นนท์ทะยานร่างกลับไปยังจุดต่อสู้ กวาดตามองทั่ว แล้วกระโจนเข้าสูกการต่อสู้ในทันที
" ไอ้สาระเลวโจวนนท์ " เ้าตระกูลเถียนลอยเข้ามา
" ราชันย์จักรพรรดิ์ขั้นสูงขั้นที่สองรึ " นนท์พึมพำ
" ตาย " เ้าตระกูลเถียนฟาดฝ่ามือเข้าใส่นนท์ในทันที
" เปรี้ยง " ปรานสังหารพวยพุ่งเข้าหานนท์อย่างรวดเร็ว
" ครืน " ผืนพสุธาพลันสั่นไหว ทั้งห้วงมิติยังฉีกขาด แรงกดดันถาโถมแผ่กว้าง เหล่าศิษย์ของสำนักทั้งหลายต่างทิ้งร่างลงแนบพื้นเพราะมิอาจฝืนร่างรับแรงกดดันได้ไหว
นนท์พลันแตกตื่น เหยียดกายถอยหลัง ผสานพลังกับเส้นปรานั ฟาดฝ่ามือเข้าต้าน
" ตูม " ร่างของนนท์ปลิวออกไปนับพันลี้
" อั่ก " กระดูกทั้งร่างแตกหัก ร่างสูงร่วงกระแทกพื้นทั้งไถลไปตามแรงของฝ่ามือ นนท์เรียกน้ำปรานสรรพสิ่งแล้วรีบกลืนในทันใด
นนท์หยัดกายลุกยืน " ขั้นพลังห่างกันมากเกินไป " นนท์พึมพำ
" ครืน " ฝ่ามือั์บดบังท้องนภาจนมืดมิด แรงกดดันแผ่กระจายออกทั่ว ทำเอาศิษย์ทั้งสำนักต่างกระอักเืตามกัน ทั้งร่างยังแตกหักจากพลังอันมหาศาลที่แผ่ออกมา
" อั่ก " นนท์ก็มิต่างกันทิ้งเข่าลงที่พื้น คายเืออกมากมาย ตาคมจับจ้องยังฝ่ามือั์
ฝ่ามือั์ฟาดลงมาหมายสังหารนนท์ให้สิ้น
" ตูม " สองฝ่ามือั์ปะทะกันกลางอากาศ แรงะเิกวาดทุกสิ่งราบพนาสูญ นนท์อ้าปากค้าง
" ฝ่ามือั์อีกหนึ่งเป็ของผู้ใด " นนท์รีบกลืนน้ำปรานสรรสิ่ง กวาดตามองหาเ้าของฝ่ามือั์อีกหนึ่ง
" ท่านเถียน ใยท่านจึงได้ลงมือเหี้ยมโหดนัก " เสียงชราดังขึ้น
" นั่นผู้าุโที่คุยกันในวันนั้นนี่ " นนท์มองยังร่างชราที่ได้พูดคุย
" เหตุใดพวกเ้าจึงกล้ากำเริบเช่นนี้ ข้ามิอยู่เพียงแสนปี พวกเ้าถึงกับยึดเอาสำนักเป็ของตน " ชายชราผู้นั้นลอยตัวเข้าไปยังจุดต่อสู้
" ท่านผู้าุโสูงสุด " เสียงของเหล่าเ้าตระกูลดังขึ้น
" ผู้าุโสูงที่พวกข้ามาในวันนนี้ พวกข้าเพียง้าสะสางตัวปัญหา ที่จะนำพาสำนักล่มสลาย " เ้าตระกูลกงเอ่ยขึ้น
" เพราะมัน ไอ้สาระเลวโจวนนท์ มันเที่ยวสร้างความยากลำบากให้กับสำนัก ทั้งยังคอยกลั่นแกล้งศิษย์ของตระกูลข้า ทั้งยังสร้างความร้าวฉานกับอีกสามสำนัก " เ้าตระกูลกงเอ่ยขึ้น ด้วยหวังว่าผู้าุโสูงสุดจะเห็นด้วยกับตน
" เพราะมันที่คอยยุแหย่ให้เ้าสำนักและเ้าตำหนักต่างๆ เห็นคล้อยตามมันและปกป้องมัน " เหล่าเ้าตระกูลต่างๆแสร้งพยักหน้าคล้อยตาม
" ท่านผู้าุโสูงสุด ที่สำนักต้องแตกแยกกันเช่นนี้ " เ้าตระกูลกงหันหน้ามาทางนนท์
" ผู้าุโสูงสุด เป็มันที่ทำให้ทุกคนแตกแยก " เ้าตระกูลกงชี้นิ้วมาที่นนท์
" ข้ารึ ทำให้สำนักแตกแยก " นนท์แสยะยิ้ม
" ข้ารึคอยกลั่นแกล้งศิษย์ของตระกูลเ้า มีแต่เ้ามิใช่รึที่ส่งศิษย์ของตระกูลเ้าไปดักสังหารข้า " เ้าตระกูลกงถึงกับสะดุ้ง
" ข้ารึทำให้สำนักแตกแยก มีแต่พวกเ้ามิใช่รึที่คัดเลือกเอาศิษย์ของสำนักเป็ศิษย์ของตระกูลพวกเ้า ทั้งยังให้ศิษย์ที่เ้าคัดเลือกเปลี่ยนแซ่เป็แซ่พวกเ้า พวกเ้าบอกจะเลี้ยงดูศิษย์เ่าั้อย่างดี " นนท์กวาดตามองยังเ้าตระกูลต่างๆ
" หากพวกเ้าเลี้ยงดูศิษย์เ่าั้ด้วยทรัพยากรของพวกเ้าข้าก็มิว่าอันใด แต่นี่พวกเ้ากลับใช้ทรัพยากรของสำนักเลี้ยงดูศิษย์ของตน " นนท์มองยังเหล่าศิษย์มากมาย
" ทั้งพวกเ้ายังนำเอาศาสตราเนตรัของสำนัก ไปเสาะหาเหมืองหินปราน และเมื่อพบเจอเหมืองหินปรานแทนที่พวกเ้าจะนำหินปรานเ่าั้กลับเข้าสำนัก พวกเ้ากลับนำเข้าตระกูลของตน " นนท์ยกยิ้ม
" ทั้งที่พวกเ้าใช้ศิษย์ของสำนักขุดเหมืองทั้งที่พวกเ้าใช้ศาสตราเนตรั พวกเ้าใช้ทุกสื่งของสำนักในการทำเหมืองแต่สำนักกลับมิได้รับสิ่งใด " นนท์กวาดตามองยังเหล่าเ้าตระกูล
" เื่การประลองก็เช่นกัน ตลอดแสนปีมานี้สำนักจักรพรรดิ์มิเคยได้รับรางวัลใดจากการประลอง เพราะศิษย์ที่ส่งไปประลองในนามของสำนักกลับเป็เพียงศิษย์สายนอก ที่มิขั้นพลังต่ำต้อยยิ่งนัก " นนท์มองยังเหล่าศิษย์สายนอกที่ก้มหน้ามองพื้น
" ส่วนศิษย์สายในหรือศิษย์หลักที่พวกเ้าได้เปลี่ยนแซ่ของศิษย์เ่าั้ พวกเ้ากลับส่งศิษย์เ่าั้ลงประลองในนามของตระกูลพวกเ้า เมื่อได้รับรางวัลจากการประลองพวกเ้าก็เก็บเข้าตระกูลของตน " นนท์แสยะยิ้ม
" หากพวกเ้ามิคิดยึดครองสิ่งที่ข้าสร้างให้สำนัก ข้าก็จะมิสนใจอันใด แต่พวกเ้ากลับยึดเอาสิ่งที่ข้าสร้างขึ้น เป็สมบัติของตระกูลพวกเ้า ทั้งพวกเ้ายังมิให้ศิษย์ทั่วไปเข้าใช้อีก " นนท์กวาดตามองยังเหล่าเ้าตระกูลทั้งหลาย
" ที่ข้าพูดมาทั้งหมดนี้เป็เพียงเื่ราวเพียงเล็กน้อย สิ่งเหล่านี้มันเกิดขึ้นมาราวแสนปี ความแตกแยกมันค่อยๆเพิ่มขึ้นทีละน้อย " นนท์กวาดตามองยังเหล่าเ้าตระกูล
" ข้าเพียงแค่เร่งมันให้จบเร็วขึ้น " นนท์แสยะยิ้ม
เหล่าเ้าตระกูลต่างนิ่งเงียบมิพูดจาอันใด
" เอาล่ะ ข้าอยากให้เื่มันจบเพียงเท่านี้ วันนี้ก็ถือซะว่าพวกเรามายืดเส้นยืดสายกัน " เหล่าเ้าตระกูลต่างมิพอใจ
" ท่านผู้าุโสูงสุด มันสร้างเื่บาดหมางกับอีกสามสำนัก ท่านจะจัดการมันเช่นไร " ผู้าุโสูงสุดพยักหน้า
" ศิษย์โจวนนท์ ข้าจะสั่งขังเ้าเป็เวลาหนึ่งปี ยังผารู้ผิด " นนท์แปลกใจ
เหล่าเ้าตระกูลต่างพากันพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ
" ดี ผารู้ผิดนนั้นมิเคยมีผู้ใดรอดกลับมาได้โดยที่ร่างกายสมบูรณ์ "
" เวลาตายของมันมาถึงแล้ว "
" หวังว่ามันจะอยู่จนครบปีมิชิงตายไปก่อน "
" ผู้าุโสูงสุด ผารู้ผิดคือสิ่งใด " นนท์เอ่ยถาม
" เมื่อเ้าไปแล้วเ้าก็จะรู้เอง " นนท์พยักหน้า
" พวกเ้าพอใจรึไม่ " ผู้าุโสูงสุดเอ่ยถาม
" พวกเราพอใจ " นนท์แสยะยิ้ม
" ไอ้สาระเลวโจวนนท์มันสังหารผู้าุโกง ท่านต้องตัดสินให้กับตระกูลกงของพวกเราด้วย " นนท์โยนผลึกกายจิตของเฒ่ากงออกไป
" ข้ามิได้สังหารไอ้แก่นี่ " นนท์ยักคิ้วให้กงจ้าน
" อ้อ ข้าเกือบลืมไป นี่เป็ผลึกกายจิตของไอ้แก่เถียน " นนท์โยนผลึกกายจิตของเถียนผิงออกไป
" สิ่งที่พวกเ้าทำในวันนี้ ถือว่ามีความผิดเช่นกัน ข้าจะตัดทรัพยากรฝึกฝนของพวกเ้าเป็เวลาสามปี " เหล่าเ้าตระกูลต่างมิพอใจ จ้องหน้าของนนท์อย่างเคียดแค้น
" เอาล่ะหมดเื่แล้ว " เหล่าตระกูลต่างๆแยกย้ายกลับไป
" ท่านผู้าุโสูงสุด ก่อนที่ข้าจะไปยังผารู้ผิด ข้าอยากไปจัดการเื่ราวที่บรรพตของข้าก่อนได้รึไม่ " ผู้าุโสูงสุดพยักหน้า นนท์เร่งทะยานร่างไปยังบรรพตั
" เ้าหนึ่ง นี่เป็ โอสถกายาัทอง แจกจ่ายให้พี่น้องและศิษย์ชั้นล่าง และนี่เป็โอสถฟื้นฟู ในแหวนมิตินี้มีผลึกปรานสรรพสิ่งอยู่สิบล้านก้อน เ้าจงแจกจ่ายให้กับทุกคน " เ้าหนึ่งพยักหน้า
" ศิษย์พี่ใหญ่ ข้าว่าผนึกบรรพตัไว้เถิด พวกข้าจะเร่งฝึกตนตลอดหนึ่งปี มิออกไปที่ใด " นนท์พยักหน้า
" นี่เป็วิชาที่ข้าคัดลอกไว้ทั้งหมดร้อยวิชา แจกจ่ายให้ทุกคนได้ฝึก ข้าต้องไปแล้ว " สมุนทั้งหกพยักหน้า นนท์เดินออกมายังตีนเขา ผสานพลังปฐีผนึกบรรพตัไว้
" ไปกันเถอะ " นนท์เร่งไปหาผู้าุโสูงสุด
" ผู้าุโสูงสุดข้าพร้อมแล้ว " ผู้าุโสูงสุดพยักหน้าพานนท์และสองภรรยาไปยังผารู้ผิดในทันที
นนท์กสาดตามองยังขุนเขาลูกใหญ่ที่สูงชัน
" ศิษย์โจวนนท์ เ้าเดินขึ้นไปตามทาง เมื่อไปถึงยอดเขา ให้เ้าไต่ลงไปยังผารู้ผิด เมื่อเ้าอยู่ที่นี่ครบหนึ่งปี ข้าจะมารับเ้า " นนท์พยักหน้า แล้วประสานสองมือ
" ส่วนเ้ามากับข้า พวกเ้ามิมีโทษอันใด มิต้องอยู่ที่นี่ " สองภรรยาต่างส่ายหน้า
" ท่านผู้าุโสูงสุด เราสองภรรยามิอาจทอดทิ้งสามีได้ " ผู้าุโูงสุดพยักหน้า แล้วผินกายจากไป
" ไปกันเถอะ " นนท์ก้าวเท้าออกเดินตามทาง ไต่ขึ้นสู่ยอดเขาที่สูงชัน
" ถึงยอดเขาแล้ว " นนท์เดินสำรวจทั่วยอดเขา
" ท่านพี่ ทางไต่ลงไปยังผารู้ผิดอยู่ตรงนี้ " ฉีเอ๋อร์เอ่ยขึ้น นนท์พยักหน้าแล้วเดินไปยังฉางกุ้ยฉี
" ลงไปกันเถอะ " นนท์ไต่เชือกลงไปยังผารู้ผิด ในใจของนนท์เวลานี้นั้นเต้นระรัวเพราะมิรู้ว่าสิ่งที่รออยู่ที่ผารู้ผิดนั้นคือสิ่งใด
" ที่นี่ " นนท์ออกเดินสำรวจยังลานกว้างราวห้าร้อยจั้ง พบเจอเพียงความว่างเปล่ามิมีแม้นแต่ปรานั
" ที่นี่มิมีสิ่งใดเลย " จูเม่ยเสียนเอ่ยขึ้น นนท์พยักหน้า
นนท์เดินไปยังผนังของวาดมือสลักมายากฎเกณฑ์แห่งเต๋าทั้งสามขั้น
" วิ้ง " มรรคาแห่งเต๋าสวดส่งอื้ออึง
" ท่านพี่ของฉีเอ๋อร์ช่างเก่งกาจนัก " ฉางกุ้ยฉีเดินเข้ากอดนนท์พร้อมทั้งแลกจูบอย่างดื่มด่ำ
นนท์เรียกเบาะออกมาสามใบ วาดมือส่งอักขระเต๋าทั้งสามขั้นส่งไปยังเบาะ
" พวกเ้าเอาไปรองนั่ง แล้วทำการหยั่งรู้กฎเกณฑ์แห่งเต๋าทั้งสามขั้นเถิด " สองภรรยารับเอาไปไปแล้วหันหันหน้าเข้าผนังเริ่มทำการหยั่งรู้กฎเกณฑ์แห่งเต๋าทั้งสามขั้น นนท์กางค่ายกลเร่งเวลาให้สองภรรยา
" หยั่งรู้อักขระเทพดีกว่า " นนท์นั่งลงยังเบาะเต๋า แล้วกางค่ายกลเร่งเวลา
" เริ่ม " นนท์เข้าสู่การหยั่งรู้อักขระเทพทันที
455
