ตอนนี้ซานชิงได้นอนในห้องพักที่บ้านของเจินหลินซึ่งเป็แม่ของเฉียนว่าน
อสูรความฝันได้ตั้งโต๊ะพิธีบนโต๊ะนั้นประกอบด้วยกำยานและคันฉ่อง นางได้ผูกสายสิญจน์ปลายด้านหนึ่งไว้ที่นิ้วก้อยข้างซ้ายของซานชิงส่วนปลายอีกด้านหนึ่งผูกเข้ากับคันฉ่องบนโต๊ะ จากนั้นนางก็จุดกำยาน
“ข้าขอรบกวนท่านช่วยจุดกำยานอย่างต่อเนื่องจะได้หรือไม่ข้าจำเป็ต้องใช้กลิ่นกำยานนำทางซานชิงเ้าค่ะ” ฉู่ฉู่อสูรความฝันกล่าว
“ข้ากับสาวใช้จะสับเปลี่ยนกันจุดกำยานให้เอง”เจินหลินรับคำ
“ขอบคุณเ้าค่ะ” ฉู่ฉู่กล่าว
“แล้วต้องใช้เวลานานแค่ไหน”เฉียนว่านใจร้อน
“ประมาณเจ็ดวันเ้าค่ะ”ฉู่ฉู่ไม่อาจระบุจำนวนวันได้อย่างแน่ชัด
“ทำไมถึงนานขนาดนั้น”เฉียนว่านไม่เข้าใจ
“ขึ้นกับหนทางที่ซานชิงหลงเข้าไปข้าไม่รู้ว่ามันไกลแค่ไหน” ฉู่ฉู่กล่าว
“ข้าคงเฝ้านางไม่ได้”เฉียนว่านอยากเห็นซานชิงฟื้นกับตาของตัวเอง แต่ทำไม่ได้
“ข้าสัญญาว่าจะช่วยซานชิงให้ถึงที่สุด”ฉู่ฉู่กล่าวคำมั่น
“ข้าจะยอมไว้ใจเ้าก็แล้วกัน”เฉียนว่านคิดว่าเขาไม่มีทางเลือก
“งั้นข้าเริ่มพิธีนะและอย่าลืมจุดกำยานนะเ้าคะ” ฉู่ฉู่ย้ำเตือน
ฉู่ฉู่นั่งขัดสมาธิบนเก้าอี้มือวางบนตัก หงายฝ่ามือนำปลายนิ้วชี้มาแตะกับฐานนิ้วโป้ง และหลับตา ผ่านไปนานหนึ่งชั่วยาม นางก็ถูกคันฉ่องที่วางบนโต๊ะดูดเข้าไป
“นางเข้าไปในคันฉ่องแล้วหวังว่านางคงไม่ทำร้ายซานชิงหรอกนะ” เฉียนว่านกังวล
“ไม่หรอกลูกแม่พอมองออกว่านางรู้สึกผิดกับสิ่งที่นางเคยทำมา” เจินหลินกล่าว
“ฝากด้วยนะขอรับท่านแม่ลูกต้องกลับไปที่ขบวนทัพหมาป่า” เฉียนว่านกล่าว
“ระวังตัวด้วยนะลูกแม่ขอให้พวกเ้าชนะศึกกลับมา” เจินหลินทำได้เพียงอวยพรเท่านั้น
เฉียนว่านทำท่าคารวะท่านแม่เขาหันไปมองซานชิงด้วยความเป็ห่วง แต่ก็ต้องตัดใจจากไปเพื่อปฏิบัติหน้าที่
.******************************************************
ณ มิติฝัน
ซานชิงฝันว่านางได้ฝึกวิชาปราบอสูรใหม่ทั้งหมดั้แ่เริ่มต้นกับอาจารย์ของนาง
“เอ่อท่านอาจารย์ข้าต้องหาบน้ำมาเติมทุกโอ่งเลยอย่างนั้นหรือมันเป็การฝึกวิชาอย่างนั้นหรือ” ซานชิงเกาหัว
“เ้าต้องฝึกความอดทนพอเติมน้ำเสร็จ ก็ทานอาหารให้เรียบร้อย จากนั้นก็เข้าไปในห้องฝึกวิชาแล้วท่องคาถาในตำราทั้งเล่ม พรุ่งนี้เช้า ข้าจะทดสอบเ้า”อาจารย์สั่ง
“เ้าค่ะ” ซานชิงคิดในใจว่า “แล้วข้าจะได้นอนตอนไหนกันล่ะเนี่ย”
ซานชิงเดินหาบน้ำจากในลำธารอย่างเหน็ดเหนื่อย
“ให้ข้าช่วยมั้ย”
“เ้าเป็อสูรผู้พิทักษ์ของเหรินซวงไม่ใช่หรือ”ซานชิงแปลกใจ
“แสดงว่าเ้าไม่มีความทรงจำตอนภพปัจจุบันเลยใช่มั้ย”ฉู่ฉู่กล่าว
“ก็นี่แหละคือปัจจุบันของข้าข้ากำลังฝึกวิชาอยู่” ซานชิงจำไม่ได้
“ประตูมิติยังไม่เปิดแสดงว่าเ้าคงต้องฝึกวิชาให้สำเร็จก่อนสินะ” ฉู่ฉู่มองไปรอบๆก็ไม่เห็นประตูมิติ
“ข้าจะทำยังไงให้จดจำคาถาทั้งตำราได้ภายในคืนนี้ความจำของข้าไม่ค่อยดี กว่าจะจำได้หมดคงใช้เวลาเป็เดือน” ซานชิงเริ่มกังวล
“โหนานขนาดนั้นไม่ได้หรอก คนรักเ้าต้องฆ่าข้าตายแน่” ฉู่ฉู่ไม่มีเวลารอนานขนาดนั้น
“ข้ายังไม่มีคนรักเสียหน่อย”ซานชิงแย้ง
“เอาเถอะเดี๋ยวข้าช่วยให้เ้าจำได้เอง” ฉู่ฉู่ยอมช่วย
“เ้ามีวิธีงั้นหรือ”ซานชิงดีใจ
“มี และจะช่วยเ้าหาอสูรผู้พิทักษ์ของเ้าด้วยดีมั้ย” ฉู่ฉู่เสนอ
“ข้าอิจฉาเหรินซวงจังทำไมนางมีอสูรข้างกายดีขนาดนี้ ขอบคุณมากจริงๆ” ซานชิงซึ้งใจ
เมื่อฉู่ฉู่ได้ยินชื่อของเหรินซวงทำให้นางรู้สึกะเืใจและมีแววตาเศร้าหมอง
“ทำไมเ้าทำหน้าเศร้าแบบนี้หรือเหรินซวงไม่ดีต่อเ้า” ซานชิงสงสัย
“ปะ เปล่า นางดีต่อข้ามากมา เดี๋ยวข้าช่วยเ้าแบกน้ำก็แล้วกัน จะได้เสร็จไวๆ” ฉู่ฉู่รีบเปลี่ยนเื่
ดังนั้นซานชิงจึงสามารถเติมน้ำเต็มโอ่งด้วยเวลาอันสั้นพอทานอาหารเสร็จ ก็พากันไปที่ห้องฝึกวิชา อสูรความฝันได้ร่ายมนตร์ให้ความทรงจำเกี่ยวกับคาถาต่างๆของซานชิงฟื้นกลับคืนมา
เช้าวันถัดมาซานชิงสามารถท่องคาถาได้อย่างสบายๆจนอาจารย์รู้สึกแปลกใจ
“ขั้นต่อมาคือการฝึกยุทธ์ในคืนนี้ข้าจะแสดงกระบวนท่าต่างๆ เ้าจงจดจำให้ได้ และร่ายรำกระบี่ให้ข้าดูอีกรอบ” อาจารย์สั่งการ
“เ้าค่ะ” ซานชิงรับคำแต่ก็แอบกังวล
ซานชิงรู้ตัวดีว่านางคงจำไม่ได้นางก็เลยไปขอความช่วยเหลือจากอสูรความฝันอีกซึ่งอสูรความฝันก็ใช้วิธีเดิมก็คือการร่ายมนตร์ให้ซานชิงสามารถฟื้นความทรงจำเกี่ยวกับกระบวนท่าวิทยายุทธ์ได้
และมันก็ได้ผล ตกกลางคืนหลังอาจารย์แสดงกระบวนท่าจบ ซานชิงก็สามารถร่ายรำกระบี่ตามได้ครบทุกกระบวนท่าอย่างสบายๆ
เมื่ออาจารย์เห็นว่าซานชิงฝึกวิชาได้คืบหน้าอาจารย์ก็เลยถ่ายทอดพลังลมปราณให้ซานชิง โดยเขาให้ซานชิงนั่งขัดสมาธิและยื่นมือทั้งสองข้างมาประกบกับมือของอาจารย์ ทั้งสองตั้งสมาธิและอาจารย์ก็เริ่มถ่ายทอดลมปราณให้ลูกศิษย์
ซานชิงมีพลังลมปราณเต็มขั้นอย่างไม่น่าเชื่อจากนั้นอาจารย์ก็สั่งให้ซานชิงหาอสูรผู้พิทักษ์เอง
“เ้าลงเขาคราวนี้เ้าจงหาอสูรผู้พิทักษ์ที่มีวาสนากับเ้าเองก็แล้วกัน” อาจารย์กล่าว
“ขอบคุณท่านอาจารย์ที่ถ่ายทอดวิชาให้แก่ข้า”ซานชิงทำท่าคารวะ
“จงจำไว้ วิชาทั้งหมดนี้มีไว้สำหรับกำจัดอสูรชั่ว ปกป้องผู้อ่อนแอกว่าเท่านั้น ห้ามใช้พร่ำเพรื่อ หรือใช้เพื่อข่มเหงรังแกผู้อื่นเป็อันขาด” อาจารย์กล่าวย้ำ
“ศิษย์จะจำไว้เ้าค่ะ”ซานชิงกล่าว
“ดีมาก เ้าไปได้แล้ว” อาจารย์หมดห่วงเมื่อลูกศิษย์มีวิชาแกร่งกล้า
ซานชิงเดินลงเขาพอถึงตีนเขาก็เห็นฉู่ฉู่มารอนางอยู่ก่อนแล้วความจริงนางก็อยากได้ฉู่ฉู่มาเป็อสูรผู้พิทักษ์ของนางเองแต่ก็คงทำไม่ได้เพราะฉู่ฉู่มีเ้าของแล้ว
“ข้าจะไปหาอสูรที่ไหนดีล่ะ”ซานชิงกังวล
“เ้าลองตั้งสมาธิ แล้วอธิษฐานขอพบอสูรประจำตัวเ้าสิ”ฉู่ฉู่ใช้วิธีลัดเพื่อประหยัดเวลา
“ทำได้ด้วยหรอไม่ต้องออกเดินทางเหมือนคนอื่นเขาหรอ” ซานชิงสงสัยเพราะเพื่อนร่วมสำนักคนอื่นๆต้องเสาะหาอสูรผู้พิทักษ์เป็ปีๆ
“สำหรับเ้าถือเป็กรณีพิเศษลองทำดูสิ” ฉู่ฉู่แนะนำ
ซานชิงตั้งสมาธิอธิษฐานตามคำแนะนำของฉู่ฉู่สักพักซานชิงก็หายแว๊บไปปรากฏตัวที่ริมลำธารแห่งหนึ่ง
ซานชิงลืมตาก็มองเห็นชายหนุ่มกำลังแก้ผ้าอาบน้ำอย่างสบายใจนางขยี้ตาและหยิกตัวเองเพื่อดูว่านางกำลังฝันไปหรือเปล่า
“นั่นเ้าเป็ใครกล้าดียังไงมาแอบดูข้าอาบน้ำแบบนี้ เ้าเป็ผู้หญิงนะ”
ซานชิงตั้งสติได้ก็รีบปิดตา“ขะ ข้า ข้าไม่ได้ตั้งใจ ข้าขอโทษก็แล้วกัน”
ชายหนุ่มรีบสวมเสื้อผ้าแล้วเดินเข้าไปหาหญิงสาวและพยายามสูดกลิ่น
ซานชิงได้ยินเสียงฟุดฟิด ก็เลยเปิดตาดู “นี่เ้าจะทำอะไรน่ะ มาดมข้าทำไม”
“เ้าเป็มนุษย์มาทำอะไรในเมืองอสูรแห่งนี้” อสูรหนุ่มสงสัย
“นี่เ้าเป็อสูรงั้นหรือ”ซานชิงใเพราะชายตรงหน้าเหมือนมนุษย์มาก
“เ้าหลงมาที่นี่งั้นหรือ”อสูรหนุ่มเค้นถาม
“ใช่และข้าก็อยากจะให้เ้าช่วย เอ่อ….” ซานชิงกำลังจะขอร้องให้ชายตรงหน้ามาเป็อสูรผู้พิทักษ์ของนางแต่โดนพูดแทรก
“เ้าต้องรับผิดชอบแต่งงานกับข้า”อสูรหนุ่มกล่าวอย่างเอาแต่ใจ
“ห๊า! เ้าว่าไงนะ พวกเราแค่เจอกันครั้งแรกเองนะ” ซานชิงใ
“เ้าเห็นเรือนร่างข้าแล้วเ้าจะไม่รับผิดชอบงั้นหรือ” อสูรหนุ่มกล่าว
“ข้าเห็นไม่ชัด เอ้ย ไม่ใช่ข้าไม่เห็นเสียหน่อย” ซานชิงรีบแก้ตัว
“ถ้าไม่รับผิดชอบก็ตายซะ”อสูรหนุ่มจับดาบ
“เดี๋ยวสิ” ซานชิงไม่อยากต่อสู้ด้วย
ซานชิงกับอสูรหนุ่มจึงได้ประมือกันแต่ฝ่ายอสูรแข็งแกร่งกว่า พอต่อสู้กันได้ไม่นาน ฝ่ายชายก็สามารถจ่อดาบไปที่คอของซานชิง
“เ้าแพ้แล้วจะเอาไง ยอมตายหรือยอมแต่งงานกับข้า” อสูรหนุ่มกล่าว
“ก็ได้ข้ายอมแต่งงานกับเ้า แต่เ้าต้องยอมสวมของหมั้นเสียก่อน” ซานชิงจำต้องใช้วิธีนี้
“มีของหมั้นด้วยหรอ” อสูรหนุ่มแปลกใจ
“ใช่ นี่คือสร้อยคอประจำตระกูลข้ามีไว้ให้เ้าบ่าวของข้า” ซานชิงเสกคาถาเปลี่ยนปลอกคอให้เป็สร้อยในใจ
“งั้นเอามาสิ” อสูรหนุ่มยื่นมือมารับสร้อย
ซานชิงปลุกเสกเรียบร้อยก็รีบส่งให้กับอสูรหนุ่ม
อสูรหนุ่มรู้สึกลังเล แต่ก็ยอมสวมแต่โดยดีสักพักสร้อยเส้นนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็ปลอกคอ เขาลูบคลำเลยรู้ว่าตัวเองเสียรู้ “นี่เ้ากล้าหลอกข้าอย่างนั้นหรือ เ้าเอาปลอกคออาคมมาให้ข้าสวมข้าจะฆ่าเ้า”
“ก็ข้าไม่มีทางเลือกนี่อีกอย่างหากเ้าอยากแต่งงานกับข้า พวกเราต้องใช้เวลาศึกษาดูใจกันก่อนและตอนนี้ข้าเป็เ้าของเ้าแล้ว เ้าก็จะได้อยู่กับข้าเกือบตลอดเวลาไงเมื่อเ้ารู้ธาตุแท้ของข้าแล้วและไม่อาจทนข้าได้เ้าก็จะได้ไม่ต้องตัดสินใจเลือกคนผิด ดีมั้ย” ซานชิงเสนอ
“ข้าเกลียดคนหลอกลวงตายซะเถอะ” อสูรหนุ่มชักดาบ
ซานชิงไม่มีทางเลือกนางจึงท่องคาถาควบคุมอสูร
“โอ๊ย! ปวดขมับเหลือเกิน นี่เ้าทำอะไรข้า” อสูรหนุ่มจับไปที่ขมับเขาปวดหัวมากจนล้มไปนอนกลิ้งไปกลิ้งมาด้วยความทรมาน
“เ้าจะยอมเชื่อฟังข้าแต่โดยดีมั้ยหากไม่ ข้าจะไม่หยุดท่องคาถา” ซานชิงกล่าว
“ได้! ข้ายอมเชื่อเ้าแล้ว หยุดท่องเถอะ ข้าขอร้อง” อสูรหนุ่มอ้อนวอน
ซานชิงยอมหยุดท่อง “หากเ้าทำร้ายข้าอีก ข้าจะท่องคาถารัวๆแบบไม่ยั้ง จำไว้”
อสูรกัดฟันโกรธแค้นที่เขาเสียรู้มนุษย์
“เ้าเป็อสูรอะไรและชื่ออะไร ข้าจะได้เรียกถูก” ซานชิงถามดีๆ
“ข้าเป็อสูรหมาป่านามว่าเฉียนว่าน”
“ข้าชื่อซานชิงเป็นักปราบอสูรต่อไปเ้าจะต้องติดตามข้าไปปราบอสูรทุกที่”
เฉียนว่านเจ็บใจที่ตนต้องกลายเป็ทาสรับใช้แต่ก็ตอบไปว่า “ข้าทราบแล้ว พวกเราจะไปไหนกันต่อ”
“ซานชิง! ประตูมิติเปิดแล้ว เ้าผ่านฐานแรกได้แล้ว ต่อไปเ้าต้องทดสอบฐานที่สอง”ฉู่ฉู่ปรากฏตัวและรีบบอกซานชิง
“อะไรคือฐานแรก ฐานสองและประตูมิติคืออะไร ข้างงไปหมดแล้ว” ซานชิงไม่เข้าใจ
“เ้าต้องรีบตามข้าไปเดี๋ยวนี้มิเช่นนั้นประตูจะปิดเสียก่อน” ฉู่ฉู่ไม่มีเวลาอธิบาย
ฉู่ฉู่จึงลากตัวซานชิงไปที่ประตูมิติ
เฉียนว่านกำลังจะตามเ้านายไปตามหน้าที่แต่ประตูมิติกลับปิดเสียก่อน
“อ้าวไหนว่าจะให้ข้าเป็อสูรประจำตัวเ้าไง และทำไมถึงทิ้งข้าล่ะ” เฉียนว่านกล่าว
แต่ไร้คำตอบใดๆ
เฉียนว่านที่สวมปลอกคอแล้ว เขาทำได้เพียงเดินเกาหัวกลับไปที่ค่ายหมาป่าตอนใต้
244
