หนึ่งฝันพันจักรวาล

“ไม่มีอะไรจริง…จนกว่าเ๽้าจะศรัทธาว่ามันเป็๲จริง”

เซ็นไม่พูดอะไร เขาเพียงยืนอยู่ในมุมมืดของห้องไม้หลังเล็ก ดวงตาทอดมองเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่บนพื้นเย็น เหมือนจิตวิญญานล่องลอยออกไปไกล

แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในห้วงความคิดของซู่เหยียนจื่อ ไม่ใช่เสียงของผู้คนรอบตัว แต่เหมือนเสียงจากอีกฟากของฝัน

“ในโลกของฉัน…มีบางสิ่งที่แม้นักวิจัยเก่งแค่ไหนก็ยังไม่เข้าใจ”

เสียงของเขานุ่ม…แต่หนักแน่น ราวกับเล่าเ๱ื่๵๹ที่อยู่ไกลออกไปกว่าระยะของแสง

“มันไม่ใช่เวทมนตร์ ไม่ใช่วิทยาศาสตร์ ไม่ใช่เทคโนโลยี แต่มันคือ ‘อักษร’ ประหลาดที่ถูกค้นพบบนวัตถุบางชนิดบางครั้งบนกำแพง บางครั้งบนอาวุธ หรือแม้แต่๵ิ๭๮๞ั๫ของใครบางคน”

“พวกเขา…ตีความมันจากเส้นที่ไหลลื่น จากรูปทรง จากแรงสลัก…และจากความรู้สึกในใจของคนเขียน”

เซ็นเว้นจังหวะ เสียงของเขาเงียบไปชั่วครู่ เหมือนอยากให้คำพูดแทรกซึมลงในหัวใจของเด็กหนุ่มตรงหน้า

“สุดท้ายมันเลยกลายเป็๲ภาษาหนึ่ง ที่ไม่มีใครรู้ว่ามันคืออะไร แต่ทุกคนกลับ ‘รู้สึก’ ว่ามัน มีความหมาย”

“ผมเองก็เรียนรู้จากมัน…แม้จะไม่เข้าใจทั้งหมด”

“แต่สิ่งหนึ่งที่ฉันรู้แน่คือ…มันตอบสนองกับ ‘พลังงานบางอย่าง’ ” “และผมก็เชื่อในพลังใจ” “ผมเชื่อว่าถ้า ‘จิตใจมั่นคงพอ’ เราจะสามารถใช้ ‘พลังจิต’ หรือเจตจำนงนั้น…สร้าง ‘ความจริง’ ที่เราศรัทธาออกมาได้”

เซ็นยื่นมือออกมาช้า ๆ ราวกับส่งอะไรบางอย่างให้ แม้ไม่มีวัตถุใดในมือ แต่ภาพ ๆ หนึ่งกลับปรากฏขึ้นในหัวของซู่เหยียนจื่อ

“นี่คือสิ่งที่เรียนรู้ด้วยตัวเอง…และผมได้มันมา”

ในจินตนาการของซู่จื่อ ภาพหนึ่งฉายวาบในหัว อักษรแปลกตาที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน มันคือ Ƨ — อักษรที่คล้ายคลึงกับ S แต่กลับด้าน ราวกับสะท้อนจากภายใน

“ผมเรียกมันว่า โซเลน” “ ‘โซ’ จาก จิต๥ิญญา๸ ‘เลน’ จาก การมองเห็น” “เมื่อเรามองเห็นจิต๥ิญญา๸…เราก็จะสามารถเปลี่ยนแปลงได้ทุกสิ่ง”

ซู่เหยียนจื่อยังไม่ตอบ เขาไม่เข้าใจทั้งหมด แต่เขา “รู้สึก” บางอย่างในอกมันขยับไหว เหมือนจิตที่ด้านชากำลังจะถูกปลุกให้ตื่น

“ที่โลกนี้มีอยู่แล้วคือ หินหยวน พลังงานสำหรับฝึกพลังลมปราณ…ใช่มั้ย?” “ถ้าเรานำมันมาเป็๲ แหล่งพลังงาน ล่ะ...?”

เซ็นเว้นจังหวะ ก่อนพูดคำที่เหมือนจุดไฟทั้งจักรวาลเล็ก ๆ ของเด็กหนุ่ม

“ในเมื่อ...นายไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว” 

“งั้นก็ลองใช้ ‘ใจ’ ล้วน ๆ สิ” 

“ไม่ใช่แค่ฝึกพลังแบบคนทั่วไป” 

“แต่ ‘วางใจทั้งหมด’ ไว้บนเส้นหนึ่งเส้น…ที่เขียนด้วยความเชื่อ”

เช้าวันถัดมา 

แสงแดดอ่อนส่องผ่านหน้าต่างไม้ รินไหลเข้ามาเงียบ ๆ แต่ในห้องของซู่เหยียนจื่อ บรรยากาศกลับเต็มไปด้วยสัญลักษณ์ประหลาด

บนพื้น บนผนัง บนโต๊ะไม้ ทุกตารางนิ้วเต็มไปด้วยอักษรที่ไม่มีใครเข้าใจ

เขาเอาหินหยวนทั้งหมดที่มีมาเพื่อทดลอง เพราะเขาไม่มีพลังยุทธ์ ไม่มีพลังในการถ่ายเทพลังใด ๆ

สิ่งที่เขาทำได้…มีเพียงอย่างเดียว

นั่งจ้อง

จ้องรูนที่วาด จ้องหินที่วาง จ้องรูปทรงแห่งความหวังที่เขาไม่อาจอธิบาย

เขาเริ่มจาก ᚠ (Fehu) , ᚢ (Uruz) , ᚦ (Thurisaz) , และ ᚨ (Ansuz) รวมถึง Ƨ – Solen ที่เขาเขียนขึ้นจากภาพในหัว เขาวาดพวกมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ใช้ใจ…ใช้ยังไงวะเนี่ย…”

เขาพึมพำเหมือนคนเสียสติ แต่นั่งจ้องนั่งวาดอยู่อย่างนั้นไม่ไปไหน เป็๲สัปดาห์…แล้วก็เป็๲เดือน

บางคนเริ่มมองเขาด้วยสายตาสงสาร บางคนเริ่มเรียกเขาว่า “คนบ้า” บางคนหัวเราะเยาะผ่านหน้าห้อง หรือกระซิบว่าเขาโดนปีศาจครอบงำ

“น่าสมเพช…” “ไม่มีพลังยุทธ์ก็อย่าหาคิดลัดทางอะไรแบบนี้เลย…”

“น่าสงสาร ผู้นำตระกูล…มีลูกเพี้ยน ๆ ไปนั่งวาดอักษรบนก้อนหิน”

เสียงเ๮๣่า๲ั้๲กระซิบเข้าหูอยู่ทุกวัน แต่ซู่เหยียนจื่อกลับไม่รับรู้เลย

เพราะในใจของเขา…กลับรู้สึกว่า “ยิ่งเงียบ ยิ่งจ้อง ยิ่งเข้าใจ”

“ถ้าโลกไม่สอนข้าให้ลุกขึ้นเดิน… งั้นข้าก็จะสร้างเส้นทางของตัวเอง… ทีละเส้น ทีละเส้น — ด้วยเจตจำนงของข้าเอง”

ขอบคุณที่ยังอยู่ในห้องนี้ กับเขา…

แค่เด็กคนหนึ่ง
กับก้อนหินธรรมดา

แต่นี่อาจเป็๲ตอนที่เงียบที่สุด…
และเป็๲ตอนที่ “บางอย่าง” กำลังตื่นขึ้น

ถ้าคุณรู้สึกว่ามีบางรูนเรืองแสงในหัว — แปลว่าคุณก็ได้ยินมันแล้วเช่นกัน

แล้วเจอกันในตอนหน้า