แสงริบหรี่ท่ามกลางความมืดมิด
ชิบาคาระ ยูล นั้นได้มองแสงไฟที่ริบหรี่ด้วยสีหน้าอันเ็ป เนื่องจากาแที่ไหล่ขวา กระดูกแขนขวาหักและเจ็บข้อเท้าด้านซ้าย ที่ได้มาจากการตกหน้าผา เนื่องจากมอนสเตอร์โจมตีเข้า
ณ ตอนนี้ ยูล ได้ตกลงมาอยู่ห้วงผาลึกจากบนพื้นโลก ยูล นั้นได้ตกลงมา ในระหว่างรอยแยกหน้าผา ในระหว่าง หลบหนีจะมอนเตอร์ที่จะมาโจมตียูลและยูลก็พลาดโดยมอนสเตอร์ข่วนใส่ไหล่แขนขวา จนในที่สุดก็ตกจากหน้าผาลงมาจนถึงจุดที่ลึกที่สุดของหน้าผา ตอนนี้สายลมได้พัดโชยมาท่ามกลางความมืดโดยพัดเข้าหน้ายูล ทำให้ยูลนึกถึงภาพในอดีตเข้ามาในหัว
ชิบาคาระ ยูล เด็กหนุ่มจากหมู่บ้าน เทรุ ผู้ที่ชื่นชอบดาบและมีความใฝ่ฝันอยากจะเป็นักผจญภัยที่เก่ง เพื่อปราบมอนสเตอร์ เพื่อทำให้บ้านเมืองนั้นสงบสุข เขาจึงได้ฝึกฝนวิชาดาบทุกวันๆ
ในระหว่างที่ยูล ฝึกซ้อมวิชาดาบ อยู่นั้น ก็มีเสียงเด็กสาวเรียกยูลกำลังซ้อมอยู่ว่า “ยูลคุงนี้ชอบฝึกวิชาดาบจังเลยน้าเห็นฝึกอยู่ทุกวัน ไม่เบื่อบ้างเหรอ”
เด็กสาวคนนั้นถามยูล แล้วยูลก็ตอบกับไปว่า“ ก็ฉันฝึกเป็นิสัยไปแล้วน่ะนะมิโดริจัง และมันเป็สิ่งที่ฉันชอบ เพื่อความฝันของฉันน่ะ"
เด็กสาวที่มาถามผมเธอชื่อชิรากิ มิโดริ เธอเป็เพื่อนสมัยเด็กของผม เธอมีใบหน้าที่สวยน่ารัก ผมยาวสีทอง ตาสีฟ้า ถ้ามีคนบอกว่าเธอสวยที่สุดในหมู่บ้านเทรุนี้ ก็ไม่มีใครคัดค้าน ระหว่างที่ผมกับมิิิโดริคุยกันอยู่ ก็มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งพูดกับพวกเราว่า “นี้พวกนาย มันใกล้เวลาทำพีธีการเป็ผู้ใหญ่แล้ว พวกนายยังอืดอาจอยู่ได้รีบไปกันได้แล้ว”เด็กหนุ่มคนนั้นพูด
“เอ๋!?จริงเหรอเนี้ย โทษทีนะไดกิคุงขอผมเปลี่ยนเสื้อก่อนนะ”ยูลพูด
“นายนี่มันจริงๆเลยรีบไปเปลี่ยนชุดเร็วๆไม่งั้นมันจะไม่ทันพิธี”ไดกิพูด
เด็กหนุ่มที่คุยผมคนนั้นชื่อ อามาโนะ ไดกิ เป็เพื่อนสมัยเด็กเหมือนกับมิิิโดริ เป็เด็กหนุ่มหน้าตาดี ผมดำ ตัวสูง มีนิสัยรักความยุติธรรมเป็เด็กหนุ่มที่สุดแสนจะ Perfect ไปหมด และเป็ที่รักของเพื่อนๆ
แล้วพิธีที่ไดกิพูดนั้น เป็พิธีที่ถ้าอายุถึง 15 ปี ก็จะต้องเข้าโบสถ์เพื่อให้เทพธิดาประทานอาชีพให้ ถ้าได้อาชีพแล้วจะต้องไปผจญภัยนี่คือกฎของโลกใบนี้
ยูลนั้นรู้สึกตื่นเต้นมากเพราะความฝันของเขาใกล้จะเป็จริงแล้ว ที่จะเป็นักผจญภัยที่เก่ง และปราบมอนสเตอร์ให้หมด
ระหว่างที่ยูลเดินนั้นก็มีคนมาชนทำให้ยูลนั้นล้มลงแล้วพูดใส่ยูลว่า“เฮ้ยไอ้ยูลนี้แกมาชนชั้นอยากมีปัญหานักเหรอว่ะ” “เป็นายไม่ใช่เหรอไงที่ตั้งใจมายูลน่ะ โคคิ” ไดกิพูด “อะไรนะ หาว่าชั้นตั้งใจชนมันเหรอไง” “ก็มันใช่ ใช่ไหมล่ะ”
ไดกิกับโคคิเริ่มจะทะเลาะกัน
“น่าน่าทั้งสองคนหยุดทะเลาะกันได้แล้วนี้มันใกล้เวลาทำพิธีแล้วรีบเข้าไปกันเถอะและก็ขอโทษนะโคคิที่ไปชนนาย”
“ฮึ นั้นแหละดี” พอพูดจบโคคิก็เข้าโบสถ์
“นี้นายเอาอีกแล้วไปขอโทษโคคิทำไมมันตั้งทำให้นายล้มนะ” “ใช่ๆทำไมนายต้องไปขอโทษด้วยล่ะทั้งที่นายไม่ผิดซะหน่อย” ไดกิกับมิโดริพูดใส่ยิง
“น่าน่าขอโทษเขานั้นแหละเื่จะได้ไม่ยุ่งยาก”ยูลพูด
“นายนี่น้า ใจดีแบบเนี้ยมันจะทำให้ตัวเองลำบากนะ แต่ก็ช่างเถอะเรารีบเข้าไปในโบสถ์ได้ละ”
แล้วทั้งสามก็เข้าไปในโบสถ์ การประทานอาชีพก็เริ่มต้นขึ้น การประทานอาชีพนั้นจะต้องมือข้างหนึ่งเอาขึ้นไว้บนลูกแก้วแล้ว เทพธิดานั้นก็ประทานอาชีพให้ การประทานอาชีพก็มีไปเรื่อยๆจนมาถึงไดกิเป็คนต่อไป
พอไดกิได้ััลูกแก้ว ลูกแก้วก็มีปฏิกิริยาตอบสนองอย่างรุนแรง แล้ว เทพธิดาก็ประทานอาชีพให้ไดกิได้เป็ผู้กล้า ทำให้ทุกคนนั้นตกตะลึง เพราะอาชีพผู้กล้านั้นมันหาได้ยากมีโอกาสแค่หนึ่งในล้านเท่านั้น
มันจึงทำให้ทุกคนต่างดีใจ เพราะถ้าไดกิ ไปผจญภัยแล้วชนะมอนสเตอร์ ชื่อเสียงก็จะกลับมาสู่หมู่บ้านเทรุ
พอตาไดกิจบลงก็ถึงตาของมิโดริ พอมิโดริััลูกแก้ว เทพธิดาก็ประธานอาชีพให้มิโดริมีอาชีพเป็นักบุญ ถึงจะไม่น่าใเหมือนไดกิ แต่ก็เป็อาชีพที่เหมาะกับมิกกี้
และแล้วก็ถึงตายูล พอยูลเอามือัับนลูกเเก้วเขาก็อธิษฐานว่าให้ได้อาชีพเป็นักดาบเพราะมีคนพูดไว้ว่าถ้าอยากได้อาชีพอะไรก็ทำสิ่งนั้นให้บ่อยๆ นั่นจึงเป็เหตุผลที่ทำให้ยูลฝึกดาบอยู่ทุกวัน แต่แล้วก็มีสิ่งที่ไม่คาดจะเกิดขึ้น ลูกแก้วที่ยูลัันั้นไม่มีอะไรเกิดขึ้นทำให้ทุกคนยกเว้นเด็กในพิธีต่างใเป็อย่างมาก มันจึงทำให้ยูลงงว่ามันเกิดอะไรขึ้น จึงได้ถามพวกผู้ใหญ่ว่าลูกแก้วที่แบบนี้มันความว่าอะไร
ผู้ใหญ่ก็เริ่มพูดเหมือนไม่อยากให้ยูลรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จนมีคนหนึ่งพูดออกมาว่า“การลูกแก้วไม่เกิดปฏิกิริยาอะไรเลยพวกนั้นจะเรียกว่าโนเนม”พอยูลได้ยินคำนั้นแล้วไดกิและมิโดริก็ต่างตะลึงกับคำตอบของผู้ชายคนนั้น ก็เพราะโนเนมนั้นคือคนที่ไม่อาชีพและสกิลอะไรเลยถึงพยายามเท่าไรก็จะเป็โนเนมเหมือนไม่เปลี่ยนแปลง และนั้นทำให้ยูลฝันสลาย
ณ ปัจจุบันยูลได้นอนระลึกถึงความหลังอยู่ ก็เหมือนจะได้ยินเสียงหินหล่นลงมาพร้อมกับเสียงครืดเหมือนกับว่ามีมอนสเตอร์จะลงมาถ้าเหวนี้ ทำให้ยูลพยายามเอาชีวิตรอดจากมอนสเตอร์จึงเดินไปเรื่อยๆจนพบกับรูขนาดที่ขนาดที่ยูลสามารถเข้าไปได้ ในระหว่างที่คิดอยู่ว่าจะเข้าหรือไม่ ยูลได้ยิิินเสียงเท้าทั้งสี่เท้าวิ่งมาหายูลด้วยความเร็วสูง
ยูลไม่คิดอะไรแล้วจึงรีบเข้ารูไปทันที และทันทีที่ลอดเสร็จก็มีเสียงดังโครม!!ตรงปากรูที่รอดมานั้นมีปากของมอนสเตอร์จะเข้ามาเพื่อที่จะกินยูล ยูลนั้นกลัวจนขีดสุดจึงคลานเข้าไปในรูเรื่อยๆโดยไม่ว่าข้างหน้าจะมีอะไร ยูลแค่รู้แค่ว่าถ้าอยู่แบบนี้ต่อไปคงได้กลายเป็อาหารของมันแน่ ยูลคลานต่อไปเรื่อยๆจนในที่สุดก็ออกจากรูสำเร็จ พอออกมาเสร็จยูลก็นั่งจับเข่าก้มตัวสั่นและคิดในใจว่า‘ทำไมถึงเป็นี้ ทำไมถึงเกิดเื่นี้กับผม ทำไมเทพธิดาถึงไม่ประทานอาชีพให้กับผม ทำไมถึงให้โนเนมให้กับผม ทำไม! ทำไม!!ทำไม!!!!
ความน่านับถือของเทพธิดาของยูลลดลง ความเกลียดชังการแค้นของยูลเพิ่มมากขึ้นจนตอนนี้ทำให้ยูลไม่เชื่อคำสั่งของเทพธิดาอีกแล้ว ไม่เหลือความเชื่อใจอะไรทั้งนั้น ในระหว่างที่ กูกำลังเครียดแค้นก็ได้ยินเสียงหนึ่งว่า“นายแค้นใช่ไหมล้า ที่ไม่มีใครมาช่วยนาย ชั้นสามารถช่วยนายได้น้าา”
ยูลนั้นใ เพราะได้ยินเสียงใครไม่รู้จึงเงยหน้าขึ้นมาดูตามเสียง ตอนนี้ยูลสามารถมองเห็นในที่ได้เพราะสายตาเริ่มปรับสภาพได้ เขาไม่เห็นใครที่เป็ต้นตอของเสียงนั้น แต่กับเจอแค่ดาบสีดำสนิทที่อยู่ตรงข้างหน้าเขาไม่กี่เมตรเท่านั้น
--------------------------------------
สวัสดีครับผมนักเขียนชื่อ แมว ปุ้มปุ้ย ตุ้ยนุ้ยน่ารัก ครับ นี่คือเื่แรกที่ผมเขียน หวังว่าจะสนุกกับมััันนะครับ ถ้าชอบก็กด Like ถ้ามี อะไรให้แก้ไขก็ช่วย Comment หน่อยนะครับ ขอบคุณครับ
73K
