้นจะพูดอย่างไรดีที่ข้า้าจะค้าขายผักิญญาให้กับบุคคลธรรมดาทั่วไปด้วยก็เป็เพราะว่าอยากจะสนับสนุนคนธรรมดาทั่วไป ”
“ ไม่ขอปฏิเสธ ตัวของข้าเองไม่ได้เกิดมาในชาติตระกูลที่สูงส่งย่อมรู้ดีว่าการที่เป็คนทั่วไปหรือเป็คนที่ยากจนยากจนเพียงใด ”
“ แน่นอนว่าตระกูลใหญ่ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ผักิญญาจากข้าก็ย่อมมีคนมากมายมาขายให้พวกท่านอยู่แล้ว” จางหยวนกล่าวถึงเหตุผลออกมาเกี่ยวกับเื่นี้
หลังจากที่ได้ยินเช่นนั้นชายชราผู้นั้นพยักหน้าแล้วก็พูดกลับมา“ เหตุผลดีแต่ว่าตัวของข้าคิดว่ามันคงจะไม่ได้เพียงแค่นั้นหรอกกระมังเ้าของไม่ได้ทำเพียงเพราะอยากจะช่วยผู้คนเฉยเฉย”
“ ถูกต้องแล้วขอรับอันที่จริงแล้วการลงมือทำในครั้งนี้ก็ไม่ได้เป็เพียงแค่การอยากจะช่วยผู้คนเฉยเฉยแต่ว่าการขายผักิญญาให้กับผู้คนเช่นนี้มันจะทำให้ข้าได้ชื่อเสียงด้วยเช่นเดียวกัน”
“ มันจะทำให้ผู้คนมากมายรู้จักข้ามากขึ้นจริงอยู่ที่ว่าถ้าไปค้าขายกับพวกท่านคงจะได้กำไรเป็อย่างมากและได้เห็นมากขึ้นแต่ว่าก็มีเพียงแค่ทุกท่านที่รู้จักข้าผู้คนส่วนใหญ่ไม่รู้จัก ” เขากล่าวออกมาด้วยใบหน้าที่จริงจัง
ในตอนนี้จุดประสงค์อีกหนึ่งอย่างที่ได้รับมาจากการค้าขายผักิญญาพวกนี้ก็คืชื่อเสียง
นั่นคือสิ่งที่เขา้าในตอนนี้การที่ทำให้ตัวตนนั้นเป็ที่รู้จักในวงกว้างย่อมเป็ผลดีที่จะปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน
เมื่อได้ยินเช่นนั้นผู้ที่อยู่บริเวณด้านหน้าพยักหน้าขึ้นลงอย่างเข้าใจ“ เข้าใจแล้วเพราะแบบนั้นเ้าถึงทำการค้าขายผักิญญาแบบนี้ ”
“ ข้าขอยอมรับเ้าไม่ใช่คนธรรมดาทั้งสติปัญญาและความคิดล่วงหน้าย่อมถูกคิดและไตร่ตรองแล้ว ”พ่อบ้านตระกูลโม่ยอมรับในตัวจางหยวน
แน่นอนว่าการค้าขายกับปุ๊กมันยอมได้เงินที่มากขึ้นแต่กลับไม่มีชื่อเสียงและไม่มีคนรู้จัก
สู้นำเอาผักิญญาเ่าั้ไปค้าขายให้ผู้คนรู้จักมากขึ้นในวันข้างหน้าจะสามารถนำเอาชื่อเสียงเ่าั้ไปต่อยอดได้
จางหยวนก้มใบหน้าของตนเองต่ำลงไปเล็กน้อยแล้วเก่า“ ขอบคุณผู้าุโที่เอ่ยชม ”
“ เอาละถ้าเช่นนั้นตัวของเ้าเขาพูดมาได้แล้วว่าเ้ามีจุดประสงค์อันใดกันแน่แล้วก็อยากจะสนทนาเื่อันใดถ้าไม่ใช่เื่ผักิญญา” พ่อบ้านตระกูลโม่พูด
“ ถ้าเช่นนั้นขอบอกผู้าุโอย่างตรงตรงในตอนนี้เค้ามีความคิดว่าตัวของข้าจะทำการขยับขยายแปลงปลูกผักิญญา ”
“ ขยับขยายอย่างงั้นรึ? ”
“ ที่จริงแล้วข้าคิดว่าท่านเองก็น่าจะได้ยินข่าวมาบ้างว่าข้าทำการปลูกผักิญญาเหล่านี้ภายในป่าที่บ้านของท่านหย่งคังในตอนนี้พื้นที่มีจำกัดแน่นอน ถ้าการขยับขยายเองก็ถูกหยุดลงไปเช่นเดียวกัน ”
“ ข้ากำลังมองหาที่ดินบริเวณชานเมืองที่เหมาะสมกับการเพาะปลูกอยู่เลยอยากจะมาขอถามท่านในฐานะที่ท่านเป็คนของตระกูลโม่ว่ามีที่ดินที่ไหนจะสามารถขายให้ข้าในราคาถูกได้บ้าง” จางหยวนเข้าประเด็นอย่างรวดเร็ว
เกี่ยวกับเื่นี้ก็รู้มาสักพักแล้วทำการสืบข้อมูลมาบ้างว่าตระกูลโม่มีที่ดินอยู่ภายในมือของตนเองหลายผืน
ในครั้งนี้จึงตั้งใจจะมาติดต่อซื้อขายกับอีกฝ่ายเพื่อหวังว่าจะได้ราคาที่ต่ำ
“ แน่นอนว่าตระกูลของพวกเรา มีที่ดินอยู่ภายในมือหลายผืนบริเวณชานเมืองแต่เ้าของรู้ดีที่ดินแต่ละผืนมีราคาแตกต่างกันหนึ่งคำนึงถึงขนาดส่วนอย่างที่สองคำนึงถึงทำเล และอย่างที่สามคำนึงถึงความอุดมสมบูรณ์ที่ดินที่ใช้เพาะปลูกจำเป็จะต้องใช้ที่ดินที่สมบูรณ์ราคาจะสูงขึ้น ”
“ แม้ว่าเ้าจะมีผักิญญามาขายให้กับพวกเราแต่อย่างไรการที่จะมาขอลดราคาที่ดินย่อมเป็ไปไม่ได้” อีกฝ่ายตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว
จางหยวนยกมือของตนเองขึ้นมาห้ามอีกฝ่ายก่อนที่จะพูดสวนขึ้นมา“ ใจเย็นก่อนขอรับผู้าุโแน่นอนว่าการลดราคาที่ดินที่ข้างกล่าวถึงย่อมไม่ได้หมายถึงว่าจะให้พวกท่านลดข้าโดยเปล่าประโยชน์”
“ แน่นอนว่าการที่จะลดราคาที่ดินให้กับพวกข้าข้าย่อมมีผลตอบแทนให้กับพวกท่านอยู่แล้ว”
“ ผลตอบแทนให้กับพวกค่ายังงั้นรึ? หมายความว่าอย่างไร” พ่อบ้านตระกูลโม่เริ่มแสดงใบน่าสนใจ
จางหยวนยกยิ้มที่มุมปากแล้วก็พูดขึ้นมา“ พวกท่าน้าผักิญญาที่มีความบริสุทธ์สูงเป็เพราะว่าผู้ฝึกฝนวรยุทธหรือว่าคนธรรมดาทั่วไปถ้ากินเข้าไปมันจะส่งเสริมให้ร่างกายแข็งแรงอีกทั้งรสชาติก็ยังแตกต่างกันอีกด้วย ”
“ แน่นอนว่าถ้าท่านยอมขายที่ดินให้กับข้าได้ราคาถูกหนึ่งอย่างที่ท่านจะได้รับก็คือว่าพวกท่านสามารถซื้อขายผักิญญาเ่าั้ในจำนวนผักิญญาทั้งหมดในการลงขายได้หนึ่งส่วน”
“ ถึงแม้ว่าจะมองดูว่ามันเป็ส่วนที่น้อยแต่ถ้าลองคิดดูว่าถ้าในวันข้างหน้าข้าทำการขยับขยายสถานที่ปลูกแล้วพวกมันมีจำนวนมากขึ้นเพียงแค่หนึ่งส่วนจากปริมาณทั้งหมดย่อมเป็ผลดีกับทุกท่าน” จางหยวนยื่นข้อเสนอหนึ่งส่วนออกไป
นี่ถือว่าเป็สิทธิ์พิเศษที่เค้ายอมยกเว้นให้เพราะว่าทางเขาแล้วอีกฝ่ายจะได้รับผลประโยชน์ที่ใกล้เคียงกัน
อย่างน้อยก็เหลือผักิญญาอีกเก้าส่วนจากที่ปลูกทั้งหมดส่งขายให้กับพวกชาวเมืองภายในเมืองคุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้ม
จากที่ได้ยินเช่นนั้นมันก้มหน้าของตนเองลงเล็กน้อยคิดอย่างจริงจังแล้วก็พูดพึมพำขึ้นมา“ ข้อเสนอของเ้าน่าสนใจดีเอาเป็ว่าข้าจะเก็บไปแล้วก็กลับไปลองสนทนากับนายท่านก่อนแล้วกัน ”
“ ขอบคุณมากขอรับ!!! ”
จบบท