เมื่อถึงเวลามื้อค่ำ จวนโม่ได้จัดงานเลี้ยงให้สมาชิกในครอบครัวมารับประทานอาหารร่วมกันพร้อมหน้า
โม่เสวี่ยถงกลับไปช้า มิใช่ว่านางเจตนาจะไปสายแต่เพราะได้ยินว่ารัฐทายาทเจิ้นกั๋วโหวก็มาร่วมงานด้วยต่างหากเล่า
จวนเจิ้นกั๋วโหวน่ะหรือ ฮึ! โม่เสวี่ยถงนั่งกำมือแน่นอยู่บนเตียงมองดูท้องฟ้าสีแดงเพลิงนอกหน้าต่าง นางรู้สึกว่าสีแดงที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้านางเวลานี้ดูราวกับเปลวเพลิงร้อนแรงที่แผดเผาเอาชีวิตนางที่ผนึกความเ็ป หดหู่ คับแค้นและเกลียดชังของชาติภพก่อนไว้ซือหม่าหลิงอวิ๋นแห่งจวนเจิ้นกั๋วโหวคิดไม่ถึงว่าตนเองเข้าเมืองมาวันแรกก็ต้องมาเจอกับโจทย์เก่าช่างมีวาสนาต่อกันเสียนี่กระไร
แต่หนี้เืแห่งความอาฆาต สิบภพสิบชาติก็ต้องชดใช้ ซือหม่าหลิงอวิ๋น... ชาตินี้พวกเราได้เจอกันอีกแล้ว!
ขณะที่เดินเข้ามาในห้องรับแขก โม่เสวี่ยถงกลับคืนสู่ความสงบนิ่งได้แล้วยามที่เห็นโม่ฮว่าเหวินยืนสนทนากับซือหม่าหลิงอวิ๋นอยู่ด้านข้างนางก็ไม่ได้แสดงท่าทางผิดปรกติแต่อย่างใดมีเพียงริมฝีปากที่เผยความรังเกียจออกมาวูบหนึ่ง เป็บุรุษผู้นั้นจริงๆคนที่ชาติภพก่อนทำให้นางหลงใหลใฝ่คะนึง แล้วสุดท้ายก็ตอบแทนนางด้วยความตาย
ซือหม่าหลิงอวิ๋น รัฐทายาทเจิ้นกั๋วโหว ต่อให้ถูกเผาจนกลายเป็เถ้าถ่านนางก็ยังจำเขาได้ไม่ลืม!
บุรุษที่อยู่เบื้องหน้าสายตาเลอค่าประดุจมาลาหยก รูปโฉมหล่อเหลาดวงตาสีเข้มราวกับน้ำหมึกแฝงยิ้มอ่อนโยน ดวงหน้าอาบไปด้วยรอยยิ้มเสมอเมื่อมองผู้คนโดยที่ยังไม่เอ่ยวาจาคนแบบนี้มักทำให้คนรู้สึกดีอย่างง่ายดาย จะยื่นมือยกเท้าทุกท่วงท่าล้วนงามสง่ามีภาพลักษณ์ของคุณชายผู้ล้ำเลิศทุกกระเบียด ก็ไม่แปลกที่ในชาติภพก่อนโม่เสวี่ยถงไม่เคยพบกับชายหนุ่มที่งามพร้อมเยี่ยงนี้มาก่อนเพียงวูบเดียวก็ถูกเสน่ห์ของเขาดึงดูดจนอยู่หมัด อยากจะติดตามเคียงข้างเขาไปชั่วชีวิตจวบจนกระทั่งวันตายถึงเพิ่งกระจ่างว่าภายใต้หน้ากากสุภาพบุรษผู้อ่อนโยนแท้จริงแล้วมีจิตใจอำมหิตยิ่งกว่าอสรพิษร้าย
ชาติก่อนเขากรอกยาพิษนาง และเป็คนทำร้ายบุตรชายของตนเองจนตาย เพื่อจะขอแต่งสตรีชั่วร้ายประเภทเดียวกันเข้ามานางใช้ไฟยุติชะตากรรมอันน่าอเนจอนาถของตนเองได้แต่กลับไม่อาจสะบั้นความเคียดแค้นชิงชังที่ลุกโหมแผดเผาจิตใจได้เลย
ได้เวลาจุดโคมแล้ว แสงสว่างจากตะเกียงทอทาบบนใบหน้าของเขาเผยรูปลักษณ์หล่อเหลาประดุจหยกล้ำค่าอันสามารถดึงดูดหัวใจของสตรีได้ง่ายดายที่สุด
ผู้ที่นั่งอยู่ด้านข้างใกล้เขาที่สุดก็คือโม่เสวี่ยิ่แม้ว่านางจะแสร้งทำเป็ไม่สนใจ แต่ทุกครั้งระหว่างที่กลอกตาดวงตาของนางก็มักจะเบนไปทางนั้นทุกคราไป
เด็กสาวที่อยู่ข้างกายโม่เสวี่ยิ่ก็คือน้องสาวคนที่สี่โม่เสวี่ยฉงนางอ่อนกว่าโม่เสวี่ยถงเพียงไม่กี่วันรูปร่างของนางดูเพรียวบางน่าทะนุถนอมราวกับหยกนางมองซือหม่าหลิงอวิ๋นอย่างเคลิบเคลิ้มหลงใหล ไม่ต่างจากโม่เสวี่ยิ่เท่าใดนักดวงหน้าแดงเรื่ออย่างเขินอายแต่กลับฉวยโอกาสระหว่างที่พูดคุยกับโม่เสวี่ยิ่ลอบมองซือหม่าหลิงอวิ๋น
ด้านข้างของโม่ฮว่าเหวินมีชายหนุ่มอายุน้อยยืนอยู่สองคนคนหนึ่งรูปโฉมไม่ด้อย สวมอาภรณ์ตัวยาวสีอ่อนนี่ก็คือโม่อวี่เฟิงพี่ชายคนที่สองของโม่เสวี่ยถงเป็บุตรที่เกิดจากฟางอี๋เหนียงเช่นเดียวกับโม่เสวี่ยิ่ เป็บุตรชายคนโตที่เกิดแต่อนุภรรยาและเป็บุตรชายเพียงคนเดียวของจวนโม่ฟางอี๋เหนียงจึงได้พึ่งใบบุญของบุตรชายผู้นี้จนสามารถยืนหยัดในจวนได้อย่างมั่นคง
โม่เสวี่ยถงไม่มองซือหม่าหลิงอวิ๋นอีกสายตาของนางเลื่อนไปหยุดที่ชายหนุ่มอีกคนซึ่งอยู่อีกด้านหนึ่งหัวใจพลันรู้สึกบีบรัด ม่านตาหรี่วูบ มือที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชายเสื้อกำแน่นโดยสัญชาตญาณทั้งยังสั่นเล็กน้อย
ฉินอวี้เฟิง!
ฉินอวี้เฟิงเป็ชื่อของหลานชายผู้มีพร์และความสามารถของสกุลฉินและเป็พี่ชายคนโตของฉินอวี้เซวียน เขาเป็บุรุษหน้าหน้าหยกแต่รูปหน้าดูอ่อนโยนกว่าโม่อวี่เฟิง องคาพยพทั้งห้าละเมียดละไมหากพิจารณาอย่างละเอียด ความหล่อเหลาของเขาดูสูสีกับซือหม่าหลิงอวิ๋นทีเดียวแต่เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว ซือหม่าหลิงอวิ๋นกลับครองหัวใจของสตรีได้มากกว่า
แม้ว่าเื้ัของซือหม่าหลิงอวิ๋นยังมีจวนเจิ้นกั๋วโหวอยู่แต่โม่เสวี่ยถงก็รู้ว่าตนเองไม่อาจมองข้ามฉินอวี้เฟิงผู้นี้ไปได้เช่นกันเพราะนางได้รับการเลี้ยงดูโดยสกุลฉินดังนั้นสกุลฉินและสกุลโม่จึงสนิทสนมและไปมาหาสู่กันตลอดมาอวี้ซื่อมารดาของฉินอวี้เฟิงกับฟางอี๋เหนียงเป็พี่น้องกันย่อมรักใคร่สมัครสมานกันดี ฉินอวี้เฟิงกับโม่เสวี่ยิ่จึงสนิทสนมกันมาั้แ่เด็กและเติบโตมาด้วยกันแต่เขากลับแอบซ่อนความรู้สึกบางอย่างที่ไม่อาจบอกได้กับนาง
เมื่อความรู้สึกนี้แตกกิ่งก้านออกไปฉินอวี้เฟิงจึงเชื่อฟังและยอมตามโม่เสวี่ยิ่เป็อย่างยิ่งแผนการมากมายที่นำมาใช้กับตนเองล้วนมาจากฉินอวี้เฟิงผู้มากความสามารถผู้นี้เป็คนต้นคิดฉินอวี้เฟิงยืนอยู่ตรงนั้น หันข้างเข้าหาโม่เสวี่ยิ่ การวางตัวในตำแหน่งแบบนั้นแสดงว่าเขาไว้วางใจในตัวพี่สาวคนโตของนางดูเหมือนว่าความรู้สึกที่ฉินอวี้เฟิงมีต่อโม่เสวี่ยิ่ในชาติภพนี้จะเปลี่ยนไปเสียแล้ว
ดีมาก! ในห้องนี้มีแต่ศัตรูคู่แค้นทั้งนั้น!
“พี่หญิงสามมาแล้ว รีบมานั่งตรงนี้เถิด” คนแรกที่เห็นนางก็คือโม่เสวี่ยฉงที่ลอบมองซือหม่าหลิงอวิ๋นอยู่ตลอดนางตบที่นั่งข้างกายตนแล้วยืนขึ้นยิ้ม ใบหน้าเต็มไปด้วยความดีใจแต่ความจริงใจจะมีสักกี่ส่วนหามีใครรู้ไม่แค่ดูจากแววตาที่ซ่อนความริษยาเอาไว้ภายใต้ก้นบึ้งและใบหน้าที่เย็นเยียบลงทันทีที่เห็นใบหน้าเล็กสะคราญโฉมของโม่เสวี่ยถงก็พอจะรู้ได้
เมื่อได้ยินเสียงของโม่เสวี่ยฉง ทุกคนในห้องรับแขกล้วนหันไปมอง
ที่หน้าประตูมีดรุณีน้อยยืนอยู่ผู้หนึ่ง สวมชุดแพรเนื้อเบาสีเขียวอ่อนที่ดูซีดจนคล้ายสีขาวแต่กลับเพิ่มความบอบบางให้นางมากกว่าปรกติหลายส่วนเรือนผมยาวดำขลับประดุจแพรไหมเรียบลื่นถูกมุ่นขึ้นเป็มวยผมแนวทะแยงกับหน้าผากแพขนตายาวและหนาราวกับปีกผีเสื้อ ม่านตาสีเข้มส่องประกายวิบวับคล้ายกับหินจ้วนสือ[1]จมูกเล็กเชิดรั้นรับกับใบหน้าขาวผ่องที่งดงามไร้ที่ติแม้ว่าร่างกายยังเติบโตไม่เต็มที่ รูปหน้าก็ยังคงเล็กจ้อยแต่ทุกคนล้วนมองออกว่าต่อไปในภายหน้านางจะต้องเป็โฉมงามที่แม้แต่ปฐียังต้องยอมสยบอย่างแน่นอน
ที่พิเศษสุดก็คือดวงตาที่ใสบริสุทธิ์ราวกับหยดน้ำยามชม้ายมองไปโดยรอบดูพริ้มเพราอ่อนหวาน เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ดึงดูดใจ
ชั่วพริบตานั้นคนในห้องรับแขกต่างเงียบกริบ สายตาที่มองนางมีทั้งริษยาขุ่นเคือง ชื่นชมและสายตาล้ำลึกแตกต่างกันไปโม่เสวี่ยถงก้าวเข้ามาในห้องรับแขกอย่างสง่างามท่ามกลางสายตาที่หลากหลายเมื่อมาถึงด้านหน้าของโม่ฮว่าเหวินก็ยอบกายคารวะบิดาก่อน หลังจากนั้นก็กล่าวทักทายกับเหล่าอนุภรรยาของบิดาพี่ชาย พี่สาวและน้องสาวตามลำดับด้วยความนอบน้อม
อนุภรรยาของโม่ฮว่าเหวินถือว่าไม่มาก มีฟางอี๋เหนียง ฉิงอี๋เหนียงและโม่อี๋เหนียง ฟางอี๋เหนียงมีบุตรชายและบุตรสาวอย่างละคนฉิงอี๋เหนียงมีบุตรสาวหนึ่งคนคือโม่เสวี่ยฉง มีเพียงโม่อี๋เหนียงที่อายุยังน้อยเพียงยี่สิบกว่าปีเท่านั้น ถึงตอนนี้ยังไม่มีบุตรแต่ดูจากดวงตาที่เป็ประกายของนางก็มองออกว่าสตรีผู้นี้มีความทะเยอทะยานไม่เบา
มีความทะเยอะทะยานก็ดี! หลังจากเก็บรอยยิ้มเยาะไว้ภายใต้ก้นบึ้งดวงตาแล้วโม่เสวี่ยถงก็ยิ้มอ่อนโยนกับทุกคน
“ผู้นี้คือ...” แม้ว่าซือหม่าหลิงอวิ๋นจะรู้อยู่แก่ใจนานแล้วแต่ก็ยังถูกใบหน้าสะคราญโฉมและดวงตาที่บริสุทธิ์สดใสคู่นั้นสะกดจนตะลึงงันนี่ก็คือโม่เสวี่ยถงบุตรสาวภรรยาเอกผู้ขี้ขลาดตาขาวผู้นั้น ความรู้สึกต่อต้านที่เคยมีต่อนางบัดนี้กลับระเหยหายกลายหมอกควันคิดอยากจะเด็ดบุปผางามดอกนี้มาเป็ของตน หัวใจของเขาพลันเต้นระรัวจนต้องระงับความรู้สึกของตนอยู่เป็เวลานานก่อนเอ่ยคำถามอย่างมีมารยาท
“นี่คือบุตรสาวคนที่สามของข้าเอง ถงเอ๋อร์... มาคารวะซื่อจื่อแห่งจวนเจิ้นกั๋วโหวกับพี่อวี้เฟิงเสียสิ”เห็นบุตรสาวทำให้คนทั้งห้องตกตะลึง โม่ฮว่าเหวินก็อารมณ์ดีอย่างยิ่งหัวเราะร่าเสียงดัง มือหนึ่งจูงซือหม่าหลิงอวิ๋นอีกมือจับฉินอวี้เฟิงไว้แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม ฉินอวี้เฟิงเป็คนคุ้นเคยของสกุลโม่ปรกติโม่ฮว่าเหวินก็เป็กันเองกับเขา มิได้เกรงอกเกรงใจมากมายนัก
“ถงเอ๋อร์คารวะซื่อจื่อ คารวะพี่ชายใหญ่เ้าค่ะ” โม่เสวี่ยถงเข้ามายอบกายคารวะอย่างอ่อนน้อมพยายามข่มความรังเกียจเดียดฉันท์ไว้ อากัปกิริยาของนางไม่มีความขลาดกลัวแม้แต่น้อย
นี่คือโม่เสวี่ยถงผู้ขี้ขลาดตาขาวผู้นั้นจริงหรือฉินอวี้เฟิงคำนับกลับตามมารยาท พลางมองนางด้วยแววตาลึกล้ำขึ้นหลายส่วนยืนมองพิจารณาหญิงสาวอยู่เงียบๆ ไม่เอ่ยถ้อยคำใด แววตาสดใสริมฝีปากคลี่ยิ้มอ่อนโยน
สุราอาหารเตรียมไว้พร้อมแล้วอยู่อีกด้านหนึ่งทุกคนต่างเดินเรียงกันเข้าไปที่โต๊ะอาหาร
“โอ... ไม่ได้พบกับพี่หญิงสามแค่ปีเดียว ดูงดงามขึ้นมากอยู่ที่เมืองอวิ๋นเฉิงคงมีชีวิตสุขสำราญไม่น้อย จนไม่อยากกลับบ้านแล้วกระมัง”โม่เสวี่ยฉงเอ่ยกระทบกระเทียบเบาๆ
“น้องสี่ ไฉนจึงกล่าวเช่นนี้” โม่เสวี่ยิ่ยืนขึ้นกล่าวกับโม่เสวี่ยฉงด้วยความไม่พอใจหลังจากนั้นแสดงสีหน้าขอโทษแทน
“พี่หญิงใหญ่ ข้ามิได้พูดผิดเสียหน่อย เดิมทีนางก็ไม่ใช่คนคิดมากอยู่แล้วดูสิ ที่นั่นคงจะเลี้ยงดูมาอย่างสุขสบายเลยสิท่า สีหน้าจึงสดชื่นถึงเพียงนี้ไหนเลยจะถูกกดขี่ได้รับความไม่เป็ธรรม” โม่เสวี่ยฉงเห็นซือหม่าหลิงอวิ๋นถูกความงดงามของโม่เสวี่ยถงดึงดูดจนมองตาไม่กะพริบก็ยิ่งอิจฉาริษยาวาจาที่เอ่ยออกมาก็ยิ่งเชือดเฉือน
ความจริงแล้วโม่เสวี่ยฉงก็มีหน้าตางดงามอ่อนหวาน นับว่าเป็หญิงงามคนหนึ่งเพียงแต่เมื่อพี่สาวน้องสาวสกุลโม่มาอยู่รวมกัน นางกลับถูกบดบังประกายจนหมดสิ้น
โม่เสวี่ยิ่เพิ่งถึงวัยปักปิ่น กำลังอยู่ใน่วัยที่งดงามที่สุดเรือนร่างที่พราวเสน่ห์ได้รับการบำรุงมาเป็อย่างดีกอปรกับองคาพยพทั้งห้าที่งดงามโดดเด่น ทำให้คนเห็นเพียงปราดเดียวก็รู้สึกว่าแม้แต่บุปผายังต้องริษยาในความงดงาม ดวงหน้าที่สุภาพอ่อนโยนทำให้คนรู้สึกดีด้วยแต่โม่เสวี่ยถงแม้ตัวจะยังไม่สูง รูปร่างยังไม่เติบโตยังไม่อาจนับว่าเป็บุปผางามโดดเด่นแห่งยุคสมัย แต่ด้วยองคาพยพทั้งห้าที่เฉิดฉัน ใบหน้าที่ให้ความรู้สึกคล้ายยินดีคล้ายขุ่นเคืองดวงตาใสบริสุทธิ์เจือความว้าวุ่นใจ เรือนร่างบอบบาง สีหน้าที่ดูอ่อนแอทำให้ผู้คนรู้สึกสงสาร
ดังนั้นแม้ว่าโม่เสวี่ยฉงจะเป็โฉมงามคนหนึ่ง แต่กลับไร้ความโดดเด่นเวลานี้ยิ่งดูเป็หญิงปากร้าย โม่เสวี่ยถงดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ได้รับความไม่เป็ธรรมชั่วขณะนั้นผู้คนจึงยิ่งประเมินค่าของโม่เสวี่ยฉงต่ำลงไปอีกแม้แต่ซือหม่าหลิงอวิ๋นที่อยู่อีกด้านหนึ่งยังมองตาขวางด้วยความไม่พอใจ
“น้องสี่พูดล้อเล่นแล้วพี่สามอยากกลับเมืองหลวงมาอยู่รับใช้ข้างกายท่านพ่อแทบใจจะขาดแต่จนใจที่สุขภาพไม่แข็งแรง ทำให้น้องสาวต้องเหนื่อยใจพลอยวิตกกังวลไปด้วยที่เมืองอวิ๋นเฉิงจะเปรียบเทียบกับบ้านของเราได้อย่างไรเล่าอยู่ที่ไหนหรือจะสู้อยู่บ้านเรา”
โม่เสวี่ยถงเอ่ยวาจานุ่มนวล ดวงตาฉ่ำหวานหม่นลงเล็กน้อยรอยยิ้มบนใบหน้าเผยความขมขื่น แต่พยายามฝืนให้เป็ปรกติแต่ไม่ว่าใครล้วนดูออกว่านางโศกเศร้าหดหู่จนยากจะเอ่ยปาก แพขนตากะพริบถี่สองครั้งแล้วก้มหน้าลงซ่อนความทุกข์ระทมไว้ภายใต้ก้นบึ้งของดวงตา
นางเพียรกลั้นน้ำตาไว้ แต่พอพูดได้ประโยคเดียว ทำนบน้ำตาก็พังทลาย
โม่ฮว่าเหวินที่นั่งอยู่ด้านข้าง แววตาพลันขรึมเข้ม กล่าวตำหนิโม่เสวี่ยฉง“อายุน้อยแค่นี้รู้แล้วหรือว่าอะไรคือชีวิตที่สุขสำราญอะไรคือชีวิตที่ทุกข์ตรม หากเ้าอยากไปอยู่ที่บ้านเก่าเมืองอวิ๋นเฉิงนักถึงคราที่อวี้เฟิงกลับไปครั้งหน้าจะให้พาเ้าไปด้วย ไปขัดเกลานิสัย เรียนรู้จรรยามารยาทสักหนึ่งปีค่อยกลับมาเมืองหลวงดีหรือไม่”
เขาพูดตอกหน้าโม่เสวี่ยฉงต่อหน้าคุณชายจำนวนมากชั่วพริบตานั้นคุณหนูสี่จวนโม่ก็ตกตะลึงยิ่งได้ยินว่าจะเอานางไปทิ้งที่เมืองอวิ๋นเฉิงเพื่อขัดเกลานิสัยเรียนรู้จรรยามารยาทอีกหนึ่งปีค่อยให้นางกลับมา ก็ทั้งอายทั้งโกรธไม่มีหน้าจะอยู่ที่นี่อีกแล้ว จึงปิดหน้าร้องไห้วิ่งออกไปทันที
ฉิงอี๋เหนียงที่นั่งอยู่เห็นโม่เสวี่ยฉงวิ่งออกไปก็ลุกขึ้นหันมาร้องเรียกโม่ฮว่าเหวินด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ “นายท่าน”
“ว่างๆ ก็อบรมสั่งสอนจรรยามารยาทให้นางมากหน่อย อายุยังน้อยแค่นี้อย่าให้ในหัวคิดแต่เื่ไม่เข้าท่า” โม่ฮว่าเหวินสีหน้าดำทะมึนยกมือขึ้นโบกอย่างเคืองใจไม่คลาย
ฉิงอี๋เหนียงไหนเลยจะกล้าต่อคำ หลังจากยอบกายคารวะก็พาสาวใช้ตามออกไป
“ท่านพ่อ อย่าตำหนิน้องสี่เลยเ้าค่ะ น้องยังเล็ก มิได้ไร้จรรยามารยาทจริงๆหรอกเ้าค่ะ” โม่เสวี่ยิ่ที่นั่งอยู่ด้านข้างเอ่ยปากอย่างนุ่มนวลแล้วคีบไก่ย่างหน่อไม้ที่โม่ฮว่าเหวินโปรดปรานเป็ที่สุดชิ้นหนึ่งใส่ลงในชามให้
“คุณหนูสี่ยังไม่รู้ความ แต่ยังดีที่ยังเล็กอยู่พรุ่งนี้ให้คนไปหามามาสักสองสามคนช่วยอบรมมารยาทให้ก็พอแล้ว นายท่านอย่าโมโหไปเลยคุณหนูสามเพิ่งจะกลับมาเมืองหลวง มีบางเื่ที่ยังไม่คุ้นเคยนักหรือว่าจะให้มามาช่วยอบรมมารยาทไปพร้อมกันเลยดีหรือไม่นายท่านคิดเห็นอย่างไรเ้าคะ” ฟางอี๋เหนียงถือโอกาสเสนอความคิดเห็นอย่างชาญฉลาดสอดรับกับคำพูดของบุตรสาว
นี่คือฉวยโอกาสให้บ่าวาุโมากดขี่ข่มเหงนางล่ะสิ!
..............................................................................................................
คำอธิบายเพิ่มเติม
[1] หินจ้วนสือ คือ เพชร
3K
