เพียงพบพาน

        ความคิดความรู้สึกของฉันในตอนนี้วางเปล่า โดดเดี่ยว สายลมพัดผ่านใบหน้าเรียวใสของหญิงสาว ผมยาวสยายปลิวตามแรงลมพัดระเบียงด้านหน้าที่มองออกไปเจอตึกน้อยใหญ่เรียงรายแกะกะเต็มไปหมดต้องเงยหน้ามองบนท้องฟ้าเท่านั้นถึงจะเจอเพื่อนที่คงที่เพียงแค่เคลื่อนเปลี่ยนตามเวลาพอเวลากลับมาที่จุดเต็มก็จะเห็นมันอยู่ตรงนี้เหมือนเดิมในทุกๆวัน

        ใครที่จะมีท้องฟ้า ดวงจันทร์ ดวงดาว เป็๞เพื่อนเหมือนฉันไหมนะหญิงสาวคิดพลางแหงนมองท้องฟ้าที่มืดสนิท  

         "สวยจัง" หญิงสาวบ่นพรึมพรำออกมาเบาๆ

        สายตาหญิงสาวเริ่มพล้ามัวคลอไปด้วยน้ำใสๆที่ค่อยๆเอ่อล้นออกมา พลางก้มลองมองกระดาษที่วางอยู่ตรงหน้า

        พินัยกรรม "นี่ฉันเพิ่งอายุ25เองนะ" คนที่อายุ25ปีอย่างฉันต้องทำพินัยกรรมทิ้งไว้แล้วหรือ หญิงสาวหยิบปากกาขึ้นมา

เซ็นชื่อ เพียงฟ้า เลิศเจริญกุล  "ใช่ฉันคือเพียงฟ้า ที่ดวงแข็งสุดๆ"

        ทุกอย่างที่จะต้องเป็๲ของฉัน ฉันมอบทุกอย่างให้พี่ชาย พี่ชายคนโตคนเดียวเท่านั้น นั้นแหละถูกต้องแล้ว เพียงฟ้าพยักหน้าออกมาให้ตัวเองอย่างมั่นใจคนเดียวที่คอยช่วยเหลือในหลายๆครั้ง ช่วยจากคนที่คิดฆ่าฉันเพียงแค่๻้๵๹๠า๱สิ่งที่คุณปู่ยกให้บริษัทที่พวกญาติพวกนั้นอยากได้นักหนา

"พออย่าคิดมากน่าทุกอย่างใกล้จะจบลงแล้ว"

         ที่ไหนก็ไม่ปลอดภัยถ้าเกิดฉันยังให้พี่ช่วยแบบนี้ต่อไปพี่ก็จะได้รับผลกระทบร้ายแรงตามมาอีกแน่นอนตอนนี้มันเกินควบคุมของทุกฝ่ายมากเกินไปแล้ว กฎหมายไม่เคยมีใครกลัวในวงการระดับนี้คนที่กล้าแน่วแน่เด็ดเดี่ยวเท่านั้นถึงจะอยู่ได้

         ฉันไม่โทษใครทั้งนั้นนั่นคือชะตาของฉันเอง และฉันต้องผ่านมันไปด้วยตัวเอง

         กริ๊ง  กริ๊ง  กริ๊ง เสียงโทรศัพท์ดังต่อเนื่องปลุกฉันออกจากพวังของความคิด

        "เรียบร้อย ฝากด้วยนะ" ฉันพูดก่อนที่ปลายสายจะเอ่ยอะไรออกมา 

        "ครับ แล้วคุณหนูจะเอายังไงต่อ" ปลายสายถามอยา่งเคร่งเครียด

        "ฝากทุกอย่างด้วย เอกสารอยู่ที่โต๊ะ ส่วนรหัสเข้าห้องวันเดือนปีเกิดคุณปู่ค่ะ หนูจะหายไปสักพัก แค่นี้นะคะ ขอบคุณสำหรับทุกอย่างจริงๆ"

ฉันพูดจบรีบวางสายก่อนที่ทางนั้นจะตอบ 

        น้ำตาไหลอาบแก้มไม่หยุด เป็๞ทางเดียวตอนนี้ที่ทำได้เพื่อทุกคน ฉันต้องจบมันถึงฉันจะรู้ว่ายังไงไม่ว่าจะไปที่ไหนพวกนั้นต้องตามหาฉันเจออยู่ดี ฉันปาดน้ำตาพลางแหงนมองไปที่บนท้องฟ้าอีกครั้ง "ลาก่อนพี่ชาย ฉันขอโทษ" 

        กระเป๋าเดินทางได้จัดเก็บเรียบร้อยวางอยู่ตรงมุมห้องที่มืดสนิท กระเป๋าเป้เพียงใบเดียวพอ แต่แค่ต้องยื้อเวลาให้นานหน่อยให้ทนายจัดการเอกสารพินัยกรรมนี้ให้เรียบร้อย ฉันคิดพลางเดินไปหยิบกระเป๋าเป้มาสะพาย ชุดพร้อม ทุกอย่างพร้อม ฉันพยักหน้ากับตัวเองเพื่อเรียกความมั่นใจ

        "ลาก่อน" ฉันปิดประตูลงอย่างเบามือ น้ำตาเ๯้ากรรมยังไหลไม่ยอมหยุด ฉันจะยุดเ๹ื่๪๫นี้เอง 

        คำสาปที่สาปฉันให้ต้องโดดเดี่ยวกำลังจะเริ่มหรือกำลังจะสิ้นสุดกันแน่ ไม่ว่ายังไงคนเรามีชีวิตเดียวอยู่แล้ว การที่ฉันจะไปครั้งนี้ไม่รอดพ้นสายตาพวกนั้นไปได้หรอก เพียวแค่อดทนให้นานนานที่สุด 

        ฉันคิดพร้อมกับเดินจากห้องที่จะเหลือแต่ความทรงจำ เดินจากคนที่ฉันรัก เดินออกมาเพื่อจบเ๹ื่๪๫ทั้งหมด สุดท้ายไม่ว่าคำสาปจะจบลงยังไงแบบไหน ฉันพร้อมจะยอมรับและเผชิญมันด้วยตัวเอง 

...............................................................................