1 เดือนผ่านไป
ฉันทำงานมาครบหนึ่งเดือนแล้วนะทุกคน เงินเดือนออกแล้วทำอะไรดีน๊า
อย่างแรกเลย ออกไปช้อปปิ้งซะหน่อยดีกว่า เงินเดือนต้องหกหมื่นบาท งั้นเราไปเริ่มกันที่ห้างพาราก๊อน ฉันออกเดินทางด้วยรถแท็กซี่ เป้าหมายการไปซื้อของใช้ของกิน
ส่วนวาฟิกซ์ มีคุยกับงานกับบริษัทของ รอณ เพื่อนของเขา เื่นี้มันไม่ใช่หน้าที่ฉัน
ณ.พากราก๊อน
งั้นฉันขอกินข้าวก่อนแล้วกันนะ เข้าร้านสเต็กดีกว่า ฉันเข้าไปนั่งในร้าน จากนั้น สั่ง สเต็กปลาแซลม่อน 1 ที่ กินเสร็จแล้ว ไปเดินดูขอที่อยากได้ซะหน่อย
ฉันอยากได้รองเท้าผ้าใบซะคู่ เข้าร้านรองเท้าเป็ร้านแรกเลยแล้วกัน ซื้อแบบมีแบรนด์เนม จะได้ใส่ได้นานๆ ต่อไปเสื้อผ้า ่นี้อยากใส่ชุดเสื้อกับกระโปรง ทุกวันนี้ฉันใส่แต่เดรสลายดอกไม้ ทำเหมือนกับว่าจะไปเที่ยวทะเลทุกวันงั้นแหละ
ต่อมาไปดูทีวีดีกว่า ฉันอยากได้ทีวีเหมือนที่คอนโดวาฟิกซ์ บวกกับลงทุนซื้อกล่องสัญญาณแบบเดียวกับเขา ว่าแต่แพงไหมนะ
แต่สายตาของฉัน ไปเจอ ออกัส เธอเดินออกมากับแฟนของเธอ พอฉันเข้าไปทัก เธอทำเป็ไม่รู้จักซะงั้น ฉันเลยเดินหนีออกมาแล้วไปช้อปปิ้งต่อ
เมื่อได้ของครบแล้ว กลับบ้านได้
สายเรียกเข้า
(Wafix)
วาฟิกซ์ : ยัยตัวแสบ เธออยู่ไหน
เชอรี่ : ฉันอยู่ห้างพาราก๊อน
วาฟิกซ์ : เธอหนีไปเที่ยวคนเดียวได้ยังไง
เชอรี่ : ฉันเคยชวนนายแล้วนายก็ไม่มาเอง
วาฟิกซ์ : ฉันอยู่ข้างหลังเธออ่ะ
(ผมกดวางสายทันที เมื่อเจอเธอ )
เชอรี่ : เย้ย นี่นายตามฉันมาเหรอ
วาฟิกซ์ : เปล่า ฉันมาร้านเสื้อผ้ากับ รอณ มันอ่ะ
เชอรี่ : นายมีคุยงานต่อ นายก็ไปคุยต่อเถอะ ฉันกลับบ้านเองได้
วาฟิกซ์ : เดี๋ยวก่อนสิครับ
เชอรี่ : เขาดึงมือและดึงตัวฉันเข้าไปกอดอีกแล้ว
เชอรี่ : นายจะมากอดฉันอะไรตอนนี้ คนเริ่มมองกันแล้วเห็นไหม
วาฟิกซ์ : เธอนี่ขี้โวยวายจริงๆ ป่ะกลับบ้านกัน
เชอรี่ : นายไม่กลัวเป็ข่าวเหรอ
วาฟิกซ์ : ถ้ามีเธอฉันก็ไม่กลัวอะไรหรอก
เชอรี่ : (คนเริ่ม หยิบมือถือออกมาถ่ายรูปฉันกับวาฟิกซ์ เท่าที่เห็นน่าจะถ่ายรูปวาฟิกซ์มากกว่าฉันแหละ)
วาฟิกซ์ : ผมจับมือเธอเดินไปที่ลาดจอดรถ เรากลับบ้านกันเถอะ
เชอรี่ : อือ คนถ่ายรูปกันตรึมเลย
วาฟิกซ์ : ปล่อยเขา เดินเร็วๆสิ ไม่งั้นคนยิ่งเยอะนะ
เชอรี่ : อืออ
----
บนรถ
เชอรี่ : ฉันว่านายต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ปกตินายเก็บเนื้อเก็บตัวจะตาย
วาฟิกซ์ : ก็เพราะเธอไง โปรดรู้ไว้ซะด้วย
เชอรี่ : แต่ก็ ขอบใจนายนะ
วาฟิกซ์ : ขอบใจฉันเื่
เชอรี่ : ฉันกะว่าจะขึ้นไปซื้อทีวีจอใหญ่ๆแบบนายอ่ะ ฮ่าๆๆ ดีนะนายมาเจอฉันซะก่อน ไม่งั้นฉันต้องได้รูดบัตรเครดิตซื้อทีวีไปแล้วแน่ๆ
วาฟิกซ์ : ฉันว่าเธอบ้ากว่าฉันนะยัยแสบ
เชอรี่ : ฉันอยากได้น่ะ
วาฟิกซ์ : มาดูที่คอนโดฉันก็ได้ มาทุกวันเลยยิ่งดี
เชอรี่ : ไม่อ่ะ เดี๋ยวนายหาว่าฉันไปลวมนายอีก
วาฟิกซ์ : เธอจะให้ฉันลวมลามเธอไหมล่ะ (^O^)
เชอรี่: กรี๊ดดด นายมันบ้า บ้าที่สุด
วาฟิกซ์ : เธอว่าฉันได้แค่นี้เหรอ หึหึ
เชอรี่ : วาฟิกซ์ ขับมาจอดที่หน้าคอนโดเขา ฉันเลยขอตัวกลับบ้าน แล้วลงจากรถ แต่เขากลับลงจากรถมา เดินมาทางฝั่งฉัน แล้วบอกให้ฉันกลับเข้าไปนั่งในรถเหมือนเดิม
เอ๊ะ!! มันยังไงกันเนี่ย ยิ่งเขาทำแบบนี้หัวใจของฉันทำงานหนักมาก ความรู้สึกดีๆกับเขาก็มีมากขึ้น มันเรียกว่าความรักเหรอ มันจำเป็ที่ต้องบอกรักกันไหม นี่ผ่านมาแค่หนึ่งเดือนเอง ความรักของเราไม่สิความรักของฉัน จะเป็จริงได้เหรอ ฉันเริ่มเครียดแล้วนะ
วาฟิกซ์ : เป็อะไรหรือเปล่า ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ
เชอรี่ : ฉันชอบนายนะ !!
กรี๊ดดดด ฉันพูดอะไรออกไป ... คำพูดทำร้ายตัวเองจริงๆ มิน่าเลย
491
