หลิวหว่านรู้สึกผ่อนคลาย นางคิดว่านี่เป็การพบปะเพื่อนบ้านธรรมดาๆ และการได้คุยเื่การค้ากับคนที่มีประสบการณ์ก็เป็สิ่งที่นางชอบ บรรยากาศในห้องดูอบอุ่นและเป็กันเอง กลิ่นหอมของดอกไผ่ป่าในแจกันผสมกับกลิ่นชาหอมๆ ทำให้นางรู้สึกสบายใจ
แต่เมื่อเวลาผ่านไปสักพัก หลังจากที่พวกเขาคุยเื่ผ้าไหมและการค้าขายจนเกือบหมดเื่ สายตาของจางเหาเริ่มเปลี่ยนไป มันไม่ใช่การมองแบบสุภาพหรือเป็มิตรอีกต่อไป สายตาของเขาจับจ้องที่นางนานขึ้น ค่อยๆ เลื่อนจากใบหน้าลงมาที่่คอระหง ลงมาที่เนินอกที่ยกขึ้นลงตามจังหวะหายใจใต้ชุดผ้าไหมสีเขียวมรกต
หลิวหว่านรู้สึกได้ถึงความร้อนที่แผ่ขึ้นมาบนใบหน้า นางยกถ้วยชาขึ้นจิบเพื่อกลบเกลื่อน แต่จางเหายังคงมองนางไม่วางตา ทำให้นางรู้สึกไม่สบายใจเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
"น้องสะใภ้หลิว..." เขาเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลกว่าเดิม เสียงที่มีอะไรแฝงอยู่ "ข้ามีเื่อยากเล่าให้เ้าฟังสักหน่อย เป็เื่ที่ข้าเคยได้ยินมาจากคนรู้จักในเมืองข้างๆ เื่ที่... ค่อนข้างน่าสนใจ"
หลิวหว่านวางถ้วยชาลง มองเขาด้วยความสงสัย "เื่อะไรหรือเ้าคะ พี่จาง"
จางเหายิ้มบางๆ แล้วลดเสียงลงเล็กน้อย ราวกับกลัวใครจะได้ยิน "เป็เื่เกี่ยวกับความสัมพันธ์ในครอบครัวบางตระกูล... ที่ดูเหมือนจะผิดปกติไปจากธรรมเนียม เื่ที่คนทั่วไปอาจจะไม่เข้าใจ แต่สำหรับคนในครอบครัวนั้นแล้ว มันกลับเป็สิ่งที่ธรรมชาติที่สุด"
หลิวหว่านขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ยังคงฟังอย่างตั้งใจ ความอยากรู้อยากเห็นเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ "ผิดปกติอย่างไรเ้าคะ"
"ข้าเคยได้ยินจากบิดาค้าคนหนึ่งที่เดินทางบ่อย เขาเป็คนที่น่าเชื่อถือ ไม่ใช่คนที่ชอบแต่งเื่หรือพูดเกินจริง" จางเหาเริ่มเล่า ดวงตายังคงจับจ้องที่นาง "เขาบอกว่ามีตระกูลหนึ่งในเมืองเล็กๆ แถวเหนือ ที่บิดากับบุตรสาวสนิทกันมากเกินกว่าปกติ ไม่ใช่แค่สนิทแบบพ่อลูกธรรมดา แต่สนิทในแบบที่... ใกล้ชิดเกินเลย จนคนนอกเริ่มสงสัยและพูดกันเป็เื่เป็ราว"
หลิวหว่านรู้สึกตัวแข็งทื่อขึ้นมาเล็กน้อย นางนึกถึงเสียงที่ได้ยินเมื่อคืนก่อน เสียงที่ทำให้นางตื่นขึ้นมาและรู้สึกแปลกๆ แต่รีบส่ายหัวไล่ความคิดนั้นออกไป "เื่แบบนั้น... คงมีคนพูดกันเล่นๆ กันมั้งเ้าคะ คนเราชอบนินทาเื่ของคนอื่น โดยเฉพาะเื่ที่ฟังดูแปลกๆ"
จางเหาพยักหน้า แต่รอยยิ้มยังคงอยู่บนใบหน้า รอยยิ้มที่ดูลึกลับและมีนัยยะมากขึ้น "บางทีก็เป็การล้อเล่น แต่บางที... มันก็อาจจะเป็ความจริง" เขาวางถ้วยชาลงบนโต๊ะอย่างช้าๆ แล้วเอนตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย "เขาบอกว่าครอบครัวนั้นดูเหมือนปกติจากภายนอก บิดาเป็คนดี มีฐานะ เป็ที่เคารพของคนในชุมชน ภรรยาเป็คนสง่างาม มีการศึกษา บุตรสาวก็เป็เด็กสาวงาม น่ารัก เป็ที่รักของทุกคน"
หลิวหว่านฟังด้วยความตั้งใจ แต่ก็รู้สึกไม่สบายใจเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เพราะเื่ราวที่จางเหาเล่านั้นฟังดูคุ้นเคยแปลกๆ นางขยับตัวบนเก้าอี้เล็กน้อย พยายามรักษาระยะห่างที่เหมาะสม
"แต่พอภรรยาไม่อยู่บ้านบ่อยๆ เพราะต้องไปดูแลธุรกิจหรือไปเยี่ยมญาติ ก็มีคนเห็นบิดากับบุตรสาวอยู่ด้วยกันในที่ลับตา... สนิทสนมเกินกว่าที่ควรจะเป็" จางเหาพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่ลดต่ำลง ดวงตาจับจ้องที่หลิวหว่านไม่วางตา "เขาบอกว่าเห็นพวกเขานั่งใกล้กันมากเกินไป บุตรสาวนั่งบนตักบิดา หรือบิดาลูบไล้บุตรสาวในลักษณะที่... ไม่เหมือนพ่อลูกธรรมดา การััที่ยาวนานเกินไป อ่อนโยนเกินไป และมีความหมายลึกซึ้งเกินไป"
หลิวหว่านรู้สึกหัวใจเต้นแรงขึ้น เืขึ้นหน้าเล็กน้อย นางยกถ้วยชาขึ้นจิบอีกครั้งเพื่อกลบเกลื่อน แต่มือสั่นเล็กน้อยจนชาเกือบหกใส่ชุด "เื่... เื่แบบนั้น คงเป็แค่การเข้าใจผิดของคนที่เห็นมั้งเ้าค่ะ บางทีพ่อลูกที่สนิทกันก็อาจจะดูแปลกๆ สำหรับคนนอก"
จางเหายิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย เขาเห็นความกระวนกระวายในสีหน้าของนาง และนั่นทำให้เขารู้สึกพอใจ "อาจจะใช่ แต่เขายังบอกอีกว่า..." เขาหยุดพูดชั่วครู่ ทำเป็ลังเลเหมือนไม่แน่ใจว่าควรจะพูดต่อหรือไม่ "ไม่หรอก ข้าคงไม่ควรเล่าเื่แบบนี้ให้เ้าฟัง มันอาจจะไม่เหมาะสม เป็เื่ที่... ละเอียดอ่อนเกินไป"
"ไม่เป็ไรเ้าค่ะ" หลิวหว่านพูดออกมาโดยไม่ทันคิด ความอยากรู้อยากเห็นเอาชนะความรู้สึกไม่สบายใจ "พี่จางเล่าต่อได้เ้าค่ะ ข้าแค่อยากรู้ว่าเื่ราวมันเป็อย่างไร เป็แค่การฟังเื่เล่าเฉยๆ"
จางเหาพยักหน้าช้าๆ แล้วลดเสียงลงจนเกือบจะเป็เสียงกระซิบ "เขาบอกว่าได้ยินเสียงแปลกๆ จากบ้านหลังนั้นในตอนกลางคืน เมื่อภรรยาไม่อยู่ เสียงที่... ไม่ใช่เสียงของพ่อลูกที่กำลังคุยกันธรรมดา แต่เป็เสียงที่ฟังแล้วทำให้คนอื่นรู้สึกอึดอัด รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติเกิดขึ้น เสียงที่ไม่ควรจะได้ยินจากบ้านของครอบครัวที่ดี เสียงที่เร่าร้อนอย่างไม่สิ้นสุด"
หลิวหว่านรู้สึกเหมือนมีใครเอาน้ำแข็งใส่ลงไปในท้อง นางนึกถึงเสียงที่ได้ยินเมื่อคืนก่อนอีกครั้ง เสียงที่ทำให้นางตื่นขึ้นมาและรู้สึกแปลกๆ แต่นางไม่อยากเชื่อว่ามันจะเป็สิ่งที่จางเหากำลังพูดถึง "เสียงแบบไหนเ้าคะ"
"เขาบอกว่าเสียงนั้นเป็เสียงกระซิบ เสียงหัวเราะเบาๆ ที่ฟังดูใกล้ชิดเกินไป เสียงที่เต็มไปด้วยความรักใคร่ที่ไม่ควรจะมีระหว่างพ่อลูก" จางเหาพูดต่อ สายตายังคงจับจ้องที่นางอย่างไม่วางตา "และบางครั้งก็มีเสียงอื่นๆ ที่... ไม่ควรจะได้ยินจากห้องของพ่อลูก เสียงที่ทำให้คนฟังรู้สึกว่ามีสิ่งต้องห้ามเกิดขึ้น เสียงของความผิดปกติที่กลายเป็เื่ปกติสำหรับคนในบ้านหลังนั้น"
นางกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก "พี่จาง... เื่แบบนี้มันเป็ไปได้หรือเ้าค่ะ มันฟังดูแปลกมาก และ... และไม่น่าเชื่อ ครอบครัวที่ดีจะทำอย่างนั้นได้อย่างไร"
"ข้าก็คิดแบบนั้นเหมือนกันตอนแรก" จางเหาพยักหน้า "แต่เขาบอกต่อว่า ได้เห็นด้วยตาตัวเองในคืนหนึ่ง เมื่อเขาเดินผ่านไปข้างบ้านนั้นช้าๆ เขาเห็นเงาของสองคนผ่านหน้าต่างที่มีผ้าม่านบาง เงาที่กอดกันแน่น เงาที่เคลื่อนไหวในลักษณะที่... ไม่ใช่การกอดของพ่อลูกธรรมดา เป็การกอดที่เต็มไปด้วยความปรารถนา ความรักใคร่ที่ผิดธรรมชาติแต่ดูเหมือนจะเป็สิ่งที่ธรรมชาติที่สุดสำหรับพวกเขา"
หลิวหว่านรู้สึกว่าอากาศในห้องร้อนขึ้น นางยกมือขึ้นปัดเหงื่อที่ไม่มีบนหน้าผาก "เื่แบบนี้... ไม่แน่ใจว่า เป็การเข้าใจผิดมั้ยเ้าคะ บางทีเงาอาจจะทำให้เห็นผิดไปก็ได้ หรือบางทีคนที่เล่าให้พี่จางฟังอาจจะเข้าใจผิดเอง"
"บางคนบอกว่ามันเริ่มจากความเหงา" จางเหาพูดต่อ ไม่สนใจคำแก้ตัวของนาง "เมื่อภรรยาไม่อยู่บ้านบ่อย บิดาก็เหงา บุตรสาวก็เหงา พวกเขาจึงหาความอบอุ่นจากกันและกัน แต่ความอบอุ่นนั้นค่อยๆ เปลี่ยนไปเป็อย่างอื่น เป็สิ่งที่ลึกซึ้งกว่าความรักระหว่างพ่อลูก เป็ความรักที่... ผิดธรรมชาติ แต่ให้ความสุขแก่ทั้งคู่มากกว่าสิ่งใดในโลก"
"เขาบอกว่าเริ่มจากการที่บุตรสาวไปขอความปลอบใจจากบิดาเมื่อรู้สึกเหงา" จางเหาเล่าต่อด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแต่มีพิษ "บิดาก็ให้ความอบอุ่น ให้การกอด ให้การลูบไล้ที่เริ่มจากความเมตตา แต่ค่อยๆ เปลี่ยนไปเป็อย่างอื่น การััที่นานขึ้น ลึกซึ้งขึ้น มีความหมายมากขึ้น จนกระทั่งข้ามเส้นแบ่งที่ไม่ควรข้าม และเมื่อข้ามไปแล้ว พวกเขาก็พบว่ามันเป็สิ่งที่ทำให้มีความสุขที่สุด"
หลิวหว่านรู้สึกปวดหัว นางกดขมับเบาๆ "พี่จาง ท่านเล่าเื่นี้ทำไมเ้าค่ะ มันทำให้ข้ารู้สึกไม่สบาย เื่แบบนี้มันผิด มันไม่ควรเกิดขึ้น"
"เพราะข้าเห็นว่าครอบครัวของเ้าก็มีลักษณะคล้ายๆ กัน" จางเหาตอบตรงไปตรงมา ดวงตาจับจ้องที่นางอย่างมีนัยยะ "ภรรยาที่ต้องเดินทางบ่อย สามีที่อยู่บ้านกับบุตรสาว และความสนิทสนมที่เพิ่มขึ้นระหว่างบิดาลูก ข้าแค่อยากเตือนเ้าให้ระวัง หรือบางทีอาจจะไม่ใช่การเตือน แต่เป็การเตรียมใจ"
"ระวังอะไรเ้าค่ะ" หลิวหว่านถามด้วยเสียงสั่น
"ระวังว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในครอบครัวนั้น อาจจะเกิดขึ้นในครอบครัวของเ้าได้เหมือนกัน" จางเหาตอบ "เขาบอกว่าบุตรสาวในครอบครัวนั้นเปลี่ยนไป เธอเริ่มแต่งตัวสวยขึ้นเมื่ออยู่บ้าน เริ่มใส่ใจในการดูแลบิดามากขึ้น เริ่มทำตัวเหมือนเป็ภรรยาแทนแม่ที่ไม่อยู่ เริ่มบิดาในทุกๆ ด้าน"
"และบิดาก็เปลี่ยนไปเหมือนกัน" เขาพูดต่อ "เขาเริ่มมองบุตรสาวด้วยสายตาที่ไม่ใช่สายตาของบิดา เริ่มััเธอในลักษณะที่ไม่ใช่การััของบิดา และเริ่มให้ความสำคัญกับบุตรสาวมากกว่าภรรยา เริ่มรักบุตรสาวในแบบที่ไม่ควรจะรัก"
หลิวหว่านลุกขึ้นยืนอย่างกะทันหัน เก้าอี้เลื่อนไปข้างหลังจนเสียงดังเอี๊ยด "พี่จาง ข้าไม่อยากฟังแล้วเ้าค่ะ เื่แบบนี้มันผิด มันไม่ควรเกิดขึ้น และข้าไม่เชื่อว่ามันจะเป็จริงได้"
"แต่มันเกิดขึ้นแล้ว" จางเหายืนขึ้นตามมา ท่าทางยังคงสุภาพแต่สายตามีประกายแปลกๆ "และคนในครอบครัวนั้นก็ดูมีความสุขมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะบุตรสาว... ที่ดูเหมือนจะได้บิดาของเธออย่างเต็มตัว ได้รับความรักและความสนใจที่เธอ้า ไม่ต้องแบ่งให้ใครอีก ได้เป็ผู้หญิงคนเดียวในชีวิตของบิดา"
"เขาบอกว่าบุตรสาวคนนั้นเริ่มเรียกบิดาด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลกว่าเดิม เสียงที่เต็มไปด้วยความรักใคร่" จางเหาเล่าต่อ "เริ่มนั่งใกล้บิดามากขึ้น เริ่มัับิดาบ่อยขึ้น และเริ่มแสดงความเป็เ้าของต่อบิดาเมื่อมีคนอื่นมา เหมือนกับเธอเป็ภรรยาของเขาจริงๆ"
"และบิดาก็ตอบสนองต่อสิ่งเ่าั้" เขาพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่ลดต่ำลง "เขาเริ่มดูแลใกล้ชิดบุตรสาวเหมือนดูแลภรรยา เริ่มให้ของขวัญที่สวยงาม เริ่มพาเธอไปที่ต่างๆ เหมือนพาคนรัก และเริ่มใช้เวลาส่วนใหญ่กับเธอมากกว่าใครอื่น เริ่มรักเธอในแบบที่ผู้ชายรักผู้หญิง"
หลิวหว่านวางถ้วยชาลงบนโต๊ะ มือสั่นเล็กน้อยจนเสียงกระทบกันดังเล็กๆ "เื่แบบนี้... ข้าว่าเป็แค่ข่าวลือสินะเ้าค่ะ พี่จาง ท่านฟังมาจากที่ไหนกันแน่ และทำไมถึงเล่าให้ข้าฟัง ท่านคิดว่าข้าจะเชื่อเื่แบบนี้หรือเ้าค่ะ"
"ข้าฟังมาจากพ่อค้าที่เดินทางไปมาหลายเมือง" จางเหาตอบ "เขาเป็คนที่น่าเชื่อถือ ไม่ใช่คนที่ชอบแต่งเื่ และเขาเล่าให้ฟังเพราะเขาเป็ห่วงครอบครัวอื่นๆ ที่อาจจะเจอเหตุการณ์แบบเดียวกัน เขาบอกว่าเขาเห็นครอบครัวแบบนี้มาหลายครอบครัวแล้ว และทุกครอบครัวก็มีลักษณะคล้ายๆ กัน"
"และข้าเล่าให้เ้าฟัง เพราะ..." เขาเอนตัวไปข้างหน้ามากขึ้น จนหลิวหว่านได้กลิ่นหอมของน้ำหอมที่เขาใช้ "เพราะข้าสังเกตเห็นว่าครอบครัวของเ้าก็มีความสุขมากขึ้นเหมือนกัน โดยเฉพาะหลังจากที่เ้ากลับมาจากการเดินทาง ข้าเห็นว่าน้องหลิวกับเหมยเอ๋อร์ดูสนิทกันมากขึ้น ดูมีความสุขด้วยกันมากขึ้น ดูเหมือนพวกเขาจะมีความลับที่ทำให้มีความสุข"
"นั่นเป็เื่ปกติเ้าค่ะ" หลิวหว่านพยายามแก้ตัว "พ่อลูกที่รักกันก็ควรสนิทกัน ควรมีความสุขด้วยกัน"
"แต่การสนิทที่ข้าเห็นนั้น..." จางเหายิ้มบางๆ "มันดูเหมือนการสนิทของคู่รักมากกว่าบิดาลูก เ้าสังเกตไหมว่าเหมยเอ๋อร์มองน้องหลิวด้วยสายตาแบบไหน หรือน้องหลิวััเหมยเอ๋อร์อย่างไร การััที่ยาวนานเกินไป อ่อนโยนเกินไป และมีความหมายลึกซึ้งเกินไป"
คำพูดของจางเหาเริ่มหยั่งรากลึกในใจนาง และนั่นเป็จุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่จะเกิดขึ้นในครอบครัวหลิว ความสงสัยเล็กๆ น้อยๆ ที่เพิ่งเริ่มต้นนี้ จะค่อยๆ เติบโตขึ้นจนกลายเป็ความจริงที่เ็ปที่นางไม่เคยคิดว่าจะเกิดขึ้นได้
แต่ในส่วนลึกของจิตใจ นางก็รู้สึกถึงความตื่นเต้นแปลกๆ ที่ไม่อยากจะยอมรับ ความรู้สึกที่ทำให้นางอยากรู้ว่าความจริงคืออะไร และสิ่งที่เกิดขึ้นในบ้านของนางเองนั้น จะเป็เหมือนเื่ราวที่จางเหาเล่าให้ฟังหรือไม่
4K
