ตอนที่ 10 โดนแอบส่องตอนอาบน้ำ (1)
ซึ่งในวันนี้ วันที่แสงอาทิตย์สาดส่อง นกน้อยคล้อยบินดอกไม้บานสะพรั่ง หลินเฉินทอดมองไปบนท้องฟ้าสดใส อยู่ๆเขาก็นึกเื่หน้าไม่อายขึ้นมาอย่างกะทันหัน ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้อาบน้ำมาพอสมควรแล้ว
บวกกับเมื่อไม่กี่วันก่อนเป็หวัดขณะที่เหงื่อออกด้วยอีกเลยยิ่งเหนียวเหนอะไปทั้งตัว
ถ้าเขายังไม่อาบน้ำอีกคงได้กลิ่นเหม็นเปรี้ยวบนร่างตัวเองแล้ว
ด้วยเหตุนี้เองผู้าุโแห่งยอดเขาซู่ิก็ได้ถือโอกาสตอนที่ลูกศิษย์ฝึกวิชาลอบเข้าไปในบ่อน้ำพุร้อนที่ตั้งอยู่ตรงูเาด้านหลัง
นอกจากยอดเขาซู่ิจะมีคนน้อยแล้ว อย่างอื่นก็ดีไปหมดในตอนนี้เอง หลินเฉินก็พอจะเข้าใจความรู้สึกของร่างเดิมขึ้นมาหน่อยแล้ว
เขาพักอยู่คนเดียวในยอดเขากว้างใหญ่ขนาดนี้ รู้สึกสบายใจมากแต่สุดท้ายแล้วก็ยังเกิดความเหงาและอ้างว้างอยู่ดีชีวิตนี้หลินเฉินหวาดกลัวความโดดเดี่ยวมากที่สุด ตอนเด็กกลัว พอโตมาแล้วก็ยังกลัวโชคดีที่ตอนนี้มีฉือม่อคอยอยู่ด้วย ทำให้เขาไม่ต้องโดดเดี่ยวอีกต่อไป
อุณหภูมิของน้ำพุร้อนกำลังได้ที่เหมาะแก่การอาบน้ำมากที่สุด อาจเพราะอุณหภูมิกำลังดีจริงๆไม่ก็เป็เพราะ่นี้เขาเหนื่อยล้ามาก ทำให้พออาบน้ำไปเรื่อยๆ ก็เริ่มง่วงขึ้นมาเลยอดไม่ได้ที่จะเอนพิงก้อนหินใหญ่ที่อยู่ด้านหลังแล้วหลับตาลง
บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัดไปทั่วทั้งแถบหลินเฉินััได้ถึงสายลมที่โชยพัดผ่านใบหน้าเขาเบาๆ กลิ่นหอมอบอวลติดอยู่ปลายจมูกทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่จงใจย่องเดินเบาๆ อยู่ข้างหู
เสียงฝีเท้ารึ! เขาใจนรีบลืมตาขึ้น พลางเอ่ยท่องคาถาจากนั้นอาภรณ์ก็กลับเข้ามาสวมบนร่างเขา หลินเฉินยืนอยู่ริมบ่อน้ำพุร้อนดวงตาหงส์คู่งามนั้นเต็มไปด้วยความเป็อริ
บนยอดเขาซู่ิมีแค่เขากับฉือม่ออยู่กันสองคนและฉือม่อก็ไม่รู้สถานที่ตั้งของน้ำพุร้อนแห่งนี้ด้วยจะไปมีเสียงฝีเท้าของบุคคลที่สองได้อย่างไรกันเห็นได้ชัดว่ามีคนนอกบุกรุกเข้ามาในยอดเขาซู่ิโดยพลการ
เขาอยากรู้เหมือนกันว่าใครมันบังอาจบุกรุกเข้ามาในสถานที่ของเขา
หยดน้ำไหลกลิ้งไปตามแนวสันกรามคมชัดของเขา ก่อนหยดลงบนพื้นดังติ๋งๆบรรยากาศรอบข้างเงียบงันจนได้ยินเพียงเสียงหายใจ
“ฝูอิ่ง ไป!” หลินเฉินะโ
สิ้นเสียงสั่งการของเขากระบี่เล่มยาวเรืองแสงก็แหวกพุ่งไปกลางอากาศ เสียบแทงตรงพุ่มไม้นั้นเข้าอย่างจัง
ในขณะที่ฝูอิ่งกำลังพุ่งแทงคนผู้นั้นก็มีเสียงร้องเรียกของใครบางคนจากในพุ่มไม้ดังขึ้น “อา...จารย์”
จากนั้นก็เห็นฉือม่อเดินออกมาจากพุ่มไม้
หลินเฉินใรีบเรียกฝูอิ่งกลับมาทำไมเขาถึงคิดไม่ถึงนะว่าจะเป็ฉือม่อ นึกว่าเป็ปีศาจตัวไหนมาล้างแค้นเขาซะอีก
แม้หลินเฉินคนนี้จะเป็คนเลว ก็ยังถือว่าเป็ผู้บำเพ็ญเพียรฝ่ายธรรมะคนหนึ่งแต่เวลาปะทะกับปีศาจ เขาก็มักปลิดชีพอีกฝ่ายทิ้งอย่างไม่ลังเลภายหลังพอเื่ต่างๆ ของหลินเฉินถูกเปิดโปงผู้คนต่างก็ไม่อยากจะเชื่อว่าผู้าุโแห่งยอดเขาซู่ิคนนี้จะเป็คนเห็นแก่ตัวไร้ยางอายไม่ยอมประนีประนอมเช่นนี้
“อาจารย์” ฉือม่อเอ่ยเรียกอีกครั้งพร้อมทั้งเบนสายตาไปทางซ้ายอย่างไม่รู้ตัว เขาก้มหน้าพูด “ขอโทษขอรับอาจารย์ข้า...ไม่ได้ตั้งใจที่จะแอบดูท่าน...อาบน้ำ”
ไม่รู้เหมือนกันว่าฉือม่อคิดอะไรอยู่ ใบหน้าน้อยๆถึงได้แดงก่ำปานนั้น
‘ท่านตัวเอกขอรับ อย่าทำสีหน้าคลุมเครือแบบนี้ได้ไหมเนี่ยคนที่ไม่รู้เื่จะคิดว่าข้าทำอะไรกับท่านเอาได้’
“ข้าฝึกวิชาเสร็จแล้ว...เห็นว่าอาจารย์ไม่อยู่...คิดว่าคงกลับไปแล้ว...เลยอยากมาเก็บผลไม้สักหน่อย”พอได้ยินฉือม่อพูดแบบนี้เขาถึงค่อยสังเกตเห็นผลไม้ลูกเล็กลูกใหญ่ในอ้อมแขนของอีกฝ่าย
หลินเฉินเรียกฝูอิ่งกลับมาฝูอิ่งเปลี่ยนรูปร่างเป็แหวนเงินบนเรียวนิ้วขาวนวลของเขาแหวนวงนั้นมีลำแสงสีฟ้าอ่อนๆ ไหลเวียนอยู่เสริมให้มือของหลินเฉินยิ่งดูขาวผ่องเรียวยาวมากกว่าเดิม เปล่งประกายดุจหยก
ฉือม่อเร่งฝีเท้าเดินมาหยุดอยู่ข้างกายหลินเฉิน กลิ่นหอมเฉพาะตัวของอาจารย์ลอยติดอยู่ที่ปลายจมูกโดยเฉพาะหลังจากที่อาจารย์อาบน้ำชะล้างร่างกายเสร็จกลิ่นหอมจากกายเขาก็อบอวลอยู่ในอณูอากาศแถบนั้น
อยู่ๆ หลินเฉินก็ถูกอีกฝ่ายยัดอะไรใส่เข้ามาในมือพอเขามองไปก็เห็นผลไม้ลูกกลมๆ สีแดงสด วางอยู่กลางฝ่ามือ
“อาจารย์ขอรับ ผลไม้นี่รสชาติดีมาก ท่านลองชิมดูนะขอรับ”พอเห็นหลินเฉินไม่พูดไม่จา ฉือม่อก็คิดไปเองว่าอีกฝ่ายคงรังเกียจที่เขาสกปรกเลยรีบเอ่ยอธิบาย “อาจารย์ ข้าล้างผลไม้เหล่านี้มาอย่างดีแล้วไม่ต้องกังวลนะขอรับ...”
ฉือม่อยังพูดไม่ทันจบ หลินเฉินก็ค่อยๆ ยกผลไม้นั้นขึ้นมากัด
“อืม หวานมาก” หลินเฉินเอ่ย
ฉือม่อเหมือนโดนกดปุ่มเปิดความเขินอายก็ไม่ปานคล้ายว่ามีริ้วเมฆสีแดงคืบคลานขึ้นมาบนใบหน้าเขาอย่างน่าประหลาด
เขาพยายามขจัดไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไประหว่างที่กำลังลนลานอยู่นั้น ก็รีบหาหัวข้อสนทนาขึ้นมาชวนอีกฝ่ายคุย “อาจารย์กระบี่ของท่านเมื่อครู่นี้...มันคือแหวนวงนี้หรือขอรับ”พูดจบเขาก็ทอดสายตาไปที่มือข้างนั้น
หลินเฉินครุ่นคิดครู่หนึ่ง เข้าใจว่าอีกฝ่ายสนใจฝูอิ่งเลยกางมือไปตรงหน้าฉือม่อ
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/270f92ed871ddcac593159d4b48f26a8
![วิศวะร้ายกับยัยคู่หมั้น [อ่านฟรี]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1778701758_50727255.webp)
730
