ข้าจะเป็นแม่ครัวตัวน้อยแห่งวังหลวง (จบ)

            หนิงมู่ฉือส่ายหน้า ดวงตาคลอไปด้วยหยาดน้ำตา แม้เจ้าตัวจะไม่สนใจ ทว่าในสายตาคนอื่นท่าทางเช่นนี้กลับยิ่งดูน่าสงสารยิ่ง“ไม่เป็นไร ทำกับข้าวเรื่องเยี่ยงนี้ถือว่าเป็นเรื่องปกติรีบกินเถอะ ท่านหิวไม่ใช่หรือ”

            “ได้” เฉินเกอรับคำ เพียงเห็นเนื้อปลาสีขาวนวลท้องเขาก็ส่งเสียงร้องออกมา เขาตักน้ำแกงเข้าปากคำหนึ่ง ตาเบิกโตด้วยความตกตะลึง

            “สุดยอด เนื้อปลาสดใหม่มาก นุ่มกำลังดี หน่อไม้ก็ไม่แข็งจนเกินไป” เขาอดไม่ได้ที่จะกล่าวชม

            เขาตักเนื้อปลาจนพูน ก่อนจะนำเข้าปาก ตักทานอย่างว่องไวราวกับกลัวผู้ใดจะมาแย่งไป

            หนิงมู่ฉือรู้สึกว่ามีบางอย่างแปลกๆ นางจึงทานเข้าไปไม่กี่คำเวลานี้เองที่จ้าวซีเหอถือผลบ๊วยเดินกลับมา นางเห็นผลบ๊วยแล้วรู้สึกอยากทานยิ่งนัก

            “ซื่อจื่อ แบ่งให้ข้าสักหน่อยได้หรือไม่”

            จ้าวซีเหอยื่นผลบ๊วยที่เก็บมาได้ส่งให้หญิงสาวโดยไม่พูดคำใดนางมองอย่างไม่อยากจะเชื่อ นึกว่าเขาจะพูดเรื่องที่ทำให้นางลำบากใจเสียอีก

            “ใช่แล้ว ซื่อจื่อ น้ำแกงปลาได้แล้ว ท่านรีบมาทานเถิด สีหน้าท่านดูไม่ดีเลย”

            จ้าวซีเหอส่ายหน้าไม่พูดไม่จา กัดผลบ๊วยเข้าไปคำหนึ่งทว่าพอได้กลิ่นหอมของน้ำแกงปลา ท้องก็พลันส่งเสียงร้องออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ถึงกระนั้นเขาก็ยังยืนยันที่จะทำตามหลักการของตัวเอง ไม่ทานน้ำแกงปลา

            “ข้าไม่หิว พวกเจ้ากินเถอะ” จ้าวซีเหอกัดผลบ๊วยเข้าไปอีกคำถือโอกาสนี้ลอบกลือน้ำลายที่ไหลออกมา สายตามองหนิงมู่ฉือและเฉินเกอที่พูดคุยพลางยิ้มแย้มให้แก่กัน

            “ฟ้าใกล้สว่างแล้ว พวกเจ้าพักผ่อนสักนิดเถิด เมื่อครู่ข้าหลับไปแล้วเดี๋ยวข้าเฝ้าให้เอง”

            จ้าวซีเหอถือดาบเดินไปนั่งอีกด้าน ใบหน้าดูโดดเดี่ยวเปลี่ยวเหงาอย่างยิ่งด้านเฉินเกอ ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดเขาจึงรู้สึกง่วงอย่างบอกไม่ถูก

            เฉินเกอหายใจแรงขึ้น เขาพยายามต่อสู้กับหนังตาที่แทบจะปิดลงมาอยู่รอมร่อ “พี่จ้าว ลำบากท่านแล้ว” สิ้นประโยคนี้เขาก็ผล็อยหลับไป

            หนิงมู่ฉือไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอันใด จู่ๆ นางก็รู้สึกง่วงเป็นอย่างมากดวงตาเหม่อลอย นางพยายามไม่ให้ตัวเองหลับ เอ่ยกับจ้าวซีเหอด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง “ซื่อจื่อ ท่านหลับเถิด ข้าไม่เป็นไร”

            “ไม่ต้องฝืน เจ้าหลับเถิด” จ้าวซีเหอเอ่ยด้วยสีหน้าราบเรียบไม่แม้แต่จะหันไปชำเลืองมองหนิงมู่ฉือขณะสั่งให้นอน

            หนิงมู่ฉือผล็อยหลับไปในที่สุดทว่าทันใดนั้นเองหนิงมู่ฉือก็มีน้ำลายฟูมปาก จ้าวซีเหอเห็นเช่นนั้นก็ตกใจอย่างยิ่งเขย่าตัวเพื่อปลุกหนิงมู่ฉือไม่หยุด “ฉือเอ๋อร์ตื่นเดี๋ยวนี้ เจ้าเป็นอันใดไป!”

            เขาหันไปมองเฉินเกอ อีกฝ่ายนอนหลับสนิท ทว่ามีน้ำลายฟูมปากเช่นกันเพียงแต่อาการดูร้ายแรงยิ่งกว่าหนิงมู่ฉือเสียอีก

            แม้อีกฝ่ายจะเป็นศัตรูความรัก แต่ใจจริงเขาชื่นชมอีกฝ่ายมากเขารีบเดินเข้าไปหาอีกฝ่าย ท่าทางของอีกฝ่ายยืนยันความคิดเขาได้เป็นอย่างดี “แย่แล้ว! นี่มันท่าทางของคนถูกพิษนี้!”

            เขาตบหลังเพื่อให้อีกฝ่ายอาเจียนเอาของที่ทานเข้าไปเมื่อสักครู่ออกมา เขาตบหลังอีกฝ่ายอย่างแรง

            เฉินเกอเจ็บจนไอออกมาเมื่อลืมตาสิ่งแรกที่ปรากฏเข้าสู่สายตาคือภาพของจ้าวซีเหอ

            จ้าวซีเหอเขย่าตัวเฉินเกอ “รีบตื่นเร็วน้องชายเจ้าเหมือนจะถูกพิษ!”

            เฉินเกอได้ยินเช่นนั้นพลันตื่นเต็มตา ก่อนจะพบว่าตัวเขาตอนนี้ไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะขยับตัว

            จ้าวซีเหอเห็นเช่นนั้นยิ่งเขย่าตัวเฉินเกอแรงขึ้นเพื่อหวังให้อีกฝ่ายรู้สึกอยากอาเจียนทว่าเฉินเกอถูกเขย่าจนตาลายก็ยังไม่รู้สึกอยากอาเจียน ทั้งยังไร้เรี่ยวแรงเช่นเดิม

            จ้าวซีเหอหันไปมองที่กองไฟ เขากัดฟันเอาขี้เถ้าจากกองไฟใส่ในกระบอกไม้ไผ่ซึ่งมีน้ำอยู่ในนั้นจากนั้นนำไปกรอกใส่ปากเฉินเกอ

            เฉินเกอดื่มน้ำถ่านลงไป ไม่นานก็ส่งเสียงอ๊อกออกมาก่อนจะอาเจียนเอาของที่ทานเข้าไปออกมาจนหมด สติค่อยๆ กลับมาแจ่มชัดขึ้นทีละน้อย

            จ้าวซีเหอเห็นเฉินเกออาเจียนออกมา รีบวิ่งไปทางหนิงมู่ฉือต่อจับตัวนางเอาไว้แล้วเขย่า

            หนิงมู่ฉือที่เดิมทีเวียนศีรษะอยู่แล้ว เมื่อถูกเขย่าจึงยิ่งวิงเวียนยิ่งขึ้นไปอีกและในที่สุดก็อาเจียนออกมาโดนตัวจ้าวซีเหอไปเต็มๆ

            จ้าวซีเหอขมวดคิ้ว ตัวเขามีแต่กลิ่นอาเจียนหึ่ง เขาหันไปถลึงตาใส่หนิงมู่ฉือ“สตรีผู้นี้นี่!”

            เขากระโดดลงไปในแอ่งน้ำร้อน เพื่อล้างเอาคราบอาเจียนออกจากตัว

            ครั้นเฉินเกอได้สติ เขารู้สึกขอบคุณจ้าวซีเหออย่างยิ่ง จึงหันไปเอ่ยขอบคุณกับจ้าวซีเหอ

            หนิงมู่ฉือไอก่อนจะอาเจียนเอาอาหารที่อยู่ในกระเพาะออกมาทั้งหมดนางลืมตาขึ้นอย่างช้าๆแลเห็นเฉินเกอที่มีสีหน้าซีดขาวและจ้าวซีเหอที่ล้างตัวอยู่ในแอ่งน้ำร้อน

            นางลุกขึ้นยืนโดยพลัน ก่อนจะเอ่ยถามออกมา “จอมยุทธ์น้อยเฉินท่านเป็นอันใดไป แล้วก็ซื่อจื่อ ท่านลงไปทำอะไรในน้ำ”

            เฉินเกอก้มหน้าด้วยใบหน้ารู้สึกผิดขณะเอ่ย “ฉือเอ๋อร์ปลาในแอ่งน้ำร้อนเหมือนจะมีปัญหา”

            “มีปัญหา? เช่นนั้นเหตุใดท่านถึงไม่เป็นอันใดเลยเล่า”

            เฉินเกอยิ้มด้วยใบหน้าที่ยังคงซีดขาว “เมื่อครู่พี่จ้าวค้นพบความผิดปกติจึงช่วยข้าเอาไว้เจ้าคงไม่รู้ว่าเมื่อครู่เจ้าอาเจียนใส่เขาจนเนื้อตัวเปรอะเปื้อนไปหมด เขาจึงต้องลงไปล้างตัวในแอ่งน้ำ”

            หนิงมู่ฉือได้ยินเช่นนั้นสีหน้าประดักประเดิดยิ่ง ใบหน้าขึ้นสีเข้ม รู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก “ซื่อจื่อ ข้า…ข้าไม่ได้ตั้งใจ”

            จ้าวซีเหอขึ้นมาจากน้ำด้วยท่าทางโมโหกัดฟันกรอดมองแผ่นหลังของหนิงมู่ฉือเขม็ง “หนิงมู่ฉือเจ้านี่มันช่าง!”

            เห็นจ้าวซีเหอมีท่าทีไม่พอใจ เฉินเกอยิ้มแหยพร้อมกับเอ่ยว่า “พี่จ้าว ฉือเอ๋อร์นางไม่ได้ตั้งใจ”

            “ประโยคนี้ไม่ควรเป็นเจ้าที่มาพูดกับข้านางคือนาง เจ้าคือเจ้า!” จ้าวซีเหอยังคงมีท่าทีกราดเกรี้ยว

            เฉินเกอรีบหุบปากฉับ ก่อนจะคุกเข่าลง ประสานสองมือคาราวะจ้าวซีเหอด้วยใบหน้าเคร่งขรึม“เฉินเกอขอบคุณพี่จ้าวมากที่ช่วยชีวิต!”

            จ้าวซีเหอนิ่งเงียบพลางจ้องมองเฉินเกอด้วยสีหน้าเคร่งขรึมราวกับไม่รับการคารวะนี้ หนิงมู่ฉือเห็นเช่นนั้นเอ่ยอย่างร้อนใจออกมาว่า “ซื่อจื่อ ท่านพูดสักคำสิเจ้าคะ!”

            เฉินเกอมองจ้าวซีเหออย่างไม่เข้าใจเช่นกัน “วันนี้พี่จ้าวช่วยชีวิตข้าเอาไว้สองครั้งแล้วบุญคุณครั้งนี้เฉินเกอจะไม่มีวันลืม!”

            “หากเจ้าอยากตอบแทน เช่นนั้นยกฉือเอ๋อร์ให้ข้าสิ”ตอนเอ่ยประโยคนี้ ใบหน้าจ้าวซีเหอมีแต่ความราบเรียบจริงจังหนิงมู่ฉือที่นั่งอยู่ถึงกับอ้าปากค้างตาโตไปในทันที

            “จ้าวซีเหอ ท่านพูดอะไรของท่าน!” นางเอ่ยอย่างแตกตื่นพร้อมกับไม่รู้จะทำหน้าเช่นไร