"เฉินิ เ้าทำได้ดี อย่าทำให้อาจารย์หญิงของเ้าผิดหวังได้ล่ะขยันหมั่นเพียร ตั้งใจฝึกฝน … เ้ากลับที่นั่งของเ้าได้"หลี่เจ๋ออาจารย์ผู้ฝึกปราณกล่าวกับเฉินิ ขณะที่การทดสอบของเฉินิเสร็จสิ้น
"ข้าจะรอเ้า" เย่กังอาจารย์ผู้ฝึกยุทธยิ้ม และบอกกับเฉินิเช่นกัน
"ขอรับท่านอาจารย์" เฉินิ ตอบกลับอย่างสุภาพพร้อมยิ้มตอบให้กับอาจารย์ทั้งสอง
จากนั้นเขาก็เดินกลับไปนั่งยังที่เดิมของเขา
สายตาของเฉินิยังคงจับจ้องไปที่ชายสองคนคือเฉินเจียลี่ กับเว่ยซินเหลียน พี่ชายที่เขามองอย่างไม่วางตา
หลังจากกลับมานั่งประจำที่ของตัวเองเฉินิก็ถามความคิดเห็นอย่างเว่ยซินเหลียนทันที
"ท่านพี่ขอรับข้ามีพลังปราณและธาตุเหมือนกับท่านพี่เลยนะขอรับ ท่านพี่ดีใจหรือไม่ขอรับ"เขายิ้มให้กับเว่ยซินเหลียน
"ดีใจสิ เ้าเก่งมากเลยรู้ไหมถึงแม้ว่าพี่ชายจะไม่รู้ว่าระดับปราณที่พวกเรา 2 คนมี จะเก่งสักแค่ไหนแต่พี่ชายว่ามันน่าจะไม่ธรรมดาแน่ๆ ดูจากเสียงของคนเ่าั้สิ เ้าว่าไหม?"เว่ยซินเหลียนกล่าวชมเฉินิ พร้อมพูดเกี่ยวกับระดับขั้นปราณของพวกเขา
(ดีใจห่าอะไรละ นายเก่งขนาดนี้แถมยังเป็ตัวตนเหตุทำให้ฉันต้องตายอีก ดีใจกับผีนะสิ)เสียงในใจของเว่ยซินเหลียนช่างขัดแย้งกับคำพูดหวานๆ ที่เขาพูดกับเด็กน้อยจริงๆ
จากนั้นก็มีคำถามจากเว่ยซินเหลียนอีกครั้ง ที่ทำให้เด็กน้อยรู้สึกไม่ชอบใจ
"เ้าว่าพวกเราจะได้อยู่กลุ่มเดียวกับเฉินเจียลี่และเด็กผู้หญิงคนนั้นหรือเปล่า? ฮึ .... เ้าว่าไง? ... หากเราได้อยู่กับเด็กผู้หญิงน่ารักๆนะ คงจะดีไม่น้อยเลย โลกนี้จะได้ดูสดใสขึ้นมาเป็กองเลย"
"เด็กผู้หญิงหรือขอรับ ใครหรือขอรับ?"เฉินิย้อนถามกลับ แต่อันที่จริงเขารู้ว่า เด็กผู้หญิงที่พี่ชายเรียกขานนั้น คือสตรีนางนั้น กู่ซินหยาน
(นั้นไม่ใช่เด็กแล้วนะ ...นางพร้อมจะปักปิ่น[1] ด้วยซ้ำ ... ฮึ!)
"เด็กคนนั้นไง ... น่ารักนะ ว่ามะ ...เ้าไม่ชอบหรือไง?" เว่ยซินเหลียนชี้ไปยัง กู่ซินหยานพร้อมชมเธอต่อหน้าเด็กน้อย และถามว่าเขาไม่ชอบเหรอ
"ข้าก็ไม่ทราบขอรับ"เด็กน้อยตอบกลับเพียงสั้นๆ สายตาที่เขาไม่เคยมองไปยังกู่ซินหยานในตอนแรกตอนนี้เขากลับมองไปยังเด็กผู้หญิงที่เว่ยซินเหลียนสนใจ
(น่ารักตรงไหนสู้ท่านพี่ข้าก็ไม่ได้สักนิดเดียว ...ฮึ!)
หลังจากที่ทุกคนได้ทำการทดสอบพลังปราณและปราณธาตุของตัวเองเรียบร้อยแล้ว หลี่เจ๋อ อาจารย์ผู้ฝึกปราณก็เริ่มส่งสัญญาณ
"อะ ฮึม!!! ...พวกเ้าทั้งหลาย เหล่าศิษย์ใหม่ของสำนักฟ้าดิน... จากนี้ไปพวกเ้าจะถูกแบ่งสายการฝึกเป็6 สายด้วยกัน จงฟังให้ดี หลังจากนี้พวกเ้าจักต้องฝึกตามสายที่ทางสำนักได้จัดการไว้ให้พวกเ้าจนกว่าว่าใครจะเข้าสู่ขั้นปราณแท้จริงตอนต้นพวกเ้าถึงจะได้เริ่มการฝึกก่อเกิดเสริมธาตุ[2] และพิฆาตธาตุ[3] "อาจารย์หลี่เจ๋อเริ่มชี้แจงการเรียนของสำนักฟ้าดิน
"ทราบแล้วขอรับท่านอาจารย์"เหล่าศิษย์ใหม่ตอบรับอย่างพร้อมเพรียงกัน
"ปราณธาตุแบ่งออกเป็ 5 กลุ่ม จำพวก ไม้ไฟ ดิน ทอง และน้ำ นับจากพรุ่งนี้เป็ต้นไป พวกเ้าจะถูกแยกการฝึกตามกลุ่มธาตุของพวกเ้าลานฝึกทางทิศเหนือ เป็กลุ่มของธาตุน้ำ ลานฝึกทางทิศใต้ เป็กลุ่มของธาตุไฟลานฝึกทิศตะวันออก เป็กลุ่มของธาตุไม้ ลานฝึกทิศตะวันตกเฉียงใต้ เป็กลุ่มของธาตุดินและลานฝึกทิศตะวันตก เป็กลุ่มธาตุทอง ... ส่วนกลุ่มที่ 6 ถือเป็กลุ่มที่พิเศษจะมีการรวมธาตุเข้าด้วยกัน เป็การฝึกร่วมกันระหว่างธาตุทั้ง 5ั้แ่เหล่าศิษย์ที่มีปราณธาตุระดับขั้นหลอมรวมลมปราณขึ้นไปจะทำการฝึกที่ลานกลางแห่งนี้ ... สำหรับวันนี้พวกเ้ากลับไปทบทวนตำราและการเดินลมปราณ รุ่งเช้าของวันใหม่ พวกเ้าทุกคนจักต้องเริ่มบ่มเพาะพลังปราณ"อาจารย์หลี่เจ๋อ กล่าวเสร็จ ก็หันหลังเดินออกจากประรำพิธี
บรรดาเหล่าศิษย์จึงได้คารวะอาจารย์และกล่าวลาเช่นกัน "เหล่าศิษย์น้อมส่งอาจารย์"
หลังเสียงกล่าวลาสิ้นสุดลง ศิษย์พี่มู่เฉิน ศิษย์เอกคนเดินที่เริ่มกล่าวตอนเริ่มต้นก็ส่งเสียงให้เหล่าบรรดาศิษย์ใหม่เงียบเสียง
"ศิษย์น้องทั้งหลายฟังข้า ...เรือนพักของพวกเ้าจะมีการเปลี่ยนแปลงตามฐานการฝึกฝน และปราณธาตุพวกเ้าจะได้รับป้ายเรือนพักที่ส่งไปยังเรือนนอนของพวกเ้า ... ข้าผู้แซ่มู่นามว่าเฉิน ศิษย์เอกสำนักฟ้าดิน หวังว่าจะได้พบพานพวกเ้าทุกคนในกาลข้างหน้า"
สิ้นเสียงของศิษย์พี่มู่เฉิน เสียงของเหล่าศิษย์ใหม่ก็เริ่มดังขึ้นอีกครั้งเพราะพวกเขาต้องมีปรับเปลี่ยนที่หลับที่นอนและเริ่มการเรียนรู้ในสำนักฟ้าดินอย่างเป็ทางการในวันพรุ่งนี้
แต่การส่งเสียงของเหล่าบรรดาศิษย์ใหม่เหล่านี้ดังได้ไม่นานรวมถึงการพูดคุยของเฉินิกับพี่ชายของเขาด้วย
ขณะที่ เฉินิมีสีหน้าที่ดีใจที่ได้รู้ว่าเข้าจะได้อยู่ร่วมชายคาเดียวกับพี่ชาย เขาก็ยิ้มจนแก้มปริและกำลังจะพูด "พี่ .... ช...ชา....ชาย....ขะ...... " เสียงของเขาก็หยุดลงพร้อมกับท่าทางที่แข็งทื่อของเขา มือข้างหนึ่งที่กำลังยื่นมายังเขาหยุดลงปากที่อ้างก็ค้างอยู่อย่างงั้น
"เอ๋ นี้ .... เฮ้ ...น้องชาย เฮ้ ๆ ๆๆ " เว่ยซินเหลียนที่เห็นอาการชะลอการพูด แบบแผ่นเสียงตกร่องของเฉินิ มือของเขาก็เป็ไปโดยอัตโนมัติคือ โบกไปโบกมาตรงหน้าของเฉินิ
"ติงต่อง ....สวัสดีท่านผู้มีอุปการคุณ"
ทุกสิ่งรอบตัวของเว่ยซินเหลียนหยุดลงในทันทีนอกจากตัวเขาเอง มันคือเสียงที่เริ่มจะคุ้นเคย ดังขึ้นอีกครั้ง
"ขอแสดงความยินดีกับท่านที่ทำภารกิจแรกสำเร็จ ท่านจะได้รับไอเทมพิเศษจากทางระบบ"
ระบบแจ้งถึงรางวัลที่เว่ยซินเหลียนจะได้รับหลังทำภารกิจแรกสำเร็จ
"ว้าว ...ไอเทมของผม!!! คือ ผมจะได้กลับบ้านแล้วเหรอ!!! ... "เว่ยซินเหลียนดีใจ ถามกลับไปยังระบบ
"ยัง ...ท่านยังต้องทำภารกิจของท่านต่อ เพราะทุกภารกิจจะมีคะแนนสะสม" ระบบกล่าวตอบอย่างเรียบง่าย
ระบบพูดต่อ "นี่เป็เพียงแค่การเริ่มต้นท่านยังคงต้องดำเนินการทำภารกิจต่อไป เพื่อให้ได้รับคะแนน 100 คะแนนจากทุกภารกิจท่านถึงจะผ่านด่านเพื่อกลับไปยังโลกที่ท่านจากมาได้"
"เฮ้ย ... นึกว่าจะได้กลับบ้านซะอีก... แล้วภารกิจนี้มันกี่คะแนน? ฉันยังต้องทำอะไรอีก? ... "เว่ยซินเหลียนเริ่มรู้สึกไม่พอใจระบบ แต่ก็ต้องอดทน อดทนเท่านั้น
"ท่านได้รับคะแนนจากภารกิจในครั้งนี้ 5คะแนน ยังเหลืออีก 95 คะแนน ท่านถึงจะผ่านด่าน และสามารถกลับไปยังโลกของท่านได้"
"หา!!! ...นายว่าไงนะ ได้แค่ 5 คะแนน!!! ...ทำไมมันน้อยอย่างนี้ แล้วนี่ฉันต้องทำกี่ภารกิจกันละเนี่ยถึงจะได้กลับบ้าน... ทำไมนายไม่บอกั้แ่แรก"
"แล้ว ไอเทมของฉัน คืออะไร"เวยซินเหลียน เริ่มทวงรางวัลที่เขาควรจะได้
"ไอเทมของท่าน คือ พู่กันวิเศษเขียนยันต์"ระบบแจ้งของรางวัลที่เขาควรได้รับ
"หา!!! ... พู่กันเขียนยันต์วอท?!! .... (Wat?!!)" เว่ยซินเหลียนใกับรางวัลที่ตัวเอง
"ย้ำ!!! … พู่กันวิเศษเขียนยันต์ .... ย้ำ!!!… พู่กันวิเศษเขียนยันต์" ระบบเรียกชื่อไอเทอมแบบเต็มๆ
"เออๆๆ ... พู่กันวิเศษเขียนยันต์ก็พู่กันวิเศษเขียนยันต์" เวยซินเหลียนย้ำชื่อไอเทมคืนกลับไปยังระบบจากนั้นเขาก็คิดอะไรขึ้นมาได้
"เออนี้ ... แล้วไอ้ไอเทมนี้ ...ฉันนำไปแลกเป็คะแนนได้ไหม?"
"ไม่ได้ ... มันคนละส่วนกัน ไม่สามารถทำได้ไอเทมเป็แค่ตัวช่วยเสริมให้ท่านอยู่ในโลกนี้ได้ง่ายขึ้นเท่านั้น" ระบบชี้แจง
"เออๆ ... นายจะพูดอะไรก็ได้ ..ฉันจะทำอะไรได้ล่ะ โลกนี้มันเป็ของพวกนาย อะ ... แล้วนี่ ที่นายมากะอีแค่บอกคะแนน กับรางวัลที่ฉันต้องได้รับแค่นี้เหรอ? ... มีอะไรอีกก็รีบๆบอกมาให้หมด ชอบกั๊กไว้ทำไมไม่รู้ ฮึ ..." เว่ยซินเหลียนถามกลับอย่างอารมณ์เสีย
"ระบบเปิดเมื่อท่านทำภารกิจสำเร็จหรือมอบภารกิจให้ท่าน หรือเมื่อท่านอยู่ในภาวะวิกฤตเท่านั้น ...ครั้งนี้ระบบเปิดเนื่องจากท่านทำภารกิจสำเร็จ และระบบจะทำการแจ้งผลคะแนนให้ท่านทราบและมอบไอเทมให้กับท่าน" ระบบชี้แจงถึงการเปิดระบบในครั้งนี้ และครั้งอื่นๆ
"แล้ว ... ไอ้พู่กันวิเศษเขียนยันต์นี้ทำอะไรยังไง?" เว่ยซินเหลียนถามเกี่ยวกับไอเทมที่เขารับได้
"ระบบไม่ทราบ ท่านต้องทดลองใช้มันเอง ชื่อมันก็บอกไว้อยู่ว่าพู่กันวิเศษเขียนยันต์ ดังนั้นท่านสามารถทดลองเขียนมันได้ แต่มันจะใช้ทำอะไร ยังไงระบบไม่สามารถแจ้งให้ท่านทราบได้" ระบบตอบกลับแบบกวนๆ(ในความรู้สึกของเวยซินเหลียนนะ)
"บอกมาสั้นๆ ว่าไม่บอก ...ไม่ต้องตอบว่าไม่รู้ ... ชิ" เว่ยซินเหลียนเซ็งกับรับบ
ระบบเงียบไปสักครู่ แต่ไม่นานเหมือนมันกำลังประมวลผลอยู่
"ระบบแจ้งผลคะแนนและไอเทมกับท่านเรียบร้อยแล้ว และกำลังปิดตัว ไว้พบกันในภารกิจที่ 2"ระบบพูดเสร็จ ก็กำลังจากจากไป
"อะ ...เดี๋ยว!!!" เว่ยซินเหลียนเรียกระบบก่อนที่มันจะปิดตัวเอง
"ไม่ทราบว่าท่าน้าสิ่งใดมิทราบ"
หมายเหตุ
[1]ปักปิ่น เป็คำเปรียบเปรยของคนจีนในสมัยโบราณว่า แต่งงาน ที่มาของ ปิ่น มาจาก ปิ่นทองนี้ในภาษาจีนเรียกว่า“ยู่อี่” หมายถึง “สมปรารถนา” ถือเป็ของที่มีความสำคัญยิ่งสำหรับวันแต่งงาน ส่วนวัยใกล้ปักปิ่นก็หมายถึง วัยที่พร้อมจะออกเรือน หรือแต่งาน
[2]เสริมธาตุ คือ อิทธิพลของเบญจธาตุที่ช่วยเสริมกัน
[3] พิฆาตธาตุ คือ อิทธิพลของเบญจธาตุที่ทำลาย หรือหักล้างกัน
5K
![ประดุจหนึ่งหอมหวานปานน้ำผึ้ง [你笑得甜蜜蜜.]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1643896543_47880899.webp)
