บทที่ 10 ดักปล้น
ท่านเ้าคุณถูกพามาที่เรือนรับรองอย่างดีดารินกล่าวให้บ่าวไปเรียนกับเ้าพระยาจิตรกรว่าเ้าพระยาเรืองฤทธิ์มาส่วนนางก็เตรียมบทพูดให้พ่อตัวเองแล้วนำไปให้ เ้าพระจิตรกรหลังจากที่ได้ยินบ่าวกล่าวก็ใ
“บ้าเอ๊ยมันมาได้ไงวะ” เรารีบแต่งตัวจากนั้นดารินก็มารอหน้าห้องของเขาจนท่านเ้าคุณจิตรกรออกมาจากห้อง
“คุณพ่อข้าดูจาการแต่งตัวของคุณลุงแล้วน่าจะสืบเื่สำคัญอาจไม่เกี่ยวกับท่านเ้าค่ะดังนั้นท่านห้ามตื่นตูมเด็ดขาดนะเ้าคะ” ท่านเ้าคุณจิตรกรพยักหน้า
“เ้านี่รู้ใจมันดีเหลือเกินนะ” นางยิ้ม
“ถ้าข้าเป็คนรุ่นเดียวกับคุณลงข้าคงจีบคุณลงไปแล้วทั้งสง่างามและเก่งกาจเพียงนั้น” ท่านเ้าคุณจิตรกรกลอกตา
“เ้ายังเป็สตรีอยู่ไหมเนี่ย” นางยิ้ม ชายรุ่นเดียวกับเ้าพระยาเรืองก็รีบเดินออกมาแม้ว่าจะรุ่นเดียวกันทว่าอาคมของเ้าพระยาจิตรกรนั้นสู้เ้าพระยาเรืองไม่ได้เขาจึงมีความชราตามอายุของคนวัยห้าสิบกว่าๆ ทั้งสองเมื่อยืนข้างกันเหมือนอากับหลานเสียมากกว่า
” ผู้ตรวจการจะมาทำไมไม่บอกกันก่อนเล่าข้าตั้งตัวไม่ทันเลยเห็นไหม “ท่านเ้าคุณกลอกตา
” หากว่าไม่ใช่เพราะลูกสาวของเ้าข้าไม่มาที่นี่หรอก “หน้าของเ้าพระยาจิตรกรกระตุก
” เ้ามาที่นี่ทำไมไม่บอกก่อนเล่าหรือว่าที่เมืองของข้ามีคนร้ายกัน “ท่านเ้าคุณกลอกตา
” คนร้ายรึหรือว่าจะมีคนร้ายที่นี่ “หน้าของเ้าพระยาจิตรกรกระตุกลูกสาวเพิ่งเตือนไปแม้ๆ เขากลับสร้างประเด็นน่าสงสัยแทน ท่านเ้าคุณเรืองจึงกล่าวออกมาอย่างเรียบๆ
” ข้ามาเื่ราชการลับเกี่ยวกับบ้านเมือง “สีหน้าของเ้าพระยาจิตรกรเปลี่ยนไปแล้วทำเสียงกระซิบ
“จะมีาหรือ” ท่านเ้าคุณหน้ากระตุก
“ข้าบอกว่าาาการลับไม่ได้ยินหรือ” เ้าพระยาจิตรกรกลอกตาไปมาอย่างใช้ความคิดจากที่ลูกสาวเขารายงานเ้าพระยาเรืองน่าจะมาจากทางเหนือถ้าเขาเดาไม่ผิดจะต้องเกี่ยวกับอังวะแน่ๆ ดังนั้นเื่นี้ก็ไม่เกี่ยวกับเขาแล้ว เ้าพระยาจิตรกรแม้จะเป็คนโลภแต่ก็มีขอบเขตเขาแค่ลับสินน้ำใจนิดๆ หน่อยจากพวกพ่อค้าวาณิชเท่านั้นไม่ได้ทำอะไรที่เกินไปนักดังนั้นถึงมีความผิดก็ลงโทษไม่รุนแรงมากนักหรอก นี่เป็เื่ธรรมดาเพราะในยุคที่พวกเขารวมแผ่นดินพวกเขาเสียสละไปมากพี่น้องพวกเขาหลายคนตายในาดังนั้นพวกเขาก็ต้องเอาคืนมาบ้างเื่นี้ท่านเ้าคุณรู้ดีเพราะขนาดเขาเองยังมีคนเข้าหามากมายทั้งๆ ที่ก็เกลียดเขาเพราะเขาคุมท่าเรือหลวงนั่นเอง เหตุใดหน้าที่สำคัญนั้นเ้าพระยาเรืองถึงได้รับมางั้นหรือนั่นเพราะสมเด็จพระบรมราชชนนี (แม่) ของขุนหลวงและแม่ของเ้าพระยาเรืองเป็พี่น้องกันนั่นเองทั้งสองจึงมีความใกล้ชิดกันดังพี่น้องตามกันมาทว่าแิต่างกันเ้าพระยาเรืองไม่ชอบความยุ่งยากน้อยครั้งที่เข้าจะเข้าไปในวังเขาชอบเลี้ยงไก่เลี้ยงนกอยู่บ้านมากกว่านอกจากจะมีเื่สำคัญเท่านั้นเขาถึงจะเข้าวัง อีกอย่างเข้าไม่ใช่ขุนนางฝ่ายบริหารเขาจึงไม่ต้องเข้าวังทุกวันเหมือนคนอื่นๆ เ้าพระยาจิตรกรเมื่อสบายใจแล้วก็เลี้ยงอาหารเ้าพระยาเรืองอย่างดีเป็อาหารฝรั่งและจีนดูแปลกตามากสาเหตุที่ไม่เลี้ยงอาหารไทยเพราะท่านเ้าคุณเรืองกินที่บ้านตัวเองก็ได้คุณหญิงไหมแก้วเก่งกาจถึงกับเป็แม่ครัวหลวงมาก่อน ด้านนินเมื่อรู้ว่าคนตามมาแต่ก็ไม่ได้ใอะไรเพราะตอนนี้พวกเขาอยู่ในเมืองต่อให้พวกมันกล้าแค่ไหนก็คงไม่ทำอะไรในนี้หรอก ส่วนคนที่จับตาดูพวกเขาอยู่ก็ขมวดคิ้ว
“พวกมันกล้าดีอย่างไรใช้เงินมากขนาดนี้น่าโมโหจริงๆ เงินนี่อีกไม่นานต้องเป็เงินของเราไม่ใช่หรือ” ชายอีกคนก็มีสีหน้าไม่พอใจเช่นกัน
“เหอะ ข้าจะทำให้พวกมันต้องเสียใจที่ใช้เงินของเรา” ถ้านอนได้ยินบทสนทนานี้เขาคงพาพวกมันไปตรวจสมองแล้ว ชายอีกคนเดินมาสมทบกับพวกแล้วกล่าว
“พวกเ้าแน่ใจนะว่าจะปล้นพวกเขา” ชายที่เป็หัวหน้ามันกล่าวอย่างสงสัยพร้อมขมวดคิ้ว
“ทำไมรึมีปัญหาหรือ” มันพยักหน้า
“พวกมันมีวิชาย่นระยะที่แข็งแกร่งมากขนาดข้ายังเกือบตามไม่ทันเลยนะ” สีหน้าของทุกคนไม่เข้าใจ
” พวกนั้นก็ไม่ได้เก่งไปกว่าเ้าเลยไม่ใช่หรือ “มันส่ายหน้า
” ไม่หรอกข้าทุ่มสุดตัวถึงตามทันทว่าพวกนั้นยังคงสบายๆ อยู่เลยนี่แปลว่าระดับมันต่างกันเกินไป “สีหน้าของพวกเขามืดมนลง
” แต่เงินนั่นไม่ใช่น้อยๆ เลยนะ “ทุกคนมีสีหน้าเหมือนกับว่าถ้าพลาดครั้งนี้จะต้องเสียใจไปตลอดชีวิต
” งั้นเอาแบบนี้เราไปดักรอที่ทางออกของเมืองดูอีกทีค่อยว่ากัน “ชายอีกคนขมวดคิ้ว
” แล้วรู้หรือว่าพวกมันจะไปทางไหน “ชายคนที่มีวิชาย่นระยะกล่าว
” ข้าเดาว่าพวกเขาต้องไปพระนครทีนี้ต้องมาดูกันว่าพวกเขาจะไปทางละโว้หรือพระบางพวกเรามาลงความเห็นกันว่าจะไปทางไหน “อีกคนพูดขึ้น
” หากว่าพวกเขาไปทางเรือเล่า “ชายอีกคนไม่ต้องคิดเลย
” เราก็ไม่ต้องตามแล้ว “เพราะถ้าขึ้นเรือพวกเขาจะหนีอย่างไรคลองนั้นกว้างมากๆ ไม่เหมือนสมัยนี้ที่แคบและเล็กคลองในยุคที่นินอยู่กว้างมากๆ ถึงกับว่ายน้ำข้ามไม่ไหว
งั้นทิ้งคนรอที่ท่าเรือสองคนหากพวกเขาขึ้นเรือไปก็ถือว่าพวกเขาดวงดี” ทุกคนพยักหน้าโจรพวกนี้นับว่าฉลาดมากทีเดียวที่คาดเดาสถานการณ์อย่างรอบคอบ
นินและทองเดินออกมาจากตลาดแล้วไปยังที่ว่าการเมืองทั้งสองหอบของมากเต็มตะกร้าเนื่องจากยุคนี้ไม่มีถุงคนมักจะเอาตะกร้าที่มีหูหิ้วมาด้วยเสมอเพื่อใส่ของ
นิน” เหมือนว่าพวกมันจะไม่ตามมาแล้วนะ “ทองพยักหน้า
ทอง” ไม่หรอกมันต้องไปดังรอเรานอกเมืองนั่นแหละเพียงแต่ว่าต้องเดาใจกันหน่อยว่าเราจะไปทางไหน “นินพยักหน้า
นิน “กลับกันก่อนดีกว่าปรึกษาลุงก่อนว่าจะอาอย่างไรดี “ทองพยักหน้าพวกเขามาถึงที่ว่าการก็เป็เวลาเดียวกับที่ท่านเ้าคุณออกมาพร้อมรถม้าโดยมีดารินออกมาส่ง
” อาหารอร่อยไหมเ้าคะ “ท่านเ้าคุณพยักหน้า
” ก็พอไหวถึงอย่างไรอาหารไทยก็อร่อยกว่า “ดารินยิ้ม
“ก็คุณป้าทำอาหารอร่อยขนาดนั้นนี่เ้าคะหากท่านลุงกินจากรสมือคนอื่นคงไม่กล่าวเช่นนี้” ท่านเ้าคุณพยักหน้าคิดว่ามีเหตุผลเมียเขาทำอาหารอร่อยจริงๆ
ดาริน” น่าเสียดายที่ท่านลุงรีบกลับไม่อย่างนั้นข้าอยากจะพาท่านลุงไปเที่ยวทั่วเมืองเลยหลายปีมานี้เราพัฒนาไปมากนะเ้าคะและกำลังขอกำลังไฟฟ้ามาใช้ในเมืองเ้าค่ะ “ท่านเ้าคุณกลอกตาข้าว่างขนาดนั้นเลยหรือไงแตรเขาประหลาดใจเื่ไฟฟ้าไม่น้อยต้องยอมรับว่าไอ้จิตคนนี้มองการณ์ไกลมากๆ
” ดูเ้าจะว่างเสียจริงนะ “นางยิ้ม จากนั้นทองและนินก็เข้ามาหาทั้งสอง
ทองกระผมได้ซื้อของใช้จำเป็มาหมดแล้วเราออกเดินทางได้เลยขอรับ” ดารินเห็นกระบี่ก็ถามออกมาอย่างประหลาดใจ
การริน “ท่านใช้เป็หรือ” นินมองนางอย่างแปลกใจที่ผู้หญิงคนนี้ทำตัวสนิทกับเขาเร็วขนาดนี้เขามองไปทางท่านเ้าคุณราวกับจะถามว่าท่านนินทาเขาให้นางฟังใช่หรือไม่แน่นอนว่าท่านเ้าคุณทำเป็ไม่เห็นว่าเขามองมาเลยหันไปคุยกับทองแทน
นิน “ตาแก่นี่คงไม่ได้พูดอะไรๆ แปลกๆ หรอกใช่ไหม” เขาจึงต้องตอบคำถามดาริน
นิน “ก็พอใช้น่ะ” นางยิ้มออกมา
“อย่างนี่นี่เองไว้ข้าไปพระนครท่านแสดงให้ดูได้หรือไม่” ท่านเ้าคุณจึงรีบตัดบททั้งสอง
“ไปกันเถอะก่อนที่ตะวันจะตกดิน” ทุกคนขนของขึ้นรถม้าแล้วออกเดินทางต่อเมื่อออกจากเมืองมาได้สักพักนินก็ถาม
นิน “ลุงคงไม่ได้พูดอะไรแปลกๆ หรอกใช่ไหมทำไมผู้หญิงคนนั้นถึงทำเหมือนสนิทกับผมเลยเล่า” ท่านเ้าคุณกลอกตา
” ข้าจะไปพูดอะไรได้แค่บอกว่าเจอเ้าระหว่างทางเท่านั้น “นินมาคิดดูเขาก็ไม่มีเื่อะไรที่แปลกๆ นี่นา
นิน” อย่างนี้นี่เอง “เขาจึงเล่าเื่ของกลุ่มที่ตามพวกเขามาให้ท่านเ้าคุณฟังทำเอาท่านเ้าคุณแปลกใจไม่น้อย
” ตามมาทันด้วยหรือ “นินสงสัย
นิน” ทำไมหรือผมว่าพวกมันน่าจะขี่ม้าเร็วตามมานั่นแหละถึงตามเราทัน “ท่านเ้าคุณสีคางไปมา
” ตามทันนั่นแปลว่าวิชาย่นระยะของฝั่งนั้นก็ร้ายกาจไม่เบาเลยเห็นทีอาจต้องปะทะกันสักครั้งแล้วกระมัง “เขาจึงสั่งให้ทุกคนเตรียมความพร้อมเอาไว้ พวกเขาบรรจุลูกปืนอีกครั้ง
นิน “ปืนพวกนี้ใช้ลำบากจริงๆ มันมีไอ้ที่เติมะุที่เดียวยังได้สิบลูกบ้างไหมเนี่ย” สามคนกลอกตา
“ของแบบนั้นจะไปมีได้อย่างไร” นินรู้สึกท้อใจยิ่งนักไว้เขาจะลองทำปืนออกมาสักกระบอกแล้วกันเขาใช้ปืนเหมือนเป็อวัยวะตัวเองปืนทุกรุ่นบนโลกเขาใช้เป็ทั้งหมดแล้วยังเชี่ยวชาญมันทั้งหมดทว่าปืนที่เขาถนัดที่สุดในชุดปืนสั้นนั้นคือ Sig Sauer P226 และปืน Glock ปืนสั้นเขาพอจะทำไหวอยู่บ้างปืนยาวพักไว้ก่อนเลย
นิน “ไว้ผมจะลองสร้างปืนขึ้นมาเองบ้างรับรองลุงต้องตกตะลึงแน่” ท่านเ้าคุณหัวเราะ
“ถ้าเอ็งทำได้ข้าจะกราบทูลขุนหลวงขอยศท่านขุนให้เอ็งเลย “นินส่ายหัว
นิน” ผมไม่เอาของที่จับต้องไม่ได้หรอกขอแค่เงินผมก็พอ “ท่านเ้าคุณกลอกตา
” เอ็งนี่มันแปลกคนจริงการมีตำแหน่งก็มีข้อดีอย่างน้อยๆ จะต้องมีคนเกรงใจเอ็งอยู่บ้างรูเไหมพ่อค้าที่ร่ำรวยจะก้าวขึ้นสูงได้จำต้องมีขุนนางสนับสนุนถึงจะเข้าถึงอำนาจทางการค้าได้นะ “นินสีคางไปมาแล้วคิดตาม
นิน” ผมก็ทีมีลุงแล้วไง “ท่านเ้าคุณถึงกับพูดไม่ออกนั่นมันก็จริงไม่ใช่หรือ
นิน” เอาเถอะในเมื่อลุงแนะนำมาผมจะมีตำแหน่งไว้ก็ดีทว่าผมของมีแค่ตำแหน่งลอยๆ ได้ไหม “ท่านเ้าคุณหน้ากระตุกอีกแล้ว
” ไม่คิดจะทำงานงั้นสินะ “นินยิ้มออกมา
นิน “นานๆ ครั้งได้อยู่แต่ทำทุกวันผมตายดีกว่า” ทุกคนหมดคำจะพูด
“ช่างเถอะตามใจเอ็งแล้วกัน” ท่านเ้าคุณยอมแพ้ เมื่อผ่านไปสักพักท้องฟ้าก็มืดลงท่านเ้าคุณย่นระยะอีกแล้วโดยที่ทุกคนไม่รู้ตัวเลย
ส่วนทางด้านปุณยะตามมาติดเขาถึงเมืองสองแควแล้วหลังจากที่กระจายกำลังไปทั่วเมืองจึงรู้ว่าท่านเ้าคุณออกไปก่อนพวกเขามาถึงไม่นาน
ปุณยะ “บ้าจริงเร็วขึ้นอีกงั้นหรือ” เขาขมวดคิ้ว
กำปัน” ไม่รู้ว่าออกไปไกลแค่ไหนแล้วตามต่อหรือพักดีขอรับ” ปุณยะส่ายหน้า
ปุณยะ “ไม่พักตามต่อเลยเดี๋ยวเปลี่ยนม้าที่เมืองนี้แล้วตามต่อ” ทุกคนพยักหน้าแล้วไปแลกเปลี่ยนม้ามาเพื่อจะตามท่านเ้าคุณ ส่วนท่านเ้าคุณย่นระยะทางจนออกมาไกลหลายกิโลก็มาถึงบริเวณที่มีหน้าผาสองฝั่งของถนนสูงประมาณยี่สิบเมตร
นิน “ถ้ามันจะลอบโจมตีเราก็คงต้องเป็ที่นี่แหละแถมฟ้ามืดแบบนี้ด้วยแล้วพวกมันลงมือแน่ “ต้องบอกว่าพวกมันคำนวณเวลาได้ดีจริงๆ พวกเขามาถึงจุดนี้ก็มืดพอดี นินพูดไม่ขาดคำเสียงก็ดังจาก้าหน้าผา
” ให้เราตามเสียเหนื่อยเลยนะ “นินถึงกับพูดไม่ออก
นิน” แกปัญญาอ่อนหรือไงพวกแกตามมาเองนะอย่าทำเหมือนเราไปขอร้องแกสิ “หน้าของโจรกระตุก
“อย่าพูดจาไร้สาระวางเงินทั้งหมดของแกลงแล้วไสหัวไปซะเราจะไม่ทำอะไรแก” ท่านเ้าคุณยิ้มออกมา
“แกไม่ใช่โจรูเางั้นสินะเพราะถ้าเป็โจรูเามันจะไม่พูดเื่แบบนี้แน่ฆ่าเลย “ไม่มีเสียงตอบกลับมา จริงอย่างที่ท่านเ้าคุณบอกพวกมันไม่ใช่โจรูเาหรอกแต่เป็โจรที่อาศัยอยู่ในเมืองโจรในเมืองชอบอะไรที่ง่ายๆ เช่นได้เงินแบบง่ายๆ อย่างเช่นปล้นแบบไม่ต้องฆ่าแกงกันแต่ถ้าต้องฆ่าก็จะโเี้
” เื่นั้นไม่สำคัญหรอกวางเงินไว้ก็พอ “ท่านเ้าคุณหัวเราะ
” อยากได้ก็มาเอาเองสิ “มันคำรามออกมา
“ในเมื่อเลือกที่จะตายข้าก็ไม่รังเกียจที่จะสงเคราะห์ให้” ลูกธนูพุ่งลงมายังรถม้าจากรอบทิศทางทั้งสี่หยิบโล่ขึ้นมากินเอาไว้ ปังๆๆๆๆ
นิน” เวรเอ๊ย “เขากวาดสายตาในที่มืดแบบนี้เขามองไม่เห็นตัวพวกมันเลยทว่าหูของนินนั้นเฉียบคมมาก
นิน” พวกแกตายแน่ “เขาเอาปืนขึ้นมาแล้ว ปังงง ร่างมือธนูที่แอบอยู่หัวเป็รูร่างมันร่วงลงไป ปังงง นินยิงไปอีกครั้งโดนมือธนูอีกคนร่วงลงมา ทองกับแสนรีบปกป้องม้าก่อนเลย
“มันยิงโดนได้ยังวะ” นินยิ้มออกมา
นิน “ร่างนี้มันสุดยอดไปเลยฟังเสียงทิศทางได้แม่นขนาดนี้เลยหรือวะเนี่ย” เขาดีดตัวขึ้นไปบนหลังคาแล้วยิงลูกธนูออกไปรัวเร็ว ฟี้วๆ ร่างพวกมันล้มลงมาหลายคน
“บัดซบยิงแม่นนักนะพวกเราบุก” กลุ่มคนอีกเจ็ดแปดคนที่แอบอยู่ก็พุ่งเข้าไปที่รถม้า
ทอง “มาตายแท้ๆ” เขาชักปืนออกมาแล้วยิงออกไป ปังงง ร่างคนที่นำมาล้มลงไปทองหยิบปืนอีกกระบอกขึ้นมายิง ปังง อีกคนร่วงลงไปเมื่อเห็นดังนั้นหัวหน้าโจรโยนคบไฟลงมาจากหน้าผาใส่รถม้า
นิน “ไอ้เวรพวกแกไม่เอาเงินแล้วใช่ไหมกะจะเผาเราไปพร้อมเงินเลยหรือไง” นินรีบเตะคบเพลิงออกไป
นิน “ตาย” เขายิงศรออกไป ซวกกก มันหลบตามสัญชาตญาณทว่าใบหน้าของมันถูกธนูเข้าไปแบบถากๆ แต่เืสาดกระจายออกมา
“ไอ้สารเลวข้าจะสังหารแก” มันะโลงมาจาก้าแน่นอนว่ามันต้องมีของดีถึงกล้ามาเป็โจร
“ไอ้สารเลวอยากตายก็เข้ามา” เขายิงสวนออกไป ฟี้ววว มันใช้ดาบปัดลูกธนูของนินแล้วเหวี่ยงดาบเข้าใส่นินบนหลังคารถม้า เคร้งๆๆๆ นินใช้คันธนูปัดดาบมันออกไปแล้วง้างธนูในระยะผาคนยิงใส่หน้าของมัน
“ไอ้เวรนี่” มันหลบได้ทันแล้วต่อยมาที่นินทว่าเขาใช้แขนกันแล้วไว้แล้วเตะตัดขาของมัน ปังงง ร่างมันล้มกลิ้งตกลงไปจากรถม้า
นิน “ตาย” เขาเล็งไปที่ร่างของมันหัวหน้าโจรกลิ้งเข้าไปใต้รถเพื่อหลบนิน
นิน"เวรเอ๊ย"เขาจึงเล็งไปที่บนหน้าผาแทน ฟี้ววว โจรที่มีวิชาย่นระยะหลบได้ทันแล้วหนีไปทันทีสถานการณ์แบบนี้มันรู้แล้วว่าแพ้แน่นอนจะอยู่ไปเพื่ออะไร
นิน “หนีไปแล้วหรืออย่างว่านี่มันโจรพร้อมทิ้งเพื่อนได้เสมอ “เขาหันไปทางพวกท่านเ้าคุณซึ่งก็สามารถสังหารโจรได้ทั้งหมดส่วนหัวหน้าโจรก็โดนท่านเ้าคุณสังหารไปแล้วหัวของมันอยู่ที่เท้าท่านเ้าคุณอยู่เลย
“ปล้นใครก็ไม่ดูบ้าง” อย่างไรก็ตามทั้งสี่หันไปทิศทางเดียวกันท่านเ้าคุณขมวดคิ้ว
“เตรียมบรรจุะุแล้วออกเดินทางทันที “แสนะโขึ้นรถม้าท่านเ้าคุณก็เช่นกัน
“ไป” รถม้าของพวกเขาพุ่งไปโดยความเร็วสูง ฟี้วๆๆๆ หอกยาวพุ่งเข้าหาตัวรถม้าอย่างรุนแรง
นิน “ผมเอง” เขาชักกระบี่ออกไปแล้วปัดให้มันเปลี่ยนทาง เคร้งงงง หอกเปลี่ยนทางแทงไปที่ต้นไม้จนปลายหอกทะลุมาอีกด้านของต้นไม้แขนนินถึงกับชาไปเลย
นิน “เวรแล้วยอดฝีมือ” …
974
![เล่ห์รักดวงหทัย [Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1618815194_92584977.webp)
