เช้าวันแรก
เสียงน้ำฝักบัวกระทบพื้นกระเบื้องดังซ่า กลิ่นสบู่หอมอ่อน ๆ ลอยอบอวลไปทั่วห้องน้ำที่อบอ้าวด้วยไอน้ำ
ร่างสูงของธนนท์ยืนอยู่ใต้สายฝนจำลอง เส้นผมเปียกแนบหน้าผาก หยดน้ำเกาะไปตามสันกรามคม
ประตูห้องน้ำเปิดออก ปาล์มก้าวเข้ามา พร้อมผ้าเช็ดตัวพันรอบเอว ดวงตาสบเข้ากับแผ่นหลังกว้าง ที่เต็มไปด้วยหยดน้ำ เขายืนนิ่งไปอึดใจ ก่อนจะยกยิ้มเ้าเล่ห์แล้วก้าวเข้าไปใกล้
“พี่อาบน้ำไม่ชวนปาล์มเลยเหรอ”
เสียงกระซิบแ่ ๆ ดังข้างหูพร้อมแขนเล็กที่โอบรอบเอวจากด้านหลังขณะที่ธนนท์หัวเราะในลำคอ หันมากดร่างเล็กแนบกับผนัง มือใหญ่ตวัดดึงผ้าเช็ดตัวออกอย่างง่ายดาย
“ไม่ชวน…เพราะรู้ว่ายังไงปาล์มก็ต้องมา....”
ธนนท์ส่งเสียงสั่น เมื่อนึกถึงเื่ที่ตกลงกัน หัวใจของเขาหวั่นไหวก่อนจะฮึบเก็บเอาไว้ไม่ออกนอกข้อตกลง แม้ปาล์มเองยังหัวใจหวิว เพราะการทำแบบนี้ในห้องน้ำเขาเป็เริ่มครั้งแรก จนทุกวันนี้
สายตาของทั้งคู่ร้อนแรง ั้แ่ยังไม่ได้แตะต้อง ปาล์มยกมือประคองท้ายทอย จูบหนักแน่นทันที รสจูบเปียกชื้นไปด้วยน้ำฝนจากฝักบัวและลมหายใจเร่งร้อน
“อื้อ..” เสียงครางพร่าดังสะท้อนในห้องน้ำแคบ ๆ ฝ่ามือของธนนท์ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเปียกชื้น เลื่อนต่ำลงมาบีบสะโพกแน่นจนปาล์มสะท้านเฮือก
“อ๊ะ…พี่นนท์…ตรงนี้มันลื่นนะ” เสียงห้ามที่แฝงไปด้วยความสั่นพร่า
“งั้นก็เกาะพี่ไว้แน่น ๆ” เสียงทุ้มต่ำกระซิบ ก่อนที่ธนนท์จะยกขาเรียวขึ้นเกี่ยวรอบเอว น้ำจากฝักบัวยังคงไหลรินลงมาปะทะร่างที่สอดประสานกัน
ปั๊ก..ปั๊ก..แรงกระแทกเริ่มต้นอย่างหนักแน่น
กำแพงกระเบื้องเย็นชื้นตัดกับไอร้อนจากร่างกายทั้งสอง ทุกััดิบๆ แต่แฝงความโหยหา จนปาล์มเผลอครางดัง มือเล็กเกาะไหล่แกร่งแน่นเหมือนจะล้ม
“อึก…พี่…ปะ..ปาล์มจะไม่ไหวแล้ว..อื้อ~~~~”
“ยังหรอกครับเบบี๋…พี่ยังไม่ปล่อยคนเก่งไปง่าย ๆ”
ธนนท์ก้มขบเม้มที่ไหล่มน กระแทกเอ็นแข็งมุดหัวแฉกเข้าลึกเกือบถึงจุดยอดฝัน แล้วถอยออกเกือบสุด ก่อนจะขยับสะโพกสอบถี่ขึ้น เสียงเนื้อกระทบกันดังผสาน กับเสียงน้ำไหล จนกลบทุกเสียงในหัว
“อื้อ..อ้าส์~~~~”
ปาล์มครางออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ร่างเล็กสั่นสะท้านทุกครั้งที่ถูกเติมเต็ม ลมหายใจหอบถี่จนเสียงแทบขาดห้วง ก่อนที่เสียงกรีดร้องสุดท้ายจะหลุดออกมาในจังหวะที่ทั้งคู่ถึงปลายทางพร้อมกัน
ร่างเล็กถูกกอดประคองแน่นในอ้อมแขน น้ำยังคงไหลรินไม่หยุด ทั้งคู่หอบหนัก ปาล์มพิงอกกว้าง สะอื้นเบา ๆ แต่ยิ้มบาง
“พี่…ทำผมหมดแรงั้แ่เช้าเลย”
ธนนท์หัวเราะพร่า ๆ กดจูบลงบนขมับ
“ก็อยากให้จำทุกเช้า ว่าพี่ยังรักปาล์มมากแค่ไหน”
..........................................
654
