ตอนที่3 จะกละ
“อาเหยาอย่าเพิ่งถามพี่ตอนนี้เลย ช่วยจัดการเ้าตัวเล็กให้เรียบร้อยทีแล้วก็หาแม่นมให้หน่อย ก่อนมานี่ก็ร้องไห้เสียงดังเชียวสงสัยจะร้องจนเหนื่อยละมั้งถึงได้หมดแรงหลับปุ๋ยไปแบบนี้แล้วก็...นี่ไม่ใช่ลูกพี่หรอกนะ อย่าจ้องแบบนั้นสิ”
พ่อบ้านหูยิ้มแห้งพลางอธิบายความจำเป็ของทารกน้อยก่อนเพราะไม่อยากให้ภรรยาเสียเวลาสอบถามในเื่ซึ่งยังคลุมเครืออยู่เหตุเพราะตนรีบนำเ้าก้อนแป้งมาจากเด็กหนุ่มสามคนซึ่งยังไม่ได้ทำการสอบสวนที่มาให้ชัดเจนทั้งยังเหลือบเห็นสายตาคาดคั้นอันคุ้นเคยจึงรีบบอกสถานะทารกโดยหวังว่าภรรยาจะไม่คิดสงสัยมากเกินไป
ใช่ ๆข้าหิวและเหนื่อยมากแล้ว พวกเ้าอย่ามัวแต่ถามกันไปมาสิ ข้าหิว! ได้ยินไหมว่า...ข้าหิว!!!
ซุนเสวี่ยมี่พยายามฝืนเปิดเปลือกตาขึ้นมาดูท่าทีของสองสามีภรรยาพลางคิดรำคาญใจต่อการสอบถามระหว่างทั้งคู่เนื่องจากััได้ว่าท้องตนหิวจนแทบจะกลืนกินสัตว์ใหญ่อย่างัได้หมดตัวแต่รู้ดีว่าไม่สามารถแสดงอะไรได้อีกเพราะไร้เรี่ยวแรงโดยหวังว่าทั้งคู่จะสามารถหาอาหารให้ตนดื่มกินโดยเร็วทั้งหงุดหงิดใจต่อร่างกายเล็กบอบบางและยังมองเห็นทุกสิ่งรอบตัวไม่ชัดเจนนัก
โครกคราก !!!
ทันใดนั้นมีเสียงปริศนาแผดดังลั่นขัดจังหวะการพูดคุยของสองสามีภรรยาทำให้ผู้เป็ภรรยาตระหนักได้ถึงความจำเป็เร่งด่วนต่อหน้า พลางชี้นิ้วคาดโทษสามีไว้อย่างมีความหมายก่อนนำตัวทารกไปยังอีกห้องเพื่อทำความสะอาดร่างกายแล้วทายาฆ่าเชื้อบริเวณสะดือลวกๆ
หลังจากนั้นภรรยาพ่อบ้านหูห่อตัวทารกในผ้าผืนใหม่ซึ่งสะอาดกว่าเดิมโดยเป็ผ้าเคยใช้ห่อตัวลูกชายมาก่อนขณะตอนนี้ลูกชายอายุสองขวบถูกญาตินำตัวไปเลี้ยงดูชั่วคราวอยู่ในท้ายหมู่บ้าน เธอบ่นงึมงำพร้อมห่อตัวทารกหนากว่าปกติเพราะเหลือบเห็นหิมะโปรยปรายลงมาอีกระลอกพลางกังวลว่าเ้าก้อนแป้งจะป่วยไข้ได้
“แย่ละสิ! หิมะตกลงมาอีกแล้ว อย่าเยอะกว่านี้นะเดี๋ยวเ้าก้อนแป้งจะป่วยเอา ถ้าติดเชื้อมาละก็.....ต้องแย่แน่เลย”
สักพักหนึ่งหิมะหยุดตกลงมาคล้ายรับรู้ได้ถึงความหนักใจของอาเหยาเธอยิ้มกว้างพอใจต่อสภาพอากาศซึ่งไม่เลวร้ายเกินไป แล้วอุ้มทารกเพศหญิงในสภาพอวบอ้วนสะอาดน่ารักไปหาหญิงสาวเพิ่งคลอดบุตรอยู่ข้างบ้านทันที
ภรรยาพ่อบ้านหูจำเป็ต้องลอบเข้าไปหาเพื่อนบ้านด้วยท่าทางลับล่อเนื่องจากกังวลต่อที่มาของทารกน้อยทั้งไม่้าให้มีคนพบเห็นเพราะอาจนำภัยมาสู่สามีและตนได้ก่อนเข้าไปหาหญิงสาวเป้าหมายภายในห้องนอนได้สำเร็จแล้วยื่นทารกน้อยในอ้อมกอดให้กับรุ่นน้องเมื่อเหลือบเห็นว่าอีกฝ่ายนำตัวบุตรสาวลงนอนบนเบาะข้างตัวพลางร้องขอความช่วยเหลืออย่างจริงใจว่า
“อาซัน...ช่วยฉันที...ทารกนี่้าน้ำนมจากเธอช่วยให้ดื่มสักหน่อยได้ไหม ถือว่าเห็นแก่ฉันเถอะนะแล้วอย่าถามเลยว่าทารกนี่มาจากไหน ช่วยปิดเื่นี้เป็ความลับด้วย”
จางซันอึ้งตะลึงด้วยความตื่นใพอเห็นว่าเป็เพื่อนบ้านผู้ใจดีเคยหยิบยื่นข้าวของและอาหารให้บ่อยครั้งเป็คนร้องขอจึงพยักหน้าตอบรับให้ความช่วยเหลืออย่างเต็มใจ พลางจัดที่นอนให้ลูกสาวเพิ่งดื่มนมอิ่มให้เรียบร้อยแล้วยื่นมือรับเอาทารกน้อยในห่อผ้าสีฟ้าหนาเตอะโดยอดถามด้วยความสงสัยใคร่รู้ไม่ได้ว่า
“ก็ได้ค่ะพี่สาวหูว่าแต่เ้าก้อนแป้งนี่มาจากไหนเหรอคะ ดูสิคะ ขยับปากไม่หยุดเลย คงจะหิวน่าดู”
“คงจะหิวนั่นแหละช่วยพี่ทีนะ”
ภรรยาพ่อบ้านหูยิ้มแห้งรับคำกล่าวอ้างด้วยความโล่งใจเพราะไม่สามารถตอบคำถามอื่นใดนอกเหนือจากนี้ได้พลางเหลือบเห็นหญิงหลังคลอดอุ้มทารกตัวน้อยซึ่งขยับปากไม่หยุดไปจ่อเต้านม ก่อนปล่อยให้ทารกคาบหัวนมดูดกลืนอย่างกระหายโดยมีมือเล็กขาวป้อมโผล่พ้นขึ้นมาจากห่อผ้าแล้วคว้าหมับเข้าที่เต้านมอย่างรวดเร็ว
“อ๊ะ! ดูสิคะพี่สาวหู จับนมเองก็เป็ซะด้วยสงสัยจะหิวมาก ๆ เลย ดูดเสียงดังเชียว”
จางซันอุทานด้วยความประหลาดใจพลางใช้ปลายนิ้วมือเขี่ยแก้มนุ่มหยุ่นซึ่งกำลังขยับปากดูดนมไม่หยุดหย่อนโดยรู้สึกเอ็นดูและประหลาดใจต่อการดูดอันรุนแรงแต่ไม่ได้สร้างความเ็ปให้กับตนแม้แต่น้อยแตกต่างจากการดูดนมของลูกสาวตนซึ่งดูดไม่แรงนักแต่ทำให้เ็ปมากกว่านี้ขณะตอนนี้ลูกสาวอิ่มท้องแล้วนอนหลับปุ๋ยอย่างสบายใจอยู่บนเบาะข้างตัว
“คงจะหิวจริง ๆนั่นแหละ ยังไงพี่ก็ฝากด้วยนะ แล้วจะกลับมารับคืนว่าแต่จะมีใครเข้ามาดูอาซันอีกไหม พี่ไม่อยากมีปัญหาน่ะ”
ภรรยาพ่อบ้านหูเออออไปตามคำกล่าวของเพื่อนบ้านพอเห็นว่าการให้นมทารกน้อยไม่มีปัญหาใดจึงคิดจะกลับไปสอบสวนที่มาของทารกกับสามีให้รู้เื่เนื่องจากไม่้าสร้างปัญหาให้กับเพื่อนบ้านผู้ใจดีโดยไม่จำเป็
“ได้ค่ะไว้อีกสักพักพี่สาวหูค่อยกลับมาดูอีกทีก็ได้ ่นี้ทุกคนออกไปหาฟืนมาเพิ่มคงไม่มีใครเข้ามาดูฉันหรอกค่ะ สบายใจได้”
หญิงหลังคลอดตอบรับคำร้องขอจากอีกฝ่ายด้วยความเข้าใจ ทั้งรู้สึกเอ็นดูรักใคร่ทารกท่าทางรู้ความเพราะสามารถจับเต้านมเข้าปากจิ้มลิ้มได้เหมาะเจาะซึ่งช่วยให้น้ำนมไหลเข้าสู่ปากกระจับเล็กๆ ได้พอดี
“ขอบใจมาก งั้นเดี๋ยวพี่มารับเ้าซาลาเปานะ”
ภรรยาพ่อบ้านหูยิ้มกว้างพอใจพลางผลุนผลันออกไปด้วยความสบายใจโดยไม่ต้องแอบซ่อนตัวเหมือนเดิมแล้วตรงกลับเข้าไปสอบสวนสามีในบ้านด้วยความสงสัยใคร่รู้ต่อที่มาของทารกน้อยเป็อย่างยิ่ง
หลังจากภรรยาพ่อบ้านหูเดินออกไปจากห้องนอนของจางซันไม่นานนัก หญิงหลังคลอดเบิกตากว้างใเพราะพบว่าน้ำนมจากเต้านมขวาถูกทารกน้อยดูดจนหมดเกลี้ยงในเวลาอันรวดเร็วทว่าด้วยท่าทางขยับปากไม่หยุดพร้อมทำหน้าเบ้คล้ายยังหิวโหยอยู่จึงรีบพูดปลอบโยนแล้วกลับหัวกลับหางทารกไปดูดนมอีกเต้าแทนทันทีว่า
“โอ๋ ๆ อย่าร้องนะเ้าก้อนแป้ง เดี๋ยวจะให้ดูดอีกแน่ ใจเย็นก่อนสิพอดีแหละฉันจะได้ไม่คัดเต้านมเหมือนเดิม มาดูดออกให้หมดเลย ฉันจะได้ไม่ต้องเสียเวลาบีบน้ำนมทิ้ง”
จางซันไม่รู้สึกกังวลใจสักนิดหากทารกน้อยดูดน้ำนมของตนจนเกลี้ยงหมดทั้งสองเต้าเนื่องจากที่ผ่านมาเธอจะต้องบีบน้ำนมส่วนเหลือรับประทานจากลูกสาวออกไปเก็บไว้ในตู้เย็นหรือบีบทิ้งหากมากเกินไปเหตุเพราะหากทิ้งน้ำนมค้างไว้นานอาจคัดเต้านมจนเกิดอาการเ็ปซึ่งไม่ใช่สิ่งที่เธอ้าสักนิด
หึ ๆ น้ำนมแค่นี้ไม่พอยาไส้ข้าหรอก ขอให้น้ำนมเ้าสร้างออกมาทันข้ากินก็พออย่าเพิ่งดีใจไปก่อนเสียล่ะ
เทพซุนเสวี่ยมี่หรี่ตามองหญิงหลังคลอดผู้ให้อาหารตนอย่างมีความหมายนางรู้ดีว่าไม่ควรพูดอะไรออกมาเพราะเสียงที่เปล่งพ้นลำคอจะกลายเป็เสียงอ้อแอ้ของทารกซึ่งไม่สามารถสื่อสารกับผู้คนได้ฉะนั้นจึงเลือกนิ่งเฉยแล้วรีบดูดนมให้บรรเทาความหิวโหยไปก่อน ขณะครุ่นคิดหาอาหารอื่นประทังความหิวให้ได้มากกว่านี้
เฮ้อ! นี่ข้าควรจะหาอาหารอะไรกินอีกดีล่ะเนี่ยน้ำนมแค่นี้ไม่พอยาไส้จริง ๆ มันกำลังจะหมดอีกแล้ว ข้ายังไม่ทันหายหิวเลย!!!
เทพผู้อาภัพอยากกรีดร้องระบายความโมโหหิวอันมากเกินพรรณนาเพราะไม่รู้ว่าความหิวมหาศาลเกิดขึ้นมาจากสิ่งใดทั้งที่ประมาณตนไว้ก่อนหน้าแล้วว่าทารกย่อมจะดื่มกินไม่มากนักเพราะมีกระเพาะอาหารเล็กกว่าผู้ใหญ่ทว่าตอนนี้น้ำนมจากอีกเต้ากำลังจะหมดลง ขณะกระเพาะอาหารตนยังรู้สึกหิวอยู่
ครู่หนึ่งจางซันเบิกตาอ้าปากค้างตกตะลึงเพราะคาดไม่ถึงว่าในเวลาไม่กี่นาทีทารกน้อยเพศหญิงตัวอวบอ้วนน่ารักดังซาลาเปาน้อยจะดูดน้ำนมจากสองเต้าจนหมดเกลี้ยงแล้วยังไม่มีทีท่าว่าจะอิ่มหรือพอแล้วซึ่งเป็เื่อัศจรรย์ใจยิ่งนัก
“อุแว้ ! อุแว้ ! อุแว้! อุแว้ ! อุแว้!”
ซุนเสวี่ยมี่กรีดร้องไม่พอใจออกมาทันทีเพราะยังหิวโหยอยู่นางไม่สนใจแล้วว่าจะทำให้ผู้คนแตกตื่นใต่ออาการดื่มนมมากผิดปกติหรือไม่นางรู้แค่ว่าจำเป็ต้องดื่มให้มากพอเพื่อลดความกระหายบางอย่างซึ่งไม่รู้ว่าเกิดขึ้นจากสิ่งใดทั้งดิ้นและถีบตัวหญิงผู้ให้นมตนอย่างไม่เกรงใจ
จางซันเพิ่งมีบุตรสาวเป็คนแรกพอเห็นทารกน้อยแปลกหน้าแสดงท่าทางโกรธและกรีดร้องเสียงดังลั่นจนตัวแดงพลางทำตัวไม่ถูกแล้วรีบผุดลุกขึ้นยืนก่อนเหลือบมองลูกสาวนอนหลับปุ๋ยบนเตียงด้วยความกังวลใจว่า
“เอาไงดีเ้าเด็กนี่ก็ร้องไม่หยุดเลย คงจะยังไม่อิ่มแน่ แต่น้ำนมฉันก็หมดแล้วเฟยเอ๋อร์จะนอนอยู่นี่คนเดียวได้ไง พี่สาวหูเมื่อไหร่จะมาเสียทีนะ มาเร็ว ๆหน่อยเถอะ ฉันจะไม่ไหวแล้ว”
จางซันเดินวนไปมาด้วยความกังวลใจเพราะไม่สามารถทอดทิ้งลูกสาวตนไว้ในห้องนอนเพียงลำพังได้ขณะทารกน้อยในอ้อมกอดก็ร้องไห้เสียงจ้าไม่หยุดหย่อนโดยไม่รู้ว่าควรแก้ไขปัญหาตรงหน้าอย่างไร
ทางด้านภรรยาพ่อบ้านหูเพิ่งกลับบ้านไปสอบถามสามีได้ไม่กี่ประโยคพอได้ยินเสียงทารกร้องดังลั่นมาจากทิศทางบ้านของจางซัน พลันหยุดสอบสวนสามีทันทีเพราะรับรู้ได้ถึงปัญหาอันอาจเกิดจากทารกที่ตนนำไปให้เพื่อนบ้านได้
“แย่แล้ว! นั่นคงเป็เสียงเ้าซาลาเปาแน่เลยพี่อยู่ที่นี่ก่อนนะ รอให้ฉันไปเอาเ้าตัวเล็กกลับมาก่อน ไม่รู้จะเป็ยังไงบ้าง”
อาเหยาชี้นิ้วคาดโทษสามีอีกรอบเพราะไม่้าให้เขาหายตัวไปไหนพลางหมุนตัววิ่งออกจากบ้านไปรับตัวทารกน้อยด้วยความกังวลใจทั้งอยากรู้ว่าเกิดปัญหาใดขึ้นกับทารกหรือเพื่อนบ้านทว่าพอเธอเข้าไปในห้องนอนของจางซันแล้ว กลับพบคำตอบอันคาดไม่ถึงจากอีกฝ่ายว่า
“พี่สาวหูน้ำนมฉันหมดเกลี้ยงทั้งสองเต้าเลย แต่เ้าซาลาเปาน้อยยังไม่อิ่มเลยค่ะฉันจนปัญญาแล้วพี่ น้ำนมฉันยังไม่ออกมาอีกเลย พี่เอาเ้าซาลาเปากลับคืนไปเถอะฉันไม่ไหวละ นี่ลูกฉันก็จะร้องไห้อีกคนแล้ว”
จางซันอยากปล่อยตัวทารกน้อยจากมือเต็มทีเพราะเสียงร้องไห้ดังลั่นไปปลุกลูกสาวตนให้ตื่นขึ้นมากลายเป็ว่าตอนนี้มีทารกน้อยสองคนแผดเสียงร้องไห้แข่งกันซึ่งอาจเรียกผู้คนรอบบ้านให้เข้ามาดูเหตุวุ่นวายในนี้ได้จึงอยากให้ภรรยาพ่อบ้านหูนำตัวออกไปโดยเร็ว
“ฮ้า! ว่าไรนะ?!กินหมดเกลี้ยงเลยเหรอ”
อาเหยาอุทานเสียงดังด้วยความตื่นใพลางเหลือบมองทารกน้อยในอ้อมกอดของจางซันซึ่งยื่นกลับคืนมาให้ตนขณะเ้าซาลาเปากำลังแผดเสียงร้องลั่นจนตัวแดงก่ำไปหมดทั้งรู้สึกประหลาดใจต่อคำกล่าวถึงการดื่มน้ำนมจำนวนมากในเวลาอันรวดเร็วเธอก้มลงมองทารกในอ้อมแขนด้วยไม่อยากเชื่อว่าเ้าตัวน้อยจะกลายเป็ทารกตะกละจนดื่มนมหมดเกลี้ยงไปได้
“จริงเหรอ?! เ้าซาลาเปาน้อย เ้าดื่มนมหมดเกลี้ยงแบบนี้จะกลายเป็ทารกตะกละั้แ่เกิดเชียวรึ”
อาเหยาถามทารกในอ้อมกอดโดยรู้ดีว่าไม่มีคำตอบใดกลับคืนมาเธอรีบหันหลังอุ้มทารกกลับบ้านเพราะเหลือบเห็นลูกสาวของจางซันแผดเสียงร้องไห้ขึ้นมาแข่งกันจึงไม่อยากอยู่ให้วุ่นวายมากกว่าเดิม ทั้งคิดหาแม่นมคนใหม่ให้ทารกน้อยได้ดื่มนมอีก
ระหว่างอาเหยาอุ้มเทพน้อยในร่างทารกแรกเกิดกลับบ้านเทพผู้อาภัพเบิกตากว้างดีใจเพราะััได้ถึงบางสิ่งกำลังเติบโตขึ้นทีละนิดโดยรู้ในทันทีว่าหากตนดื่มกินอาหารให้มากพอความแข็งแกร่งของร่างกายย่อมจะกลับคืนมาในเร็ววันโดยไม่จำเป็ต้องอาศัยพลังปราณเพียงอย่างเดียวก่อนแผดเสียงเรียกร้องอาหารต่อไปเพราะรู้ดีว่าร่างกายใหม่ไม่สามารถหาอาหารได้ด้วยตัวเอง
878
![พันธสัญญาแห่งราชัน [The King]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/6dd2cbded90e7d5afa181028f59688b3.webp)
