ตอนที่ 110 สองบุคคลที่ไม่คาดคิด
เวลาผ่านไปถึงสามวันก็เดินทางกลับมายังนิวยอร์กอย่างปลอดภัยพวกโกรอสได้ขอแยกทางเหมือนในโลกของเธอ แต่ก่อนจะจากลากเธอก็กอดพวกเขาอย่างอ่อนโยนพวกเขารู้สึกอบอุ่นที่มีคนที่ไม่รู้จักมากอดแบบนี้บอกลาพวกโกรอสจบเธอก็หันไปหาอาจารย์โอเซซัสที่บอกลาเขาก็จะแยกทางกับเธอทำให้คิดว่าพวกเขาช่างเหมือนคนของเธอที่แยกทางหลังจากออกจากเกาะนั้นเธอไม่อยากรั้งพวกเขาเอาไว้ก่อนที่พวกเขาจะแยกทางหายไปจากตรงนั้นโพรทาเลียหวังให้พวกเขากลับบ้านกันไปอย่างปลอดภัยโดยไม่เจออันตรายอย่างใดโพรทาเลียหันกลับมาหาครอบครัวของเธอที่กำลังลงมาจากเรือเพื่อที่จะเตรียมตัวกลับบ้านกัน แต่เธอรู้สึกถึงสายตาบางอย่างกำลังจ้องมองเธอหางตาหันไปมองก็พบกับไทรทันที่กำลังจ้องมองเธอด้วยสายตาเศร้าสร้อยผสมอารมณ์เหงาหงอยโพรทาเลียไม่สนใจเธอหันหน้าหนีด้วยความเคือง ๆ กับคำพูดอีกฝ่ายก่อนหน้านั้น
โอราอุสกำลังลงจากเรือก็มองน้องสาวที่หันหน้าหนีอะไรบางอย่างเขาก็เงยหน้ามองก็เห็นว่าคนที่เธอหันหน้าหนีคือสายเลือดของปู่ทำให้เขาคิดว่าน้องสาวมีอะไรกับอีกฝ่ายกันก่อนที่พวกเขานั้นจะเตรียมตัวกลับรถของพวกเขาที่จอดค้างไว้ที่ลานจอดมานานหลายวันทุกคนต่างกำลังขึ้นรถโอราอุสเตรียมสตาร์ทรถเพื่อกลับค่ายรถกำลังจะเคลื่อนตัวออกนั้นก็มีบางคนมาดักหน้ารถจนรถหยุดชะงักทุกคนต่างมองว่าใครกันก่อนที่จะเห็นว่าคนคนนั้นคือ ไทรทันทุกคนต่างสงสัยว่าอีกฝ่ายนั้นต้องการอะไรถึงมาดักหน้ารถ แต่มีคนหนึ่งที่รู้ว่าทำไมโอราอุสเห็นแบบนั้นก็ต้องหันไปหาบุคคลที่อีกฝ่ายคงต้องการจะคุยด้วย
“โพรทาเลีย”
โพรทาเลียได้ยินเสียงพี่ชายเรียกเธอ แต่เธอไม่หันไปมองอีกฝ่ายเลยก่อนที่โอราอุสจะพูดต่อ
“พี่ว่าเราไปคุยกับเขาให้จบเรื่องดีกว่าไหม?”
“ไม่เอา!!” โพรทาเลียตอบเสียงแข็งยิ่งอะไร
“แต่…ถ้าไม่คุยให้จบหมอนี้ก็ยังขวางเรานะ…”
“...”
คำเตือนของพี่ชายทำเอาโพรทาเลียรู้สึกฉุนเฉียดกับชายตรงหน้าที่มาขวางทางกลับบ้านของเธออีกสามคนที่อยู่ข้างหลังรถก็มองกันอย่างสงสัยว่ามันเรื่องอะไรแล้วดูเหมือนพี่ชายจะรู้อยู่คนเดียวว่าโพรทาเลียมีเรื่องอะไรกับชายตรงหน้าโฟกัสเขยิบมาข้างหน้าแล้วเอ่ยกับพี่สาวเบา ๆ
“นี่มันเรื่องอะไรกัน พี่แล้วทำไมสายเลือดโพไซดอนถึงมาดักหน้ารถเรา? พี่ไปมีเรื่องกับเขาเหรอ?”
“ก็…นิดหน่อย…เดียวลงไปจัดการสักครู่” โพรทาเลียปลดเข็มขัดออกแล้วเปิดประตูลงไป “ต้องการอะไรกัน? สายเลือดโพไซดอน!!”
“เฟอร์ร่า…ข้า…ข้าเสียใจกับคำพูดข้าเมื่อคืนนั้น…” ไทรทันเห็นอีกฝ่ายลงมาเขาก็ตรงดิ่งไปหาอีกฝ่ายในทันใด “ยกโทษให้ข้า…ด้วยเถิด…”
คำขอโทษของอีกฝ่ายใช้ไม่ได้กับโพรทาเลียเป็นแน่แท้แล้วยิ่งกับคนที่อีกฝ่ายอยากคุยด้วยอย่างเฟอร์ร่าตัวนางเองก็ไม่ได้ชอบใจกับคำพูดที่ออกจากปากของอีกฝ่ายอย่างง่ายดายยิ่งทำให้เฟอร์ร่าเคืองใจจนเธอเดินผ่านประตูในห้วงแห่งจิตใจจนกระทั่งโพรทาเลียหลุดเข้ามายังห้วงแห่งจิตใจอย่างงุนงงว่าเกิดอะไรขึ้นจนเธอหันไปมองอดีตชาติแต่ละคนที่กำลังมองเธอ
“หรือว่า...” โพรทาเลียกำลังจะเอ่ยบางอย่างแต่ทุกคนก็พยักหน้าเบา ๆ
“ก็...ตามที่เจ้าเห็นนะ..."
โพรทาเลียหันไปมองประตูที่ส่องแสงตลอดเวลาเธอลองเดินไปแต่ตัวเธอนั้นก็กระเด็นออกนั้นคงหมายถึงว่าเฟอร์ร่าขอยืมร่างเธอโดยไม่ให้เธอเข้าไปยุ่งเฟอร์ร่ากะพริบตาหนึ่งครั้งดวงตาสีเขียวกลับกลายเป็นสีฟ้าพร้อมกับเส้นผมยาวสลวยสีฟ้าใบหน้าที่เปลี่ยนไปจ้องมองชายตรงหน้าแล้วเดินตรงเข้าหาอีกฝ่ายอย่างไม่โกรธเคืองแล้วกระชากคอเสื้อคนเป็นพี่
“ยกโทษ!! ท่านกล่าวคำอย่างงั้นได้อย่างง่ายดายเลยเหรอ!?”เฟอร์ร่าตะโกนใส่อีกฝ่ายอย่างโกรธเคือง
“ก็...ท่านพ่อเคยสอนเรานี้ว่าทำผิดต้องขอโทษไง?”
“มันก็จริง! แต่คิดหรือว่าคำขอโทษที่ท่านขอโทษข้ามันควรขอโทษใครกันแน่!! ท่านควรขอโทษร่างจุติของข้าไม่ใช่ข้า!!”
เฟอร์ร่าดันตัวอีกฝ่ายแล้วปล่อยคอเสื้ออีกฝ่ายทันใดไทรทันไม่ได้ทรงตัวอะไรตัวเขาก็ล้มลงกับพื้นไปอย่างรุนแรงจนเขานั้นมีรอยถลอกที่มือกับจุดอื่นของเขาไทรทันมองมือของเขาที่มีรอยถลอกจนเริ่มแดงเขาไม่เคยมีใครทำให้เป็นแบบนี้ได้นอกจากน้องสาวของเขา
“เฟอร์ร่า...”
“ไม่ต้องมาให้ข้าเห็นหน้าอีก!! ข้าเกลียดท่าน!!”
ไทรทันได้ยินแบบนั้นก็ตาลุกวาวอย่างตกใจ “เฟอร์...”
“หึ!!”
เฟอร์ร่าเชิดหน้าไปทางอื่นแล้วเดินไปยังที่รถของโอราอุสตัวเธอนั้นเปิดประตูแล้วนั่งลงก่อนที่จะออกคำสั่ง
“ออกรถ!”
“หือ?” โอราอุสมองคนตรงหน้าที่ไม่ใช่โพรทาเลียทำให้เขาคิดว่าควรฟังไหม
เฟอร์ร่าเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ออกรถก่อนจะหันไปมอง “ออกรถสิเจ้าค่ะ ท่านโอราอุส”
“อ๊ะ...ครับ!”
เมื่อโดนออกคำสั่งโอราอุสจับพวงมาลัยแล้วมันหมุนพวงมาลัยหลบไทรทันที่ยังนั่งอยู่ตรงนั้นอย่างอ้ำอึ้งพวกเขาออกรถไปตามเส้นทางถนนใหญ่อย่างเงียบสงัดโดยไม่รู้ว่าจะถึงจุดหมายปลายทางกี่โมงกี่ยามแต่ความเงียบสงัดนั้นทุกคนก็ต่างใช้สายตามองเฟอร์ร่าที่อยู่ที่นั่งข้างคนขับโดยไม่มีที่ท่าจะคืนร่างให้โพรทาเลียแต่ทว่าเจ้าของร่างยังไม่มีทีท่าอยากจะได้คืนเธอยังยืนอยู่ที่เดิมรอดูสถานการณ์ว่าเฟอร์ร่าจะทำไงต่อหรือยังโมโหต่อสิ่งที่พี่ชายกระทำยิ่งทำให้หนักใจจริง ๆ ที่พี่น้องมาทะเลาะกันในโลกนี้ระหว่างที่กำลังครุ่นคิดอยู่นั้นรัลก็เดินตรงมาอยู่ข้าง ๆโพรทาเลียพร้อมกับเอ่ยบางอย่าง
“ข้าเคยได้ยินเรื่องราวของเฟอร์ร่ามามั้งในอดีตนะ”
“หือ?” โพรทาเลียหันหน้ามองอีกฝ่ายที่กำลังจ้องเธอด้วยดวงตาสีทอง“นายเคยได้ยินเหรอ?”
“ยุคของข้ากับเฟอร์ร่าห่างกันไม่มากข้าที่เคยติดตามมารดาไปที่ต่าง ๆ เลยได้ยินคำเล่าต่าง ๆมากมายมีฤๅข้าจะไม่เคยได้ยิน”
“เล่าให้ฟังหน่อยสิ?”
“อืมที่เคยได้ยินนางทะเลาะกับครอบครัวเรื่องที่นางตกหลุมรักมนุษย์แล้วอยากแต่งงานด้วยแต่นางโดนกีดกันจนนางหนีออกจากบ้าน”
“อันนี้...เหมือน...เคยฟังมาแล้วนะ...”
“ใช่ แต่ว่ามันมีเบื้องลึกเบื้องหลังมีอีกนะ”
“หมายความว่าไงนะ?”
“พี่ชายนาง...ร่วมมือกับวากาเน็ททำให้คนรักของเฟอร์ร่าไปตกหลุมรักกับคู่หมั้นที่พ่อแม่เลือกให้นะสิ”
“ว่าไงนะ!?” โพรทาเลียตาลุกวาวอย่างตกใจ
“นั้นทำให้เฟอร์ร่าที่เห็นงานแต่งของคนรักยิ่งเสียใจจนนางเสียใจวากาเน็ทเห็นโอกาสก็เลยจะฆ่านางโดยที่ไทรทันไม่รู้แต่เฟอร์ร่าไม่ใช่คนอ่อนแอนางรับรู้สึกตัวตนของอีกฝ่ายที่จะเข้ามาโจมตีตนเองนางจึงโจมตีกลับแต่นางก็พลาดท่าเพราะคำพูดของเจ้านั้น”
“คำพูดนั้นฉันรู้สึกเลยว่าต้องพูดอะไรสักอย่าง”
“อย่างที่เจ้าคิด...วากาเน็ทเอ่ยขึ้น...ถ้าจะโทษโชคชะตาไปทาพี่ชายเจ้าที่ร่วมมือกับข้าละกัน”
“…” โพรทาเลียได้ยินถึงกับจุกหน้าอกขึ้นมา
เบื้องลึกที่เธอไม่เคยรู้เธอเข้าใจเลยว่าเฟอร์ร่าจะโกรธเพียงใดที่ได้มาเจอพี่ชายที่เคยหักหลังตนเองเธอรู้สึกแบบนี้เลยรู้เลยว่าก่อนหน้าอีกฝ่ายทำไมโกรธเคืองขนาดนั้นตอนเจออีกฝ่ายแต่ยังสงสัยว่าก่อนหน้าบอกแค่ว่าไม่อยากเจอหน้าอีกฝ่ายแต่รู้สึกเหมือนเธอจะควบคุมสติตัวเองไม่ให้โกรธอีกฝ่ายตอนแรกที่บอกไม่อยากพบเธอก็นึกว่าอีกฝ่ายกลัวอะไรอีกฝ่ายแต่ไม่ใช่กลัวแต่ไม่อยากปะทะคารมด้วยเท่านั้นแต่ตอนนี้เธอปะทะคารมไปแล้วแล้วแถมทวีคูณมากกว่าเดิมเป็นสองเท่า
“เฟอร์ร่าที่น่าสงสาร...”
"ปกติเสียมากกว่า โพรทาเลีย คนเราจะโดนคนรอบข้างสังหารเรา..."
“แปลว่าเจ้าก็เช่นกันเหรอ?”
“ใช่...” รัลก้มมองพื้นอย่างเงียบเหงาเขานึกถึงอดีตของตนเองก่อนหน้า
“งั้นฉันจะไม่ถามดีกว่า...”
“หึ ๆ นี่ล่ะนะ เจ้ากับพวกเราถึงเหมือนกัน...ส่วนลึก ๆที่เหมือนกัน” รัลเงยหน้ามองข้างหน้าต่อ
โพรทาเลียได้ยินแบบนั้นก็เขินหน่อย ๆว่าเธอจะเหมือนพวกเขาขนาดนั้นเลยเหรอแต่ว่าตอนนี้โพรทาเลียคิดว่าถึงเวลาต้องแลกร่างกายกันเสียทีเธอเดินตรงไปยังประตูแล้วแตะไปช่องว่างที่ส่องแสงแล้วยกมือขึ้นแตะมันอย่างเบา ๆ
“ถึงเวลาแล้วล่ะนะ เฟอร์ร่า”
เฟอร์ร่าที่ได้ยินแบบนั้นก็หลับตาลงแล้วร่างกายแปรเปลี่ยนเส้นผมสีฟ้ากลายเป็นสีดำสั้นประบ่าดวงตาสีฟ้ากลายเป็นสีเขียวทุกคนเห็นก็รู้สึกแปลกประหลาดยกเว้นโฟกัสที่เห็นก็ยิ้มอย่างพอใจที่เห็นพี่สาวกลับร่างเดิมแล้วโพรทาเลียลืมตาขึ้นมานั่งกอดอกเธอรู้สึกถึงสายตาของพี่ชายก็มองอีกฝ่ายที่นั่งข้างๆ อีกฝ่าย โอราอุสก็หันหน้าหนีไปสนใจทางข้างหน้าแล้วเธอก็หันไปมองสองหนุ่มที่มองเธอข้างหลัง ทั้งสองคนก็หันหน้าหนีเช่นกันโฟกัสเห็นก็ยิ้มออกมาอย่างขำ ๆ
“ไม่ต้องมองกันอย่างสงสัยมากก็ได้...พวกเขาเป็นแค่ร่างอดีตชาติของหนูเท่านั้นล่ะ”
“เธอมีอดีตชาติอยู่ในร่างกายด้วยเหรอ?” เอเดอร์เอ่ยถามขึ้น
“ใช่ค่ะ...”
“ได้ยังไงนะ? พวกเธอเป็นตัวอะไรกันแน่?”
“พี่ค่ะ เรายังเป็นน้องพี่นะ ถึงจะไม่ใช่โลกนี้ก็ตามที”
“ใช่ ๆ”
“สองคนนี้ปกติก็ดูน่ากลัวอยู่แล้ว นี่ยิ่งเห็นอะไรแปลกๆ จากสองคนนี้ยิ่งน่ากลัวเข้าไปอีก”
“พอเลยทั้งสองคน!” โอราอุสเอ็ดน้องทั้งสองคนระหว่างที่ขับรถก็เกิดฝนตกเสียแล้ว“ฝนตกแฮะ...ซุสคงทำเรื่องอะไรแน่ๆ”
“คงทำอะไรสักอย่างให้ภรรยาของตนโกรธล่ะนะ” โพรทาเลียกล่าวก่อนจะนั่งผิงประตู
“โพรทาเลียระวังประตูเปิดออกนะ”
“ค่ะ...”
โพรทาเลียขานตอบแล้วนั่งไปอย่างเงียบ ๆภายในรถกลับมาเงียบอีกครั้งจนบางคนรู้สึกกระอักกระอ่วนไปหมดหนึ่งในฝาแฝดชายรู้สึกว่าเขาต้องหาเรื่องคุยเสียหน่อยเขาเลยเอ่ยปากพูดออกมา
“เล่าให้ฟังหน่อยสิพวกเธอบอกว่าพ่อยังมีชีวิตอยู่ในโลกของพวกเธอ เขาเป็นคนยังไงนะ?”
“หือ? พ่อเหรอคะ...”
“ถามโฟกัสละกัน...ฉันไม่ค่อยมีความทรงจำกับพ่อเท่าไหร่”
“พี่...” โฟกัสหันไปมองพี่สาวอย่างเศร้า ๆ
“ก็มันจริงนี่น่า...ในความคิดของฉัน...พ่อก็...เป็นชายร่างสูงอบอุ่น มีรอยยิ้มอันสดใส ร่างกายกำยำอย่างชาตรี เป็นพ่อที่ลูก ๆ รัก...”
“ว้าว...นี่บอกไม่มีความทรงจำกับพ่อนะเนี่ย?” โอราอุสหัวเราะอย่างขบขัน
“มันแค่...ความทรงจำในวัยเด็กเท่านั้น"
“แต่...โพรทาเลียก็น่าสงสารนะ...ที่โดนเจ้าเทพนั้นลักพาตัวไปถ้าเป็นโพรเทียของเรานะ ฉันจะฆ่ามันให้ตายคามือเลย!!”
“เอาชีวิตให้รอดก่อนเถอะพี่ ก่อนจะพูดแบบนั้นนะฉันว่าแค่พี่ก้าวข้าไปข้างหน้าก็คงโดนเทพนั้นฆ่าตายแล้วล่ะ”
“อ้าวเห้ย!! เอเดอร์ ดูถูกพี่ตัวเองเหรอ!?” เบเดอร์หันไปมองน้องชายด้วยใบหน้าหงุดหงิด
“ก็มันจริงนี่น่า”
“ไอ้บ้านี่!!”
“จะเอาหรือไง!?”
สองแฝดจับคอเสื้อกันและกันโดยมีโฟกัสอยู่ระหว่างกลางตกใจกับสิ่งที่สองคนกำลังทำโฟกัสเห็นแบบนั้นก็ดันสองคนออกจากกัน
“พี่ทั้งสองอย่าทะเลาะกันสิคะ! พี่คะ ช่วยหน่อย”
“นี่! เบเดอร์ เอเดอร์ อย่าทะเลาะกันไม่งั้นพี่จะบอกแม่นะ”
“ไม่สน!!”
โพรทาเลียได้ยินเสียงพวกเขาทะเลาะกันแต่เธอไม่สนใจให้เสียงนั้นทะลุหูซ้ายไปหูขวาแทนเธอเท้าคางกับประตูแล้วมองออกไปข้างนอกที่ฝนตกอย่างรุนแรงเธอมองต้นไม้ด้านนอกที่ลมพัดตลอดเวลาจนมันเอียงแต่สายตาของเธอหันไปเห็นคนกำลังอยู่ข้างนอกโดยฝนยังตกอยู่โอราอุสก็เห็นเช่นกันเขาคิดเลยว่าพวกเขานั้นมาเดินอะไรในเวลานี้ เขาเลยจะขับช้า ๆตอนผ่านทั้งสองคนนั้น เมื่อรถผ่านสองคนนั้นดวงตาของโพรทาเลียก็เบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นใบหน้าของทั้งสองชั่ววินาทีนั้น
“หยุดรถ!!”
“ว่าไงนะ!?” โอราอุสได้ยินแบบนั้นก็ตกใจทันที
“หยุดรถ!!”
โอราอุสหยุดอย่างกะทันหันจนรถด้านหลังบีบแตรใส่ทำเอาสองคนที่กำลังเดินมองกันอย่างสงสัยว่ารถข้างหน้าหยุดรถทำไมโอราอุสหันไปหาน้องสาวอย่างสงสัยทันที
“มีอะไรโพรทาเลีย!!”
“เมื่อกี้เห็นหน้าสองคนที่เดินอยู่ตรงถนนไหม?”
“ฉันไม่เห็นนะ...”
“ฉันว่าใช่คนที่ฉันคิดแน่ ๆ” โพรทาเลียปลดเข็มขัดออกแล้วเปิดประตูทันที
“พี่!? หมายความว่าไงนะ?”
โฟกัสยังงุนงงกับคำพูดของพี่สาวที่จู่ ๆ ก็พูดอะไรออกมา แต่แล้วจะคุยอะไรต่อโพรทาเลียก็วิ่งออกจากรถไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางสายฝนที่กำลังตกลงมาอย่างรุนแรงโอราอุสเห็นอีกฝ่ายลงจากรถไม่บอกกล่าวอะไรเขาก็รีบปลดเข็มขัดตัวเองออกแล้วลงตามไปอย่างเป็นห่วง
“โพร!!” โอราอุสลงมาแล้วตะโกนมองอีกฝ่ายที่วิ่งอยู่
ข้างในรถต่างมองกันอย่างสงสัยพวกเขาหันมามองด้านหลังอย่างสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น
“เธอจะไปไหนนะ!?” เบเดอร์หันไปถามน้อง ๆ ที่อยู่ในรถ
“จะรู้ไหมนะ!?” โฟกัสหันไปตอบอย่างงุนงงว่าพี่สาวไปไหน
โพรทาเลียลงวิ่งไปตามทางจนร่างกายเธอนั้นเปียกโดยไม่ใช่พลังของโพไซดอนเลยสักนิดเธอตรงดิ่งไปทางชายสองคนที่กำลังเดินอยู่พวกเขาสองคนเห็นหญิงสาวกำลังวิ่งมาทางพวกเขาก็มองกันอย่างุนงงว่าเรื่องอะไรกันจนกระทั่งโพรทาเลียวิ่งช้าลงเธอมองเห็นใบหน้าของสองที่เด่นชัดขึ้น ชายคนที่หนึ่งมีผมสีทองสั้น ดวงตาสีฟ้ารอยแผลเป็นที่มุมปาก ชายคนที่สองมีผมสีดำหยักศก ดวงตาสีเขียวเหมือนเธอเมื่อเห็นทั้งสองคนตรงหน้าเธอรู้สึกสั่นไปหมดแต่ทั้งสองคนระแวดระวังพอตัวก่อนจะเอ่ยเรียกชื่อของทั้งสองคน
“คุณ...เจสันเกรซกับ...คุณเพอร์ซีย์...แจ็กสัน...ใช่ไหมคะ?”
“ใช่...” เจสันตอบออกไปอย่างงุนงงว่าเด็กตรงหน้ารู้จักพวกเขาด้วยงั้นเหรอ
“พ่อ...” โพรทาเลียรีบตรงดิ่งเข้าไปหาพ่อของเธอ
เพอร์ซีย์ตกใจที่เด็กสาวตรงหน้าเขาเข้ามากอดอย่างแน่นเขาไม่รู้จักเด็กตรงหน้าแต่ความรู้สึกบางอย่างว่าเด็กคนนี้มีสายใยกับเขาชอบกลก่อนที่จะรู้สึกว่าเขาเคยมีลูกที่ยังไม่เคยเห็นหน้าก่อนที่เขาจะตายไปเขากอดเด็กสาวด้วยความอ่อนโยนก่อนจะเอ่ยเรียกเด็กสาวเบา ๆ
“ลูกสาว...พ่อ...ใช่ไหม...?”
“ค่ะ...ดีจริง ๆ หนูดีใจที่ได้เจอพ่ออีก...พ่อ...”
น้ำเสียงของโพรทาเลียสั่นเครือไปหมดเธอนึกว่าพ่อของเธอในโลกนี้ตายไปแล้วจริงๆ เพอร์ซีย์ได้ยินแบบนั้นเขาถึงกับน้ำตาไหลออกมาโอราอุสลงจากรถเห็นน้องสาวกอดบุคคลหนึ่ง เขาพินิจจ้องมองอย่างตะลึงเขารีบขึ้นรถแล้วถอยรถอย่างรวดเร็วจนจอดตรงจุดที่โพรทาเลียอยู่ทั้งสามคนมองอย่างงุนงงว่าเกิดอะไรขึ้นพวกเขามองออกไปข้างนอกก็เห็นสิ่งที่เขาตะลึงจนตาค้างที่เห็นสองบุคคลที่นึกว่าตายไปแล้วโอราอุสรีบลงจากรถแล้วตรงดิ่งไปหาคนเป็นพ่อในทันที
“พ่อ!!” โอราอุสรีบเข้าไปกอดคนเป็นพ่อในทันที
เพอร์ซีย์ได้ยินเสียงของเด็กหนุ่มอีกคนวิ่งตรงเข้ามากอดเขาสีผมของเด็กหนุ่มเหมือนเขายิ่งกว่าอะไรแล้วยิ่งความสูงใกล้เคียงเข้าทำให้รู้ยิ่งกว่าเดิมว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าเป็นใคร
“โอราอุส...”
โอราอุสได้แต่พยักหน้าเขาไม่นึกว่าจะได้เจอพ่อที่ไม่ได้เห็นหน้ามานานเกือบหลายสิบปีส่วนเพอร์ซีย์นั้นก็ไม่อยากเชื่อสายตาว่าลูกของตนเองแต่ละคนจะโตแบบนี้เขาจำได้ช่วงเดียวคือตอนที่เขาออกไปหายาแก้ให้สองแฝดตัวเล็กเขามองลูกสองคนที่กอดเขาอย่างคิดถึง แต่สายตาเขาก็หันไปกระจกรถที่เปิดลงเขาก็เห็นเด็กสามคนที่มีสีผมคล้ายกับภรรยาเขายิ่งเห็นยิ่งตะลึงเขาไปอีก
“เบเดอร์...เอเดอร์..และก็…”
“เมก้า…เมก้าค่ะ…” โฟกัสบอกชื่อของตัวเธอในโลกนี้ให้คนเป็นพ่อ
“เมก้าเหรอ…?”
เพอร์ซีย์มองลูกสาวที่ชื่อนั้นไม่ค่อยคุ้นหูเลยจริง ๆแต่เขามองลูกทั้งสามเริ่มมีน้ำตานองอาบแก้มทั้งสองของแต่ละคนทำเอาคนที่อยู่ตรงนั้นเกือบจะน้ำตาซึมเหมือนกันก่อนที่เขาจะพูดด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้า
“รู้สึกเรา...มีคนพากลับแล้วล่ะนะ...”
เจสันรู้สึกตัวร้อนไปหมดเขารู้สึกเหมือนร่างกายไม่ปกติตั้งแต่ฟื้นขึ้นมาจนเขาตอนนี้เริ่มจะทรงตัวไม่อยู่จนกระทั่งเขากำลังจะล้มลง
“คุณเจสัน!!” โพรทาเลียรีบผลักตัวออกจากคนเป็นพ่อเขาไปพยุงอีกฝ่ายในทันใด“ไม่เป็นอะไรนะคะ?”
“มั้ง…แฮ่ก…แฮ่ก…” เจสันตอบออกมาแต่เสียงหายใจของเขาดูถี่จนแปลกประหลาด
“ขออนุญาตนะคะ”
โพรทาเลียยกมือจับชีพจรอีกฝ่ายมันอ่อนจนน่าเป็นห่วงว่าอีกฝ่ายเป็นอะไรมากไหมแต่เสียงของโอราอุสก็ดังขึ้นมา
“พ่อ!!”
โพรทาเลียหันไปมองก็เห็นพ่อที่กำลังทรุดลงกับพื้นดีที่พี่ชายช่วยพยุงพ่อไว้ได้โพรทาเลียก็มองอย่างสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับทั้งสองคน
“พ่อเป็นไงมั้งนะ พี่”
“พ่อหายใจแรงมากเลยล่ะ…เหมือนร่างกายจะมีปัญหาอะไรแน่ๆ”
“แล้วจะทำยังไงดีล่ะ?” โพรทาเลียเอ่ยถามอย่างสงสัย
โอราอุสครุ่นคิดอยู่สักครู่ก่อนจะนึกบางอย่างได้เขาหันไปทางน้องชายทั้งสองที่อยู่ข้างในรถทันที
“เบเดอร์เอเดอร์มาช่วยโพรทาเลียอุ้มคุณเจสันขึ้นหลังรถ”
“คิดจะทำอะไรนะพี่!?”
“จริงด้วย ไม่ช่วยพ่อกับคุณเจสันก่อนเหรอ?”
“ฉันกำลังช่วยไง!!ต้องพาพ่อกับคุณเจสันกับค่ายเดียวนี้!! ฉันจะใช้สิ่งนั้น”
“สิ่งไหน?”
“ขนแกะทองคำไง!!”
โพรทาเลียได้ยินแบบนั้นก็ตาลุกวาวอย่างเข้าใจก่อนจะอุ้มคุณเจสันด้วยท่าเจ้าหญิงทันที
“ไม่ต้อง!! หนูทำเอง”
“เอ๊ะ!?”
โอราอุสหันไปมองน้องสาวที่อุ้มร่างชายหนุ่มได้อย่างง่ายดายทำเอาเขาอึ้งกับน้องสาวมากกว่าเดิมโฟกัสช่วยเปิดประตูหลังก่อนที่โพรทาเลียจะกระโดดขึ้นแล้ววางคุณเจสันให้นอนลงกับพื้นรถกระบะเธอก็หันไปมองพี่ชายทันที
“มาเร็วพี่ จะได้รีบ ๆ ไปกัน!!”
“อ๊ะ…อืม…”
พวกเขาช่วยกันพาพ่อขึ้นหลังกระบะกันอย่างเบามือพอให้ทั้งสองนอนราบกับพื้นรถกระบะโอราอุสก็รีบวิ่งกลับไปที่ข้างคนขับแล้วสตาร์ทออกจากจุดนั้นอย่างรวดเร็วโพรทาเลียพยุงไม่ให้สองคนได้รับการสะเทือนกับรถเยอะเกินไปเธอหวังอย่างเดียวอย่าให้สองคนนี้เป็นอะไรก็พอผ่านไปสามสิบนาทีพวกเขาก็มาเนินฮาล์ฟบลัดโอราอุสมองเส้นทางที่พวกเขาจะไปนั้นมันสูงพอตัวแต่เขานั้นกับถอยรถไปอย่างรวดเร็วจนน้อง ๆที่อยู่ในรถมองกันเป็นสายตาเดียวกันว่าพี่ชายจะทำอะไร
“พี่ทำอะไรนะ!?” เบเดอร์เอ่ยถาม
“จับแน่น ๆ ล่ะ”
“ห๊า!!”
สองแฝดได้ยินแบบนั้นก็จับเกาะจุดไหนของรถโฟกัสอยู่ข้างคนขับก็จับราวเกาะทันทีโพรทาเลียมองรถที่ถอยหลังก็รับรู้เลยว่าพี่ชายจะทำอะไรก่อนที่เขาจะพูดในใจกับเธอ
‘โพรหาที่จับพี่จะซิ่งขึ้นเนิน!!’ โอราอุสส่งจิตให้น้องสาว
‘โอเค!!’ โพรทาเลียส่งตอบ
โอราอุสจ้องไปข้างหน้าด้วยสีหน้าจริงจังก่อนที่เขาจะเร่งเครื่องอย่างแรกก่อนที่จะซิ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วสองแฝดหนุ่มกรีดร้องอย่างกับผู้หญิงทำเอาคนเป็นน้องสาวที่อยู่ในรถถึงกับปวดหูสุด ๆรถกำลังเร่งเครื่องไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วระหว่างนั้นด้านหน้าทางเข้าค่ายมีทหารสองนายกำลังเฝ้ายามอยู่พวกเขานั้นกำลังง่วงนอนอย่างมากเพราะตอนนี้ก็ดึกมากแล้วแต่แล้วเสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นทำเอายามสองคนต่างมองหาว่าต้นเสียงมาจากไหนจนกระทั่งรถยนต์ก็พุ่งขึ้นมาเหนือหัวพวกเขาทำเอาทั้งสองคนตาโตกันอย่างตกตะลึง พวกเขารีบหาที่หลบรถตกลงสู่พื้นแล้วไถลไปตามทางจนเกือบชนกับต้นไม้ทุกคนที่อยู่ในรถถึงกับหัวฟูกันไปเลย เบเดอร์กับเอเดอร์รีบลงจากรถออกไปอ้วกในทันใดโอราอุสไม่ได้สนใจน้องทั้งสองเลยก่อนจะวิ่งตรงไปที่ต้นธาเลียที่มีจนแกะทองคำแขวนอยู่ยามสองคนเห็นอีกฝ่ายก็ตะโกนทันที
“โอราอุสนายทำอะไรนะ!?”
“พวกนายอยู่พอดีเลย!! ช่วยไปเอาเปลมา 2 อันมาช่วยคนป่วยหน่อย!!”
“คนป่วย!?”
“เร็ว!!”
“โอเค!!”
จบตอนที่ 110 โปรดติดตามตอนที่ 111ต่อไป
![ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูไร้ค่ากับระบบยาพิศวง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1688553136_53689454.webp)
635K
![ย้อนเวลามาเป็นท่านอ๋องน้อย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727312_79083986.webp)
![ไม่เป็นแล้วโสมพันปี เกิดใหม่ชาตินี้ขอเป็นคุณหนูหกที่ได้แต่งงาน! [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1720408783_76325076.webp)
![ชีวิตมหัศจรรย์สองชาติภพ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738728032_29546670.webp)
![พลิกชะตานางพญาเจ้าเสน่ห์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1628137739_38771960.webp)
![ฮูหยินของท่านจอมยุทธ์ในตำนาน [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727765_28765723.webp)
![ชายาคนงามของท่านอ๋องจอมโหด [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1746601993_58696397.webp)
![ข้ามมิติลิขิตรักนายตัวเบี้ย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727779_64401540.webp)