“ห้องพักอาจารย์นี่แอร์เย็นจังเลยเนอะ” ผมเดินเข้ามาในห้องพักอาจารย์อย่างถือวิสาสะก่อนที่จะยื้นหน้าเข้าไปในห้องพักอาจารน์ที่มีชื่อติดอยู่หน้าห้องว่า นาย นที ศิริมหาสกุล เมื่อคนในห้องเห็นผมก็มีสีหน้าใไม่น้อย
“เข้ามาได้ยังไงเนี่ย” นทีมองไปรอบๆ ด้วยสีหน้าใ
“ไม่มีใครอยู่หรอกเพราะตอนที่ผมเดินเข้ามาไม่เห็นมีใครเลย” เมื่อพูดจบผมก็เข้าไปนั่งเก้าอี้ตัวหรือตรงข้ามกับนที ในที่สุดผมก็รู้ชื่อแล้ว นที
“นายมีอะไรเข้ามาทำไม” นทีมองผมหน้านิ้วคิ้วขมวด"
ผมยืนมือถือที่มีหน้าจอพร้อมที่จะกดตัวเลขเบอร์โทรศัพท์ให้กับนที
"ผมขอเบอร์หน่อยซิ"
นทีเอามือดันโทรศัพท์กลับมาให้
" ไม่ให้ แล้วก็กลับไปได้แล้วคนอื่นมาเห็นมันจะดูไม่ดี แล้วต้องให้ย้ำอีกกี่ครั้งว่าเราจบกันแล้ว" นทีพูดเสียงแข็ง
“อย่าพูดแบบนั้นซิครับ ไม่น่ารักเลยนะ ผมซื้อสตอรว์เบอร์รี่มาด้วย” ผมยื่นสตอรว์เบอร์รี่ที่อยู่ในกล่องพร้อมเปิดให้กับนทีก่อนที่จะหยิบออกมาหนึ่งลูกแล้วกัดไปหนึ่งคำ
“อืมมมม! หวานมากเลยนะ แต่ก็น้อยกว่ารสชาติของปากคนแถวนี้”
นทีทำท่าจะเอยปากกำลังจะว่าผม
“อุ้ย...”
ผมยัดสตอรว์เบอร์รี่เข้าไปในปากของนทีก่อนจะลุกออกรีบลุกออกมา แต่ก่อนจะออกไปพ้นประตู้ผมก็ไม่วายเดินกลับไปเข้ามาอีกครั้ง เห็นนทีกำลังนั่งเคี้ยวสตอรว์เบอร์รี่อยู่เต็มปาก
“รสชาติหวามเหมือนปากผมไหม” ผมไม่รอคำตอบก็วิ่งออกมาจากห้อง แค่นี้ก็มีความสุขมากมายแล้วสำหรับวันนี้ของผม
……………….
ผมเดินไปยังใต้ตึกของคณะ ในเวลานี้ค่อนข้างมีคนน้อยแล้วเพราะเป็เวลาที่นักศึกษากลับหอกัน จะมีก็แต่นักกิจกรรม เช่นชมรมเต้นที่จะมีสาวๆ และนั้นคือแหล่งอาหารตาของไอพลุ ผมเดินเข้าไปข้างๆ ก่อนจะทำมือให้ไอบอมรู้ว่าผมกำลังจะแกล้งมัน เมื่อได้จังหวะผมก็ตบหัวมันแบบเน้นๆ ไปทีหนึ่ง
โอ๊ยยย!
“กูเดินมาจะชนมึงอยู่ละไม่รู้สึกตัวเลยหรอวะ กับตอนเรียนอะสนใจให้ได้แบบนี้หน่อย”
“ไอสัส เจ็บนะโว้ย”
“แล้วมึงไปไหนมา แล้วคืนนี้ว่าไง กูกับไอพลุว่าจะไปร้านเดิม”
“ขอบายวะ กูต้องไปเตรียมตัว”
ไอพลุกับไอบอมทำหน้างง เพราะปกติผมไม่เคยพลาดอยู่แล้วกับการไปท่องราตรีกับพวกมันในทุกๆ คืน แต่วันนี้ผมมีภาระกิจต้องทำ แล้วพวกมึงก็ต้องมาช่วยกูด้วย
“เื่อะไรวะ “ ไอพลุกับไอบอมพูดพร้อมกันและมองมายังผม
ผมตัดสินใจเล่าเื่ของผมให้ไอพลุกับไอบอมฟัง เพื่อที่พวกมันจะได้ช่วยผมในแผนการครั้งนี้ แผนนี้ก็ง่ายๆ ครับจะจีบเขาก็ต้องมีช่องทางการติดต่อ แต่การจะเอาเบอร์มาได้นั้นไม่ใช่เื่ง่าย
“ยืมโทรศัพท์ดีไหม บอกว่าทำโทรศัพท์หาย” ไอพลุเสนอขึ้น
“แต่ถ้ากูไปเองเขาก็จับได้ดิวะ”
“กูไปเอง กูหน้าตาเด็กเรียนเขายอมให้แน่นอน” ไอพลุเสนอตัว
“ดี งั้นเริ่มเลย”
หน้าลิฟท์ของคณะที่ทุกคนต้องใช้ ยังไงนทีก็ต้องใช้ลิฟท์ตรงนี้แน่นอนไอพลุกำลังรออยู่หน้าลิฟท์แสดงเป็คนกระวนกระวาย ผมกับไอบอมยืนมองอยู่ไกลๆ พวกผมรอกันอยู่นานมาก จนในที่สุดนทีก็ออกมาจากลิฟท์ ไอพลุเดินเข้าไปมันทำทีว่า้าใช้มือถือแบบด่วนมาก
“เออ พี่นทีครับคือโทรศัพท์ผมแบตหมดอะครับจะขอยืมโทรศัพท์พี่หน่อยได้ไหมครับ “
เหมือนนทีจะลังเล แต่ไอพลุก็ไม่ทำให้ผิดหวัง มันไม่รอให้นทีคิดก็พูดย้ำไปกินเพื่อเป็การกระตุ้น
“ผมยืมไม่นานหรอกครับ พอดีเป็เื่เร่งด่วนจริงๆ”
นทีกำลังเอามือล้วงไปในกระเป๋ากางเกง ในที่สุดนทีก็เอาโทรศัพท์ส่งให้ไอพลุ มันง่ายกว่าที่คิดอีกนะเนี่ย ไม่ทันที่ไอพลุจะกดโทรมันก็ต้องส่งมือถือกลับไป ปล่อยให้นทีเดินไป
“ทำไมมึงไม่โทรมาหากูวะ”
“กูขอโทษวะเพื่อน กูลืมเบอร์”
ถ้วย ถัง กะละมัง หม้อ ทำไมเพื่อนผมถึงโง่ได้ขนาดนี้ แล้วที่นี้ถ้ามีครั้งที่สองนทีก็ต้องสงสัยแล้วแน่นอน
“ทำไมมึงไปขอฝ่ายทะเบียนวะ”
ไอพลุพูดขึ้น เพื่อนผมก็ไม่ได้โง่มากขนาดนั้นนิหว่า พวกผมเดินไปยังฝ่ายทะเบียนแต่ก็ต้องผิดหวังเพราะด้วยความผิดหวังเพราะนทีพึ้งเข้ามาใหม่ข้อมูลยังไม่ถูกบันทึกเข้าระบบ ทำไม์ไม่เข้าข้างผมบ้างเลย
!!! ติ้ง (เสียงแจ้งเตือน)
ผมเปิดโทรศัพท์ดู ก็ต้องใเพราะ ไอบอมมันส่งรายชื่อผู้ติดต่อในไลย์มาให้ผม
“เฮ้ย!!! ไอบอมมึงได้ไลย์ของนทีมาได้ไงวะ”
“ก็เอามาจากรายชื่อผู้ติดต่อ ในกลุ่มรายวิชาที่เราเรียนรวมกับเด็กบัญชีไง ก็พี่เขาดูแลอยู่”
ไอบอมพูดจบมันก็เอาหน้าจอมาให้ผมดูทำไมเื่ง่ายๆ แต่นี้ผมกลับคิดไม่ได้นะ ผมขอโทษ์นะครับที่บอกว่าท่านไม่เข้าข้าง แต่ท่างคงส่งเพื่อนที่ฉลาดมาให้ผมแทน
"บอมเพื่อนรัก กูขอกอดมึงหน่อย"
"มึงไม่ต้องเข้ามาใกล้กูเลยนะ อ้อมกอดกูมีไว้ให้สาวๆ เท่านั้นเว้ย"
"ว่าแต่มึงจะจีบพี่เขาจริงๆ หรอวะ"
"จริงดิ คนนี้กูจริงจัง"
ผมเป็คนพูดคำไหนคำนั้นครับ เมื่อดูท่าแล้วนทีคงไม่ยอมคบกับผมง่ายๆ แต่การตื้อเท่านั้นที่ครองโลก
1K
