“ท่าที่เธอใช้เมื่อกี้คือ ริงเกอร์บลาสต์ สินะ…” เทียร์ถาม แล้วกลุ่มก้อนพลังงานสีขาวกระจุกตัวกันที่ปลายนิ้วชี้ของเธอ “ไม่เคยเห็นแบล๊คโกล้บใช้ท่านี้ได้มาก่อน… แต่ของปลอมมันก็เป็ได้แค่ของปลอมเท่านั้นแหละ”
“นี่ต่างหาก ที่เรียกว่า ริงเกอร์บลาสต์…”
วาบ…
ตู้ม!!!
เทียร์ส่งคลื่นมฤตยูสีขาวที่คล้ายกับคมดาบสีเงินของเลเวียร์กลับมาใส่เขา ทั้งรุนแรงกว่าและรวดเร็วกว่าหลายขุม แต่กระนั้นก็ยังช้ากว่าเงาพิฆาต เลเวียร์จึงหลบพ้นอย่างหวุดหวิด ป่าที่อยู่ด้านหลังเลเวียร์มลายหายเป็ช่องอุโมงกลวงโบ๋ไปไกลสุดลูกหูลูกตา แต่ไม่ทันได้พักหายใจเนสต์ริงเกอร์ที่ท่าทางเชื่องช้ากลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เธอหายวับจากสายตา ก่อนจะโผล่ตัวตรงหน้าเลเวียร์ มือของเธอจ้วงเข้าหาเขาจากหลายทิศทาง ดาบของเลเวียร์สามารถปัดป้องการโจมตีส่วนใหญ่ไปได้ เลเวียร์รับรู้ถึงระดับพลังที่ต่างกันดี แต่กระนั้นก็ไม่มีทางเลือกนอกจากช่วยถ่วงเวลาจนกว่าเ้าหน้าที่ระดับสูงจะมาถึง แผลของเขาเริ่มปรากฎทั่วทั้งตัวเพราะไม่อาจตามความเร็วเหนืุ์ของเทียร์ได้ ร่างกายของเขาถูกเฉือนทีละนิด ทีละนิด เืซึมสาดออกจากแผลกระเซ็นลงพื้น
ต้องถ่วงเวลา… จนกว่าพวกรุ่นพี่จะกลับมา! เลเวียร์กัดฟันทนพิษาแ ต้องอดทน เพื่อที่ทุกคนจะได้รอด!
จะให้ใครต้องตายอีกไม่ได้!
เขาเสียสมาธิไปเพียงครู่เดียวทำให้คลาดการเคลื่อนที่ของศัตรู เทียร์พุ่งเข้าหาเลเวียร์จากด้านล่าง ปล่อยหมัดเสยเข้าที่คางจนเขาจนลอยขึ้นกลางอากาศ จากนั้นเธอเคลื่อนที่ไปบนฟ้าด้วยเท้าเทวะ แล้วเตะเขาลงมากระแทกกับพื้นอย่างรุนแรงจนซีเมนต์แตกร้าว
บึก!
เทียร์พุ่งมาจาก้ากระทืบซ้ำเข้าที่ท้องของเลเวียร์รุนแรงจนเขากระอักเืนอนชักดิ้นชักงออย่างทุกข์ทรมาน
“จบแล้วสินะ…” เทียร์พูด ก่อนจะเดินข้ามเขาไป ตรงดิ่งไปยังกลุ่มนักเรียนที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ไกล ๆ
ครืด...
“ย… ยังหรอกน่า!” เลเวียร์ใช้ดาบเป็ไม้เท้าดันตัวเองขึ้นจากพื้น “ฉันยังไม่แพ้ซะหน่อย…”
“ย้ากก!”
เขาหันดาบพุ่งไปที่เนสริงเกอร์
เป๊าะ…
เอ๋?
ดาบในมือของเขาหักสองท่อนในพริบตา จากนั้นก็เห็นมือพุ่งเข้าใส่จากหลายทิศทาง
บึก… บึก… ผัวะ… บึก
การเคลื่อนด้วยเท้าเทวะที่เร็วกว่าเงาพิฆาตได้โจมตีเข้าใส่เลเวียร์ด้วยมือเปล่าจนเข้าล้มลงอีกครั้ง
“พี่คะ!” วีโอเลตะโเพราะไม่อาจทนเห็นพี่ชายของตัวเองถูกทำร้ายได้ “ใครก็ได้! ช่วยพี่เลเวียร์ที!”
นิ่งเฉย
เพื่อน ๆ ต่างยืนมองเลเวียร์ถูกซ้อมโดยเนสริงเกอร์สาวคนนั้น ไม่มีแกะตัวไหนอยากเข้าไปยุ่งกับเสือที่กำลังเล่นกับเหยื่อของมัน ทุกคนรับรู้ได้ทันทีว่าแม่สาวเนสริงเกอร์คนนี้กำลังเพลิดเพลินกับการซ้อมเลเวียร์ ถึงแม้จะมีพลังที่จะสังหารเลเวียร์ได้ในชั่วพริบตา แต่เธอกลับออมมือและจัดการเขาด้วยมือเปล่า ไม่มีใครกล้าเข้าไปสอดเธอเพราะกลัวว่าจะถูกฆ่าซะเอง จึงทำได้เพียงยืนมองเพื่อนร่วมรุ่นผู้ไม่ยอมแพ้ถูกกระทืบซ้ำไปซ้ำมาโดยไม่ทำอะไรเลย นั่นทำให้วีโอเลตรู้สึกโกรธแค้นอย่างมาก เพราะทั้ง ๆ ที่เลเวียร์กำลังต่อสู้อย่างสุดกำลังเพื่อพวกเขา แต่คนเ่าั้กลับไม่มีแม้แต่ความคิดจะช่วยเลเวียร์เลย
“ยอมแพ้รึยัง… น้องชาย?” เทียร์พูดกับเลเวียร์ที่สะบักสะบอมและนอนหมอบอยู่กับพื้น
เลเวียร์พยายามดันตัวเองขึ้นมาจากพื้น
ผัวะ!
เท้าของเทียร์เตะหน้าเลเวียร์จนหมอบลง
“คนอย่างเธอน่ะหรอ จะมาต่อกรกับพวกเราเนตรสีชาด? ล้มเลิกความคิดนั้นซะเถอะ”
เลเวียร์กำหมัดแน่น ส่ายหน้าปฏิเสธคำพูดของเทียร์ แล้วดันทุรังลุกขึ้นจากพื้นอีก
ผัวะ!
“นอนอยู่เฉย ๆ อย่างนั้นแหละ”
แม้การยอมแพ้และหลบหนีเพื่อเอาตัวรอดจะเป็สิ่งที่อภัยได้สำหรับเ้าหน้าที่ ARPD ก็ตาม แต่กระนั้นเลเวียร์ยืนยันคำตอบเดิมของตนเอง
“ไม่...”
ผัวะ!
ถึงแม้จะถูกเตะซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาก็ยังฝืนลุกขึ้นมาอย่างดื้อรั้น
“หยุดนะ!” วีโอเลตะโสุดเสียง จึงทำให้เธอคนนั้นหยุดชะงัก “พี่เลเวียร์ พอเถอะค่ะ! อย่าพยายามอีกเลยนะ!”
ผัวะ! บึก! ผัวะ! ผัวะ!
เลเวียร์ยังคงลุกขึ้นมาให้เทียร์ซ้อมอยู่อย่างนั้น
“พอได้แล้ว…”
ทั้งที่ดวงตาที่แดงก่ำ ตาบวมเป่ง ใบหน้าชอกช้ำ แผลกระจายทั่วทั้งตัว เลเวียร์ก็ยังดันทุรังลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล เอาแขนเสื้อเช็ดเืที่มุมปาก และตั้งท่าพร้อมสู้ ก่อนจะถูกซัดจนล้มอีกครั้ง
ผัวะ! บึก! ผัวะ! ผัวะ!
“พอได้แล้ว!!!”
เปรี๊ยะ…
เปรี้ยง!
สายฟ้าสีม่วงยิงจากนิ้วของวีโอเลตเข้าใส่เทียร์เต็ม ๆ แต่เธอใช้แขนขวาสกัดสายฟ้าเอาไว้ได้
“ย้ากก!!”
เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!
วีโอเลตกระหน่ำยิงสายฟ้าแล้วสายฟ้าเล่ายิงเข้าใส่เทียร์ แต่อีกฝ่ายสามารถปัดมันทิ้งด้วยมือเปล่า เทียร์มองวีโอเลตอย่างเ็า ก่อนจะหันหลังให้กับเลเวียร์ แล้วเดินเข้าหาสาวน้อยคนนั้น
“ท… ทำ...อะไรน่ะ!?” เลเวียร์ที่ใบหน้าบวมเป่งะโถามเธอ “กลับมานะ! ฉันยังสู้ไหว!”
“เธอเป็นักสู้ที่ยอดเยี่ยม...” เทียร์พูด “แต่การที่เธอต่อสู้เพื่อคนที่ไม่ได้แม้แต่จะแยแสเธอ...”
“มันทำให้ฉันอยากจะอ้วก”
เธอเดินตรงไปหาวีโอเลต เลเวียร์พยายามลุกขึ้นจากพื้น แต่ร่างกายนั้นถึงขีดจำกัดแล้ว เขาไม่อาจเคลื่อนตัวเพื่อหยุดยั้งปีศาจสาวคนนี้ได้
“เธอคงรักสาวน้อยคนนี้มากสินะ…”
“ถ้างั้นจงดูสิ่งที่เธอรักสลายไปต่อหน้าต่อตาก็แล้วกัน”
เทียร์ยืนห่างจากวีโอเลตห้าเมตร ชูมือซ้ายขึ้นทำให้อากาศรอบ ๆ ปั่นป่วน แสงสีขาวเจิดจ้ากระจุกกันที่ปลายนิ้วชี้ มันคือคลื่นมฤตยูของริงเกอร์ ไม่จำเป็ต้องอ่านความคิดของเธอก็รู้ได้ทันทีว่าการโจมตีต่อไปจะสังหารบุคคลตรงหน้าได้ทันที วีโอเลตตัวสั่นสะท้าน เพราะภาพนี้ทำให้เธอหวนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อ 11 ปีก่อน
“ย… อย่านะ!” เลเวียร์ะโ “อย่ายุ่งกับเธอนะ!”
ระดับพลังมนตราที่นิ้วเธอมีแต่จะเพิ่มขึ้นอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
“ฉันยอมแล้ว! อย่านะ! ฉันยอมแล้ว! ฉ… ฉันยอมแล้ว!”
คำขอร้องของเลเวียร์ไม่มีผลแม้แต่น้อย
“การตัดสินใจของเธอจะกระทบต่อคนรอบข้างเสมอ” เทียร์พูดอย่างเยือกเย็น “จงสำนึกผิดกับศักดิ์ศรีการเป็ผู้ผดุงความยุติธรรมจอมปลอมนี้ให้พอเถอะ แบล๊คโกล้บ…”
“ต้นไม้ที่ไม่ยอมโอนอ่อนต่อลมพายุ... ก็ควรจะหักไปซะ”
ขยับ…
“อย่านะ!” เลเวียร์ลุกขึ้นยืน แต่แขนและขาที่าเ็ไม่อาจขับเคลื่อนพาร่างกายนี้ไปช่วยเธอได้ ร่างกายที่สะบักสะบอมเกินกว่าจะใช้เงาพิฆาต เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากะโวิงวอนขอร้องความเมตตาจากศัตรู
แต่มันสายไปแล้ว
ขยับสิ…
“วีโอเลต!!”
ขยับสิวะ!
แสงขาวจ้าพุ่งออกจากนิ้วชี้
ซูม!
เืกระเซ็นกระจายเป็วงกว้าง เลเวียร์และคนอื่น ๆ ต่างอ้าปากค้าง น้ำตาหยดหนึ่งของเลเวียร์ไหลออกมาอาบแก้ม
“ทำไมกัน…?”
เขากำหมัดแน่น ล้มทรุดทั้งยืน คุกเข่ามองร่างไร้ิญญาที่ประดับด้วยแอ่งเืไหลตรงหน้าเทียร์ สะอื้นไห้อย่างสิ้นหวัง
“ร… โรม…?”
ภาพที่อยู่ตรงหน้าของทุกคน คือ ชายร่างั์เอาตัวโอบล้อมวีโอเลตไว้ เขาใช้แผ่นหลังของเขาแบกรับการโจมตีทั้งหมดของเทียร์ แผลนั้นเละ เหวอะลึกจนกระดูกสันหลังโผล่ออกมา เืไหลอาบละเลงทั่วพื้น
“ค… คุณโรม…?” วีโอเลตตกตะลึงกับบุคคลตรงหน้า คน ๆ นี้คือโรม โคโลซัสจริง ทว่าร่างกายของเขานั้นดูเหี่ยวเฉาผิดปกติ ผมทองที่สั้นเตียนของเขามีหงอกขึ้น หนังแขนและคอเริ่มหย่อนคล้อย ลมหายใจของเขาเริ่มจืดจางไปทุกชั่วขณะ
“ท… ทำไม…?”
“หึ… หึ… ในที่สุดก็ขยับซะทีสิน่า… ไอ้ร่างกายบ้า” โรมพูดเสียงค่อย “นึกว่า… จะไม่… ทันซะแล้ว…”
พร้วด…
เืทะลักออกจากปากของโรมรดไหล่ของสาวน้อย ในวินาทีนั้นเองวีโอเลตถึงรู้ว่าโรมกำลังาเ็สาหัส ตอนนี้อวัยวะภายในของเขาพังยับเยินจนสำรอกเืที่ท่วมทางเดินอาหาร เธอตัวสั่นเกร็ง พูดอะไรไม่ออก ทำอะไรไม่ถูก ได้แต่มองใบหน้าที่เืกกปากนั้นอย่างตื่นตระหนกเพราะรู้ว่าชายผู้เสียสละชีวิตเพื่อช่วยเธอคนนี้กำลังจะสิ้นใจในอีกไม่ช้า
“ว… วี…โอเลต…”
สาวน้อยเบิกตากว้างทันทีที่ได้ยินเขาพยายามเค้นเสียงเฮือกสุดท้ายของชีวิตเรียกชื่อเธอ ความโกลาหลโดยรอบทำให้เสียงที่ของโรมที่เบาอยู่แล้ว ยิ่งเบาลงไปอีก แต่กระนั้นเธอก็พยายามเงี่ยหูฟังคำสั่งเสียสุดท้ายของโรมอย่างตั้งใจ
“… ฉ… ฉันรัก…”
“...?”
“ฉัน… รัก…”
.
.
.
“ฉันรัก... ษา...สัญญา… ที่ให้กับเธอ... ไว้ได้แล้วนะ...
…วี…โอเล-”
ตุบ…
“คุณโรม…?” วีโอเลตเอามือพยุงหัวที่ก้มตกที่ไหล่เธอ นิ้วชี้จับชีพจรที่ลำคอโรม ทว่าไร้ซึ่งจังหวะ
“ย… อย่าเล่นอย่างนี้สิคะ… ลืมตาสิคะคุณโรม… อย่ามาแกล้ง… วี… อย่างนี้…สิคะ”
ไร้ซึ่งชีพจร ไม่มีทั้งลมหายใจ ความเงียบสงัดอันน่าใจหายของชายร่างั์ทำให้วีโอเลตสั่นสะท้าน ในวินาทีแห่งความสิ้นหวัง วีโอเลตรีบเอามือซ้ายทาบอกของโรมแล้วเค้นพลังเฮือกสุดท้ายของริงเกียร์ไว้ที่ฝ่ามือ
เปรี๊ยะ… เปรี้ยง!
“ฟื้นสิคะ…”
เปรี๊ยะ… เปรี้ยง!
“ตื่นขึ้นมาสิคะคุณโรม…”
เปรี๊ยะ… เปรี้ยง!
“ตื่นได้แล้วค่ะ…”
เปรี๊ยะ… เปรี๊ยะ… ฉ่า…
วีโอเลตใช้กระแสไฟฟ้าจากริงเกียร์นิ้วชี้ช๊อตหัวใจโรมครั้งแล้วครั้งเล่า หวังปลุกชีพจรที่หยุดไปแล้วให้กลับมาใหม่ จนกระทั่งพลังมนตราของริงเกียร์เธอหมดไฟ แต่โรมก็ยังแน่นิ่งอยู่เช่นเดิม
“ฮ… ฮึก.. ตื่นสิคะคุณโรม…”
วีโอเลตเขย่าตัวโรม ทว่าไร้การตอบสนอง
“พวกรุ่นพี่กำลังมาช่วยเราแล้วนะคะ…”
เธอกระซิบบอกโรม ทว่าไร้เสียงตอบกลับ
“อยู่กับวีก่อนสิคะ… คุณโรม” เธอขอร้องโรม
“ว… ฮึก… วี… ยังไม่ได้ขอบคุณ… คุณโรมเลยนะคะ”
“ว… วียัง… ฮึก… ยังไม่ได้ฟัง… เื่สำคั…คัญ… ที่คุณโรมจะพูด..เลยนะคะ”
“คุณโรม…คะ”
.
.
.
“กรี๊ดดดดดดด”
โรมสิ้นใจทั้ง ๆ ที่โอบวีโอเลตไว้ นั่นทำให้วีโอเลตรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังแตกสลาย เพราะคนที่สมควรตายคือเธอ ไม่ใช่เขา เธอกรีดร้องอย่างโหยหวน เขย่าร่างกายที่ใหญ่โตนั้นอยู่เนือง ๆ ทำให้นักเรียนที่อยู่รอบ ๆ ต่างรู้สึกเวทนาไปตาม ๆ กัน
“ฮึก ฮือ… ไม่นะคะ! คุณโรม! ตื่นสิคะ! ตื่นสิ! คุณจะตายที่นี่ไม่ได้นะ!” วีโอเลตใช้มือทุบร่างไร้ิญญาของโรมไปมา น้ำตาของเธอไหลออกมานองหน้า “ฮือ… ตื่นสิคะ! ทำไมถึงช่วยวี! คุณโรม!!!”
“คุณโรมคะ…! คุณโรม!”
“อย่าตายนะคะ!”
วาบ
แสงสีขาวจากแหวนนิ้วนางของเทียร์เปล่งประกายขึ้นอีกครั้ง เป็สัญญาณของการโจมตีระรอกถัดไป
“น่าเศร้าจริง ๆ นะ… เธอน่ะ... ที่ต้องมาเจอกับเื่แย่ ๆ อย่างนี้...” เทียร์ชี้นิ้วเล็งไปที่วีโอเลต
“ฉันจะช่วยสงเคราะห์เธอก็แล้วกัน…”
“ลาก่อน สาวน้อย…”
.
.
.
.
“อ้ากกกก!!!!!”
เสียงะโที่แผดดังจนน่าหวาดหวั่นพร้อมกับคลื่นสีขาวสลับดำแผ่ขยายออกมาทางด้านหลังของเทียร์ เธอััได้ถึงพลังมนตราอันแข็งแกร่งจนเธอรู้สึกเสียวสันหลัง เธอละความสนใจออกจากวีโอเลต หันขวับไปด้านหลัง พบว่าเลเวียร์กำลังยืนอย่างไร้สมดุลที่มีคลื่นเวทมนตร์สีดำน่ากลัวแผ่ออกมาเป็ห้วง ๆ
“...!” เทียร์ชะงัก “การตื่นของเนสริงเกอร์ [Awakening of Nest Ringer] งั้นหรอ!?”
ดวงตาสีน้ำเงินลุกโชนก่อนจะถูกย้อมเป็สีแดงฉาน แผลที่กระจายอยู่ทั่วตัวสมานเข้าหากัน รอยช้ำต่าง ๆ บนร่างกายเริ่มเหือดหาย ผิวสีขาวของเลเวียร์เริ่มหยาบกร้าน หนาขึ้นเรียงเป็เกร็ด ผมสีเทาเงินของเขาถูกย้อมกลายเป็สีดำสนิท เขาบ่นพึมพำในลำคอไปมา
“จจจ...จงฆ่า… จงฆ่า… รรรร ริงเกอร์… จงฆ่า… รรริงเกอร์… แล้วคคค… ความปรารถ...นา จจจ… จะ…”
“สมหวัง”
“ฉัน… จะฆฆฆฆ… ฆ่าแก... เทียร์… ดีปฟอล!!!”
“...” เทียร์มองเลเวียร์ด้วยหางตา “เข้าใจล่ะ...”
“งั้นก็เข้ามา!”
54K
