ริน : ฮัลโหล
เชอร์รี่ : ฮัลโหลริน นี่เชอร์รี่นะ
ริน : อ้าวเชอร์รี่เป็ไงบ้าง สบายดีป่าว?
เชอร์รี่ : ก็สบายดีแหละ ว่าแต่แกเถอะไม่มางานแต่งงานเหมยจริงๆหรอ? เหมยมันรอแกอยู่นะ
ริน : ไม่หรอก เราไม่อยากเห็นคนที่เรารักเปลี่ยนใจเพราะเรา แต่ยังไงก็ฝากบอกเหมยด้วยนะว่า ลาก่อน
เชอร์รี่ : เดี๋ยวๆแกพูดอะไรแบบนั้นริน ฮัลโหลๆ
มันเป็วันที่มีความสุขของเหมยเราไม่อยากจะเข้าไปยุ่ง เราไม่อยากเป็มือที่สาม เื่รักของเราวันนั้นสุดท้ายก็เป็แค่ฝันและกลายเป็อดีตแล้วมันก็จบลงั้แ่ปีที่แล้ว บางทีวันนั้นมันคงเป็วันสุดท้ายแล้วจริงๆ " ลาก่อนนะเหมย "
เชอร์รี่ : เหมยๆ
เหมย : มีอะไรเชอร์รี่ ทำไมแกดูหอบจังเกิดไรขึ้น
เชอร์รี่ : ฉันรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไรอะ ฉันพึ่งโทรหารินเมื่อกี้แล้วมันฝากมาบอกแกว่า ลาก่อน
เหมย : แกอำฉันป่าวเนี่ย ไม่จริงหรอก
เชอร์รี่ : ฉันไม่ได้อำ ฉันพูดจริงๆ
" ข่าวด่วนครับท่านผู้ชม มีรายงานข่าวมาว่ามีหญิงสาวกำลังพยายามจะะโลงจากสะพานพระพุทธยอดฟ้าซึ่งขณะนี้เ้าหน้าที่ตำรวจได้พยายามปลอบหญิงสาวรายนี้อยู่เบื้องต้นเ้าหน้าที่กำลังติดต่อญาติของหญิงสาวอยู่ครับ "
เหมย : เชอร์รี่ไปเร็ว!
เชอร์รี่ : แล้วงานแต่งล่ะแกจะทิ้งกลางงานได้ไง
เหมย : ฉันต้องไปช่วยคนที่ฉันรักก่อนนะ
ฉันแค่หวังว่าจะจมลงไปแล้วไม่มีใครหาศพฉันเจอ
เหมย : ริน!
ริน : เหมย เหมยมาแล้วหรอ
เหมย : รินใจเย็นๆก่อนนะ อย่าปล่อยนะ
ริน : เหมยปล่อยเราเถอะเราขอร้อง
เหมย : ไม่ริน เราไม่ปล่อยรินต้องอยู่กับเราก่อนนะ
ริน : แต่เราทรมาน
เหมย : แล้วเราละรินเราจะไม่ทรมานหรอ ใครก็ได้ช่วยที
ริน : ลาก่อนนะ
เหมย : ริน!!!!!!
ริน........รินตายแล้ว...........เราช็อกกับเหตุการณ์ตรงหน้า เราทำตัวไม่ถูก เรากลัว เราลืมไม่ได้ เราเจ็บ เราไม่อยากจะเชื่อว่ามันคือเื่จริง
เรากับเขอร์รี่ไปงานศพของรินที่วัดแห่งหนึ่งตามที่พ่อกับแม่ของรินได้บอกมา เมื่อถึงวัดเราก็กะจะไปไหว้พ่อแม่กับญาติของรินแต่ดูเหมือนจะมีแค่นาว น้องสาวของรินจะไม่พอใจกับการมาของเรา
เหมย : คุณพ่อคุณแม่สวัสดีค่ะ
แม่ : หวัดดีจ้ะเหมย เข้าไปข้างในก่อนนะแล้วค่อยมานั่งข้างแม่
เราก็เดินไปจุดธูปไหว้ศพรินเสร็จเรากำลังจะลุกไปนั่งข้างแม่ของรินแต่นาว........
นาว : พี่เหมย (ตบหน้า) พี่มาทำไม พี่้าอะไร พี่ฆ่าพี่รินทำไม พี่ทำให้พี่รินเจ็บจนต้องฆ่าตัวตายทำไม
เหมย : นาวฟังพี่ก่อน
นาว : ทำไมนาวต้องฟังพี่ นาวไม่ฟัง
เหมย : พี่ขอโทษนาวพี่ขอโทษ
นาว : พี่จะขอโทษทำไม ขอโทษแล้วได้อะไร สุดท้ายพี่รินก็ไม่กลับมา นาวขอนะพี่เหมยพี่อย่ามายุ่งกับพวกเราเลยอีกเลยถือว่านาวขอ
เหมย : นาวเดี๋ยวก่อน
แม่ : เหมยพอก่อนเถอะนะลูก เดี๋ยวหนูค่อยมาใหม่นะถือว่าแม่ขอนะ
สุดท้ายเราก็ต้องออกจากงานศพเพราะโดนนาวเกลียดและครอบครัวของรินก็บอกให้เราไม่ต้องมางานเพราะไม่อยากมีปัญหา แม้แต่วันเผาศพรินเราก็ไม่ได้ไปด้วยซ้ำ ั้แ่วันที่รินตายเราก็แทบจะจมปลักกับความรู้สึกผิด การตายของรินทำให้เราทำตัวไม่ถูกเราควรทำยังไงต่อไปเรายังไม่รู้เราไม่อยากจะหนีความผิดที่ตัวเองก่อไว้แต่เราไม่รู้ว่าเราจะแก้ปัญหายังไงหรือว่าเราจะตามรินไป
" ริน ........ รินอยู่ไหน ....... เหมยอยากเจอริน ........ รินอยู่ไหน "
ณ บ้านริน
วันนี้คงจะเป็วันสุดท้ายที่เราจะมาบ้านริน เราแค่้าคำตอบสุดท้ายของรินทำไมรินถึงฆ่าตัวตายแล้วทิ้งเราไป สภาพทุกอย่างมันกระจัดกระจายไปหมด ตกลงรินทำอะไรลงไป ขวดเหล้า แผงยาระงับอารมณ์ ต้นฉบับนิยายที่ยังเขียนไม่เสร็จ แม้แต่ของกินที่รินยังไม่กินสุดท้ายรินก็ตายก่อน
" จดหมายลาตายหรอ "
" ถึงเหมย เราไม่รู้ว่าเธอจะได้อ่านไหม เราไม่รู้ว่าเหมยคิดยังไงแต่ขอให้เหมยรู้ว่าเราขอโทษ เราขอโทษที่เรารอไม่ได้ เราขอโทษที่เราไม่จริงจังจะออกจากชีวิตเหมย เราขอโทษที่ทำให้เป็ห่วงนะ แต่สุดท้ายถ้ารินตายแล้วเหมยอย่าร้องไห้นะ เราหายไปครั้งนี้เพื่อให้เหมยมีความสุขไม่ต้องกังวลเื่เรา สุดท้ายเราขอให้เหมยมีความสุขตลอดไปนะ จากริน "
" ริน...... "
แต่ระหว่างที่เรากำลังอ่านจดหมายอยู่นั้นก็มีใครไม่รู้เข้ามา
นาว : พี่เมหย!!!!!!!
เหมย : นาว.......
นาวเอาไม้ตีไปที่หัวเรา ความรู้สึกมันแทบจะไม่เจ็บแต่เราสงสัยว่านาวตีเราทำไม
เหมย : นาวตีพี่ทำไม
นาว : พี่เหมย พี่ก็รู้ตัวนี่ว่าทำอะไรลงไป
เหมย : พี่แค่มาเอาของ
นาว : โกหก พี่้าจะมาทำลายหลักฐานใช่ไหม
เหมย : ไม่พี่ไม่ได้ทำอะไรแบบนั้น
นาว : ถ้าพี่ยอมรับแต่แรกนาวก็จะปล่อยไปแล้ว แต่พี่ปฎิเสธ งั้นพี่ก็ตายตามพี่รินไปแล้วกัน
เหมย : นาวอย่านะนาวอย่า!!!!!!!
ภาพสุดท้ายเราเห็นแค่นาวลากเราไปที่เตียงนอนของรินแล้วพยายามอุ้มเราขึ้นเตียงนั้นกลายเป็ภาพสุดท้ายก่อนที่เราจะหลับไป
1K
