King of world ราชันแห่งพิภพ

​

รุ่งเช้าวันต่อมาเมื่อแสงตะวันส่องผ่านหน้าต่างมากระทบเข้ากับเปลือกตา ก็ทำให้ใบหน้าภายใต้หน้ากากต้องย่นลง ก่อนที่เปลือกตาคู่นั้นจะลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ

'เช้าแล้วงั้นหรอ'

วาสลุกขึ้นนั่งช้าๆและบิดขี้เกียจเสียงกระดูกดังกร๊อบแกร๊บ

"ตื่นแล้วหรอค่ะ"วาสหันไปมองผู้พูดซึ่งก็คือเด็กสาวตัวน้อยที่พึ่งเปิดประตูห้องนอนออกมา

'เชื่อเลย ขนาดเวลานอนยังต้องใส่หน้ากาก'ไป๋หยูคิดในใจขำๆ

"พี่วาสหลับสบายไหมคะ อันที่จริงน่าจะไปนอนในห้องตามที่หนูบอกนะคะ"วาสย่นหน้าพลางคิดว่าจะให้ไปนอนได้อย่างไร ในเมื่อเธอเล่นบังคับให้ฉันไปนอนได้แต่ห้องพี่สาวเธออย่างนั้น(?) สุดท้ายไม่มีทางเลือกเขาเลยต้องมานอนที่ห้องนั่งเล่นอย่างนี้

"เธอตื่นเช้าจังเลยนะ"

"เรื่องปกตินะค่ะ ปกติเวลานี้ต้องตื่นมาช่วยพี่ๆเปิดร้านก็เลยชิน"พูดจบเด็กสาวก็เดินดุ่มๆหายเข้าไปในห้องน้ำเพื่อทำธุระส่วนตัว

วาสไม่มีอะไรทำก็เลยเลือกที่จะไปเปิดหน้าต่างออกไปสูดอากาศยามเช้า

"ช่วยด้วยค่ะ ช่วยจับขโมยนั่นที!!"

'อ่า เช้าวันใหม่ที่แสนสดใส'วาสคิดในใจอย่างมีความสุข ส่วนตาก็มองลงไปบริเวณถนนข้างล่างที่กำลังมีร่างสองร่างวิ่งไล่กวดกันอยู่...

"มันบุกมาแล้ว!!!!"เสียงร้องตะโกนดังต่อกันเป็นทอดๆก่อนจะกระจายไปทั่วทั้งเมือง!

ท่ามกลางรุ่งสางของวันใหม่ในที่สุดกองทัพก็อบลินก็เริ่มเคลื่อนไหว!

"พวกมันมีจำนวนเท่าไหร่ มาตำแหน่งไหนบ้าง"หญิงสาวหัวหน้ากิลด์ไม้หอมวิ่งกระหืดกระหอบขึ้นมายังกำแพงเมืองและเอ่ยถามกับยามที่เฝ้าอยู่

"น่าจะราวๆ 2หมื่นตัวครับ และพวกมันก็มุ่งมายังกำแพงเมืองทิศตะวันออกเพียงด้านเดียว"ยามเอ่ยรายงานอย่างรวบรัดพร้อมกับหางเสียงที่สั่นอย่างเห็นได้ชัด

"พวกมันคงแค่จะลองเชิงพวกเราเท่านั้น เราน่าจะยังพอยันพวกมันไว้ได้อยู่ ถ่ายทอดคำสั่งลงไปให้พลธนูประจำที่และเตรียมตัวให้พร้อมรอคำสั่งยิง!"ฟลาวด์ หญิงสาวผู้ครองตำแหน่งหัวหน้ากิลด์ไม้หอมเอ่ยคำสั่งหนักแน่น ดวงตาจ้องเขม็งไปยังศัตรูเบื้องหน้าอย่างไม่ละสายตาแต่ปากยังเอ่ยกับหญิงสาวคนหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านหลังว่า

"มิลิน เธอไปคอยเฝ้ากำแพงเมืองด้านอื่นไว้ เผื่อว่าพวกมันจะตลบหลังเรา"มิลิน หญิงสาวที่อ่อนวัยกว่าฟลาวด์พอสมควร เธอสวมใส่แว่นกลมและมีผมสีดำสั้นประบ่า หากมองเผินๆอาจจะเหมือนกับพนักงานตามบริษัททั่วไปแต่ที่จริงแล้วเธอเป็นถึงผู้ดำรงตำแหน่งรองหัวหน้ากิลด์ไม้หอม!

"รับทราบค่ะ"แม้จะอยู่ในเหตุการณ์เช่นนี้มิลินก็ยังสามารถตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยได้ และความเยือกเย็นนี้เองที่ทำให้ฟลาวด์เลือกเธอมาเป็นรองหัวหน้า!

"ยิง!"เมื่อกองทัพก็อบลินเข้ามาได้ระยะหวังผลแล้วฟลาวด์ก็ละความสนใจจากรอบข้างและตะโกนดังลั่นทันที

ลูกธนูจำนวนมากตกลงไปยังตำแหน่งกองทัพก็อบลินอย่างแม่นยำและต่อเนื่องราวกับห่าฝน

แต่การโจมตีครั้งนี้ได้ผลเพียงนิดเดียวเท่านั้น เมื่อตั้งหลักได้เหล่าก็อบลินก็ต่างพากันยกโล่เหล็กขึ้นเหนือหัวคอยป้องกันลูกธนูที่ร่วงหล่นลงมาจากฟ้า

"ฮึ่ม! คิดว่าตัวเองฉลาดนักหรือยังไง"ฟลาวด์สบถอย่างหัวเสีย แล้วเอ่ยเสียงเฉียบว่า

"หยุดยิงก่อน! ปล่อยพวกมันเข้ามาประชิดเมือง"

"แต่ว่า.."

"ไม่มีแต่! นี้เป็นแค่ทัพย่อยของพวกมันเท่านั้น เราต้องถนอมอาวุธยุทโธปกรณ์เข้าไว้"

ทัพก็อบลินเมื่อไม่เห็นว่ามีลูกธนูถูกยิงมาอีกก็ไม่กล้าวางโล่ลง ได้แต่ยกโล่ค้างไว้และเคลื่อนที่ไปอย่างช้าๆ

"ไปเอาหม้อน้ำมา"ฟลาวด์ตะโกนก้องอีกครั้ง ก่อนจะมีเหล่าผู้คนพากันแบกหม้อน้ำสีดำใหญ่โตที่ส่งไอความร้อนออกมาหลายใบ

"ไปประจำการรอบๆรอคำสั่ง!"

กี้ๆๆ

เมื่อทัพก็อบลินเคลื่อนที่เข้ามาใกล้ผู้คนบนกำแพงเมืองก็ได้ยินเสียงพวกมันร้องข่มขวัญ แต่เมื่อพวกมันเข้ามาใกล้กำแพงเมืองขนาดนี้แล้วก็ทำให้พลแม่นธนูสามารถยิงผ่านช่องระหว่างโล่ไปได้

"ใครที่คิดว่ามีฝีมือแม่นธนูพอ ยิงใส่พวกมันซะ! จงจำไว้ว่าต้องประหยัดลูกธนูทุกดอกเท่าที่ทำได้"

พลธนูราว 50 นายถลันกายออกมายืนเบื้องหน้าพร้อมกับเล็งไปที่ทัพก็อบลินและยิงออกไปอย่างใจเย็น

กี้ๆๆๆ

ก็อบลินกรีดร้องอย่างเจ็บปวด เมื่อเห็นว่าโล่ไม่อาจป้องกันลูกธนูได้อีกแล้ว พวกมันก็ทิ่งโล่ในมือและวิ่งตะลุยไปยังกำแพงเมืองอย่างบ้าคลั่ง

"พวกมันประชิดกำแพงเมืองแล้ว!"

"บัดซบ! ยังฆ่าพวกมันได้ไม่ถึงพันตัวเลย"เหล่าผู้คนบนกำแพงเมืองเริ่มที่จะวิตกกังวลเมื่อเห็นก็อบลินบางส่วนเริ่มที่จะพาดบันไดไปที่กำแพงเมืองและอีกส่วนกำลังใช้ท่อนซุงกระแทกเข้าที่ประตูเมือง

"ใจเย็นไว้ทุกคน ตั้งสติหน่อย!"ฟลาวด์ตวาดอย่างเกรี้ยวกราด เสียงทรงอำนาจของเธอสามารถหยุดความสับสนได้ชะงัด

"พลธนูเล็งยิงเฉพาะตัวที่กำลังไต่บันไดและตัวที่กำลังกระแทกซุงเข้าประตูเมือง หน่วยต่อสู้ระยะประชิดประจำตำแหน่งอย่าให้พวกมันทะลวงผ่านกำแพงเข้าไปในเมืองได้ คนคุมหม้อน้ำเปิดฝาหม้อและเทลงไปได้เลย!"

สิ้นคำทุกคนก็ต่างทำตามคำสั่งอย่างรวดเร็ว คนคุมหม้อน้ำเมื่อได้ยินคำสั่งก็นำผ้าออกมาปิดจมูกและเปิดฝาหม้อหน้าออกมา

กลิ่นเหม็นหืนกระจายไปทั่วทั้งกำแพงจนทุกคนต่างทำหน้าพะอืดพะอม คนคุมหม้อน้ำไม่กล้ารอช้าพวกเขาเทน้ำสีเหลืองที่ต้มจนเดือดปุดๆลงไปทันที

กี้ๆๆๆ

ก็อบลินที่อยู่ด้านล่างต่างร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด นอกจากน้ำร้อนจะแสบลวกแล้วพวกมันยังส่งกลิ่นเหม็นเกินจะทนอีกด้วย!

แต่เมื่อพวกมันก้มลงมองน้ำสีเหลืองเหล่านั้นก็รู้ว่ามันคืออะไร

มันคือน้ำอุจจารระที่ถูกต้มจนเดือดพล่าน!

นอกจากจะทำให้ร้อนลวกจนเป็นแผลพุพองแล้ว น้ำอุจจาระต้มนี้ยังอาจจะทำให้แผลนั้นติดเชื้ออีกด้วย! และนี้เป็นสิ่งที่ฟลาวด์ได้เรียนรู้มาจากนิยายเรื่องหนึ่งในโลกเดิม!

ทัพก็อบลินเมื่อเจอน้ำสีเหลืองนี้เข้าไปถึงกับเสียขบวนตั้งหลักไม่ถูก ฟลาวด์ฉวยโอกาสนี้สั่งการเข่นฆ่าก็อบลินไปอีกจำนวนมาก

"หัวหน้าครับแย่แล้ว! คุณมิลินฝากมารายงามว่า ตอนนี้พวกมันส่งกำลังมาเพิ่ม กำแพงอีก3ด้านกำลังมีทัพก็อบลินจำนวน 5,000 ตัวมุ่งหน้ามาครับ!"ฟลาวด์หน้าเครียดลง แต่ก็ยังสั่งไปว่า

"สั่งการไป! บอกผู้คุมกำแพงแต่ละด้านว่าห้ามให้พวกมันเข้ามาประชิดกำแพงเมืองเด็ดขาด ยื้อเวลาไว้! เสร็จจากด้านนี้เมื่อไหร่ฉันจะรีบไปสั่งการด้วยตัวเอง!"

'ถึงเวลาฉันต้องลงมือแล้วสินะ'ฟลาวด์ลูบแหวนมิติสีทองบนมือเบาๆ ก่อนที่เธอจะนำอาวุธคู่กายของเธอของมา

คันธนูสีขาวบริสุทธิ์ปรากฏแก่สายตาคนรอบข้าง หญิงสาวหยิบลูกธนูธรรมดาๆดอกหนึ่งขึ้นรั้งและสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่โดยไม่สนใจกลิ่นเหม็นหืนจากรอบข้าง

สกิล ตะวันสาดแสง!

หัวลูกศรพลันเรืองแสงสีขาววาบสว่างตา

ผึง!

ลูกธนูถูกยิงไปอย่างรวดเร็ว หัวลูกธนูที่ถูกห่อหุ้มด้วยแสงสีขาวนั้นคล้ายดวงตะวันขนาดเล็ก

ดวงตะวันแล่นตัดผ่านผืนฟ้าก่อนจะหยุดอยู่กลางอากาศอย่างน่าอัศจรรย์ ก่อนที่มันจะ...

บู้ม!! ฟิ้วๆๆๆ!

ดวงตะวันจิ๋วระเบิดออกก่อนจะกลายเป็นห่าลูกศรแสงสีขาวจำนวนนับร้อยตกลงมาใส่ทัพก็อบลิน

ก็อบลินเบื้องล่างต่างกรีดร้องอย่างเจ็บปวด พวกมันพยายามจะยกโล่ขึ้นป้องกันอีกครั้งแต่ทวา..

เคร้งๆๆๆ! เพล้ง!

โล่เหล็กในมือของพวกมันกระทบเข้ากับลูกศรสีขาวดังถี่รัว สุดท้ายโล่กลับรับแรงปะทะนั้นไม่ไหวแตกเป็นเสี่ยงๆในที่สุด ก่อนที่ห่าลูกศรสีขาวนั้นจะเจาะร่างของพวกมันจนพรุนเป็นรังผึ้ง

เพียงการโจมตีครั้งเดียวของหัวหน้ากิลด์ไม้หอมกลับสามารถฆ่าก็อบลินได้หลายร้อยตัว

ผู้คนบนกำแพงต่างเป็นที่ประจักษ์ต่อสายตาตัวเอง พวกเขาต่างรู้สึกสยิวกายวูบ

'นี้สินะความสามารถของผู้นำกิลด์มหาอำนาจ'หนึ่งในนั้นรำพึงรำพันขึ้นในใจ

ฟลาวด์มองผลงานของเธอด้วยสายตาพึงพอใจ ก่อนที่เธอจะใช้สกิลเดิมอีก 3-4 ครั้งก่อนจะหยุดลง เนื่องจากสกิลนี้กินพลังจิตวิญญาณของเธอมากเกินไป เธอจึงไม่อยากจะใช้อย่างสิ้นเปลืองเกินเหตุ

แต่ผลลัพธ์ของมันก็ทำให้เธอสามารถกวาดก็อบลินไปได้นับพันตัวและยังทำลายโล่เหล็กของพวกมันไปได้จำนวนมาก

"พลธนูเร่งมือฆ่าพวกมันซะ ไม่ต้องถนอมลูกธนูแล้ว!"เมื่อได้รับคำสั่งเช่นนั้นพลธนูทั้งหลายก็เร่งมือขึ้นอีกขั้น นิ้วที่ใช้รั้งสายธนูของบางคนถึงกับห้อเลือดแต่พวกเขาก็ไม่สนใจ สิ่งที่พวกเขาต้องการในตอนนี้คือปกป้องผู้คนที่อยู่ในกำแพงเมืองให้ปลอดภัยแม้ตายก็ยอม

ฟลาวด์เริ่มร้อนใจขึ้นทุกขณะแม้ตอนนี้พวกมันจะลดลงไปมากแล้ว แตก็ยังเหลือมากกว่าหมื่นตัวอยู่ดี

แต่ทันใดนั้น...

"ฆ่าพวกมันให้หมดดดด!"