หนึ่งปีผ่านไป
ธาวินเข้าเรียนชั้นประถมปีที่หนึ่งช้ากว่าเพื่อนร่วมรุ่นไปสองปีเพราะผลกระทบจากอุบัติเหตุ ก้องเกียรติจ้างครูพิเศษมาสอนเขาอยู่ที่บ้านเป็เวลาหนึ่งปีเพื่อปรับพื้นฐานการเรียนใหม่ทั้งหมด รวมถึงช่วยให้เขาเริ่มเรียนรู้การเข้าสังคมอีกครั้งหนึ่ง
แม้พี่สาวทั้งสองคนอย่างเมธาวีและเกวลินจะอยากแอบไปดูน้องที่ห้องเรียนมากแค่ไหนแต่ก็ต้องอดใจเอาไว้เพราะตึกเรียนชั้นมัธยมกับชั้นประถมแยกจากกันโดยสิ้นเชิง
ดังนั้น ทุกคนจึงฝากความหวังไว้ที่วเรณย์ให้คอยไปส่งและรอรับกลับบ้านพร้อมกัน แม้เ้าตัวจะทำสีหน้าไม่เต็มใจก็ตาม แต่พอคิดอีกแบบหนึ่งแล้ว คงจะเป็การดีที่ได้กันธาวินออกจากพี่สาวทั้งสองไปโดยปริยาย
ความคิดนี้ดูเหมือนจะไม่เลว แต่วเรณย์ไม่รู้เลยว่าเพื่อนร่วมห้องชั้นประถมปีที่สามของเขาจะคิดว่าตัวเขามีน้องชายอีกคนจึงสนใจอยากทำความรู้จักพลันได้มาหาธาวินที่ห้องเรียนกับวเรณย์ทุกวัน
“บอกว่าไม่ใช่น้องไง” เขาะโบอกเพื่อนที่ไม่ยอมหยุดฟังแม้แต่น้อยและกำลังสนใจเครื่องช่วยฟังแบบคล้องหลังหูสีน้ำเงินของธาวิน
อารมณ์หดหู่เพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว นอกจากคนที่บ้านจะสนใจแต่ธาวินแล้ว เพื่อนของเขาเองก็เหมือนกัน เวลานี้จึงได้แต่ยืนไม่พอใจเงียบ ๆ
“นายได้ยินฉันไหม” คีตา เพื่อนของวเรณย์ถามธาวิน พอเห็นว่าเ้าตัวไม่ตอบจึงถามใหม่อีกครั้งว่า “นี่ ได้ยินฉันหรือเปล่า”
เสียงะโทำให้ธาวินใเล็กน้อยรีบตอบกลับทันทีเพราะคิดว่าวเรณย์พาคนมาหาเื่ แต่ท่าทางของคีตากลับแตกต่างจากที่คิด
“ขอโทษ ถ้านายใ”
ธาวินพยักหน้าพลางเหลือบมองคนบ้านเดียวกันอยู่เนือง ๆ ก่อนจะได้ยินเสียงเพื่อนคนอื่นผลัดกันถาม
“อันนี้อะไรเหรอ”
“ใส่แล้วเจ็บไหม”
“เหมือนที่พวกนักร้องชอบใช้เลย”
“ขอดูใกล้ ๆ หน่อยสิ”
ความสนใจที่ถาโถมเข้ามาเป็สิ่งที่ธาวินมักเจอจนเป็เื่ปกติไปแล้ว จะมีสักกี่คนที่ใส่เครื่องช่วยฟังทั้งสองข้างแบบเขากันล่ะ อย่าว่าแต่พวกเด็ก ๆ หรือเพื่อนร่วมชั้นเลย แม้แต่ผู้ปกครองก็สงสัยสิ่งที่เห็นตรงหน้าเหมือนกัน
วเรณย์คิดในใจ แม้แต่เพื่อนฉันนายก็ไม่เว้นเหรอ คิดจะแย่งทุกคนไปจากฉันหมดเลยหรือไง จนรังสีความไม่เป็มิตรแผ่ซ่านจากดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้น
ธาวินขนลุกราวกับรู้สึกว่ามีอะไรน่ากลัวจ้องมองเขาอยู่จึงไม่หันไปทิศทางนั้นโดยเด็ดขาด
วันหนึ่ง
เพื่อนร่วมชั้นของวเรณย์พูดถึงสัตว์เลี้ยงที่บ้านของตัวเอง พลางอวดรูปให้ดูว่าแต่ละตัวน่ารักขนาดไหน เขาจึงเกิดความคิดขึ้นมาว่าจะลองเลี้ยงอะไรสักอย่างไว้เหมือนกัน อย่างน้อยจะได้มีเื่ไว้พูดคุยกับเพื่อน ๆ ดึงดูดความสนใจกลับมาที่ตัวเองเหมือนเดิม
เ้าชายน้อยเดินมุ่งหน้าจริงจังไปหาทุกคนในบ้านที่กำลังนั่งดูละครหลังข่าว
เขายืนบังจอโทรทัศน์แล้วโพล่งออกมาว่า “ผมอยากเลี้ยงหมาครับ”
“นายเนี่ยนะ” เกวลินเลิกคิ้วไม่เข้าใจอารมณ์ของน้องชายพลางหันไปสะกิดถามเมธาวี
“ทำไมถึงอยากเลี้ยงขึ้นมาล่ะ” พี่สาวคนโตจึงเอ่ยถามเหตุผลเพราะดูจากพฤติกรรมของน้องชายที่มักจะเป็ฝ่ายได้รับความรักจากคนอื่นและไม่เคยต้องดูแลใครแล้ว ต้องมีเื่อะไรมาพัวพันอย่างแน่นอน
“เลี้ยงไม่ได้เหรอ” สีหน้าของเขาเศร้าสลดในสิบวินาที “ทำไมล่ะ ทำไมผมเลี้ยงไม่ได้ครับ” เ้าตัวไม่เข้าใจอย่างยิ่งยวดเบะปากเหมือนคนที่กำลังถูกขัดใจ
“ยังไม่มีใครว่าอะไรสักหน่อย” ก้องเกียรติรีบเอ่ยปาก “เรย์อยากเลี้ยงพันธุ์อะไร บอกพ่อหน่อยได้ไหม”
“...” เขานิ่งเงียบ ไม่รู้จะเลือกอะไรดี
ขณะที่ธาวินได้ยินว่าบ้านนี้กำลังจะมีลูกหมาตัวน้อย ๆ เขาจึงตื่นเต้นไม่แพ้กัน พูดพึมพำออกมาว่า “ลาบราดอร์”
สุนัขใจดี เป็มิตร อ่อนโยน เข้ากับคนได้ง่าย แถมธาวินยังเคยเห็นคนใช้เป็สุนัขนำทางอีกด้วยจึงอยากลองเล่นกับมันดูสักครั้งหนึ่ง แต่วเรณย์ได้ยินอย่างนั้นจึงคิดเลือกพันธุ์อื่น
“โกลเด้นครับ ผมอยากเลี้ยงโกลเด้น”
สีหน้าของธาวินจ๋อยลงเล็กน้อย แต่ว่าโกลเด้นก็เหมือน ๆ กันนั่นแหละ จะลูกหมาตัวไหนเขาก็อยากเล่นกับมันทั้งนั้น
เช้าวันรุ่งขึ้น จันทร์วิมลจึงพาลูกชายตัวน้อยไปเลือกซื้อถึงฟาร์มเลี้ยง วเรณย์ตาโตเห็นความน่ารักของลูกหมาแล้วอดใจไว้ไม่อยู่ เข้าไปลูบขนแล้วเล่นกับมันด้วยความตื่นเต้น
จากนั้นจึงอุ้มตัวขนสีอ่อนกว่าเพื่อนเพราะหมาน้อยตัวนั้นนอนนิ่งอยู่มุมหนึ่งของรั้วแต่สายตาเอาแต่มองเขาไม่วางจนวเรณย์นึกสนใจ
เขาตั้งชื่อลูกหมาว่า แฮปปี้ แล้วเอาแต่เล่นกับสมาชิกใหม่ไม่ยอมปล่อย ส่วนแฮปปี้เองก็ติดเขาและคิดว่าเป็เพื่อนคนใหม่เช่นกัน
ธาวินได้แต่แอบมองอยู่ไกล ๆ ไม่กล้าเข้าใกล้เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะดุเอา
ครั้นวันหนึ่งเห็นว่าแฮปปี้วิ่งลงมาจากห้องนอน้าบ้านกลัวว่าหมาน้อยจะหายไปจึงเข้ามาจับเอาไว้ แต่เ้าของแฮปปี้ดันเห็นพอดิบพอดีว่าธาวินกำลังอุ้มแฮปปี้ขึ้นมาโดยไม่ได้รับอนุญาตจึงรีบวิ่งลงบันไดมาดึงแฮปปี้กลับคืน
“นายจะขโมยแฮปปี้ไปจากฉันเหรอ” น้ำเสียงฉุนเฉียวของเขาทำให้ธาวินต้องรีบอธิบายว่าไม่ใช่อย่างนั้น แต่เขาไม่เชื่อคำพูดเลยสักนิด พลันสั่งห้ามเข้าใกล้ลูกหมา “ไม่ต้องมายุ่ง”
ธาวินจึงได้แต่ถอนหายใจ อันที่จริงแล้วเขาอยากเป็เพื่อนกับวเรณย์แต่ทั้ง ๆ ที่พยายามผูกมิตรตามคำแนะนำของคนในบ้านแล้ว ไม่มีอะไรฟื้นฟูความสัมพันธ์ของพวกเขาได้เลย
ทุกคนในบ้านเข้าใจความรู้สึกของเขาเป็อย่างดีจึงมักจะหาเื่ให้ทั้งคู่ได้ใกล้ชิดทำกิจกรรมร่วมกันอยู่เสมอ แต่ว่าวเรณย์ประกาศชัดเจน “ถ้าเขาไป ผมไม่ไป”
วันนี้ก็ด้วย เกวลินชวนพวกเขามาทำไอศกรีมช็อกโกแลตกินด้วยกันแต่วเรณย์ปฏิเสธแล้วเล่นกับแฮปปี้ที่สวนหน้าบ้านแทน เธอจึงมีลูกมือคนเดียวอย่างธาวินคอยช่วยเหลือ
เด็กชายตัวน้อยดูจะค้นพบสิ่งที่ตัวเองชอบเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งอย่างถึงขั้นออกปากว่าอยากลองทำรสนู้นรสนี้ในคราวหน้า กล่องไอศกรีมหลากสีสันถูกเก็บไว้ในช่องฟรีซจนแน่นขนัด
ทั้งคู่หยิบไอศกรีมรสที่ตัวเองชอบออกไปนั่งกินข้างนอกพลางมองดูวเรณย์เล่นกับแฮปปี้ไปด้วย แต่ก็นั่นแหละ อีกฝ่ายไม่ชอบให้ใครมายุ่งวุ่นวายกับเพื่อนเพียงคนเดียวของเขาจึงอุ้มแฮปปี้กลับขึ้นห้องทันที
“ให้ตายสิ” เกวลินกุมขมับ ไม่คิดว่าน้องชายจะเป็เอามากขนาดนี้ จึงหันมาหาธาวินพลางเปลี่ยนเื่ “อร่อยไหม คราวหน้าลองทำวานิลลาดูดีไหม”
“ครับ” เ้าตัวยิ้มแป้นอดใจรอไม่ไหว “ถ้วยผมหมดแล้ว ขอกินอีกได้ไหมครับ”
“ตามใจสิ เอาถ้วยสีแดงมาให้พี่ด้วยนะ”
ธาวินรีบวิ่งมาที่ห้องครัวเพื่อหยิบถ้วยสีแดงตามที่เกวลินบอกหากแต่เห็นวเรณย์กำลังยื่นช็อกโกแลตให้แฮปปี้กินจึงเข้ามาห้ามเอาไว้
“อย่านะ” เขาะโเสียงดัง “กินไม่ได้”
“ไม่ต้องมายุ่ง” วเรณย์สะบัดมือแล้วยื่นให้แฮปปี้ต่อ “แฮปปี้เป็เพื่อนฉันทำไมจะกินไม่ได้”
“หมาห้ามกินช็อกโกแลต เอาคืนมานะ” ธาวินสู้สุดใจเพราะรู้ว่าอันตรายแต่แรงที่มีและขนาดตัวที่น้อยกว่าไม่อาจยื้อไว้ได้ ตอนที่โดนผลักออกไป ช็อกโกแลตก็เข้าปากแฮปปี้เรียบร้อย เขาจึงรีบวิ่งไปบอกเกวลินที่รออยู่ข้างนอก
ครั้นพี่สาวคนรองเข้ามาเห็นเหตุการณ์จึงตวาดดุน้องชายไปหนึ่งทีแล้วพาแฮปปี้ไปหาหมอทันที
ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง วเรณย์เห็นแฮปปี้นอนหมดแรงก็ร้องไห้ไม่ยอมหยุดจนคนเป็แม่เข้ามาปลอบใจหลังรู้ข่าว
“ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมไม่รู้ว่ากินไม่ได้” เขาสะอึกสะอื้นน้ำตาไหลเปื้อนแก้มแดง ตาบวมฉ่ำเพราะเสียใจที่ทำให้แฮปปี้เป็แบบนั้น “ผมแค่คิดว่าถ้าแฮปปี้ได้กินของอร่อย ๆ จะต้องชอบผม อยากเล่นกับผมคนเดียว”
คนเป็แม่เห็นลูกชายร้องไห้ขนาดนี้แล้วก็ะเืใจไม่น้อยเพราะวเรณย์ไม่ใช่คนที่จะร้องไห้ง่าย ๆ “เรย์” เธอเรียกเขาน้ำเสียงแ่เบา
“...”
“แฮปปี้ไม่เป็อะไรแล้วครับ แต่ว่าสัญญากับแม่ได้ไหม ว่าั้แ่นี้ไป ลูกจะเลี้ยงแฮปปี้ดี ๆ การเลี้ยงลูกหมาตัวหนึ่งก็เหมือนต้องรับผิดชอบดูแลอีกหนึ่งชีวิต ต้องใส่ใจและให้ความรัก” เธอกอดปลอบลูกชายที่กำลังสะอื้นตัวโยน “คงต้องเรียนวิธีการเลี้ยงให้ถูกต้องแล้วล่ะ ลูกทำได้ใช่ไหม ถ้าเป็แบบนั้น แฮปปี้จะได้อยู่กับลูกไปนาน ๆ”
“ครับ” วเรณย์รับปากแล้วปาดน้ำตา “ผมสัญญา”
2K
![บันทึกรักของเฉ่าเหมย (บันทึกของเฉ่าเหมย เล่มจบ) [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721195049_2283215.webp)
