บทที่ 32 เธอคือผู้หญิงของผม
หยางเส่าอันมีท่าทีเด็ดเดี่ยว เสียงของเขาก้องไปทั่วห้องประชุม
โจวซื่อฉยงที่โกรธจนจ้องเขาั์ตาแทบถลน กวัดแกว่งมือะโเสียงดัง "หยุดเดี๋ยวนี้"
ผู้รักษาความปลอดภัยที่วิ่งมาถึงหน้าเฉินเฮ่าและหยางเส่าอันต่างก็หยุดเท้าด้วยสีหน้าใ
โจวซื่อฉยงพลันได้สติกลับมา การปรากฏตัวของเฉินเฮ่าและหยางเส่าอันนั้นเป็กับดักั้แ่แรกแล้ว หากตนบังคับจับกุมพวกเขาตอนนี้ ด้วยสื่อมวลชนมากมายอยู่ที่นี่ พวกเขาจะเชื่อว่าทั้งสองคนพูดความจริง
เขามีความสัมพันธ์ที่น่าอับอายกับเย่จื่อเมิ่ง และหมู่บ้านเมืองไห่ก็เป็การกระทำที่ซ่อนอยู่ในความมืด
หากเื่นี้ถูกเปิดเผย ไม่ต้องพูดถึงหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง แค่แรงกดดันจากสาธารณะ โครงการหมู่บ้านเมืองไห่อาจจะต้องล้มละลาย
หัวใจของโจวซื่อฉยงกำลังเต้นแรง เขาเห็นหยางเส่าอันและเฉินเฮ่าสองคนยิ้มอย่างชั่วร้าย ตอนนี้เขาถูกบีบจนมุมแล้ว
"พวกคนสกปรก ปกติเธอทำเป็ดูดีในบริษัท แต่ไม่คิดเลยว่าจะมีรสนิยมแบบนี้ ไปมีความสัมพันธ์กับผู้ชายที่อายุเกือบเท่าพ่อเธอ ไร้ความยับยั้งชั่งใจ!" หยางเส่าอันเห็นโจวซื่อฉยงไม่กล้าทำอะไร ก็ยิ่งดูถูกเหยียดหยามและด่าทอเสียงดัง
"คุณเย่ คุณโจว พวกเขาพูดความจริงหรือเปล่า ขอถามหน่อยว่า พวกคุณสองคนมีความสัมพันธ์อื่นจริง ๆ เหรอ"
"คุณเย่ ช่วยเล่าความรู้สึกของความรักระหว่างพ่อกับลูกสาวได้ไหม"
"คุณโจว คุณใช้วิธีอะไรติดตามคุณเย่ หรือว่าคุณเย่ชอบผู้ชายที่อายุมากกว่าจริง ๆ?"
เมื่อเผชิญหน้ากับบรรดานักข่าวที่คลั่งไคล้เหล่านี้ เย่จื่อเมิ่งหน้าซีดขาว ไม่รู้ว่าจะโต้แย้งอย่างไร น้ำตาไหลลงแก้ม เธอส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่งพร้อมกับพูดว่า "ไม่ใช่ ไม่ใช่แบบนี้ ฉันถูกใส่ร้าย"
ยิ่งเย่จื่อเมิ่งดูหวาดกลัวและไร้ความสามารถเท่าไหร่ นักข่าวด้านล่างก็ยิ่งคิดว่าเื่นี้เป็ความจริงมากขึ้นเท่านั้น
หยางเส่าอันและเฉินเฮ่าเห็นภาพนี้ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจบนใบหน้ายิ่งเข้มข้นขึ้น
ขณะนั้นเสี่ยวเสี่ยวที่นั่งอยู่ข้างล่างเห็นเย่จื่อเมิ่งร้องไห้อย่างหนัก จึงรีบหันตัวและวิ่งไปหาซูช่านที่นั่งแถวที่สองด้านหลัง
"รีบช่วยพี่จื่อเมิ่ง! เธอร้องไห้ เธอถูกรังแก" เสี่ยวเสี่ยวจับมือซูช่าน สีหน้าเปี่ยมความกังวล
แม้เธอจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็เห็นว่าตอนนี้เย่จื่อเมิ่งกำลังเศร้าใจและรู้สึกไร้ที่พึ่ง เสี่ยวเสี่ยวจึงวิ่งมาหวังว่าซูช่านจะช่วยเหลือ
"โอเค คอยพ่อที่นี่นะ" ซูช่านยิ้มน้อย ๆ แล้วลุกขึ้นเดินอย่างรวดเร็วไปยังเวที
กระทั่งซูช่านขึ้นไปบนเวที ยืนอยู่ใต้แสงสปอตไลต์ สื่อมวลชนที่อยู่ด้านล่างจึงสังเกตเห็นชายคนหนึ่งขึ้นไป
ซูช่านถือรูปถ่ายที่เพิ่งตกลงบนพื้นในมือ เดินตรงไปยังตำแหน่งระหว่างเย่จื่อเมิ่งกับโจวซื่อฉยง
"ซูช่าน คุณขึ้นมาทำอะไร รีบลงไปเดี๋ยวนี้" เย่จื่อเมิ่งขมวดคิ้ว พูดอย่างติดขัดและเร่งรีบ
โจวซื่อฉยงมีประกายในดวงตา เขารู้ว่าหลงจู่กำลังจะทำอะไรบางอย่าง
ซูช่านยืนอยู่ตรงกลางระหว่างสองคน ยิ้มยาง ๆ มองไปยังบรรดานักข่าวที่กำลังวุ่นวายและตื่นเต้นด้านล่าง โดยคงท่าทางนี้ไว้
จนกระทั่งบรรดานักข่าวและหยางเส่าอันต่างก็ตะลึงงัน และห้องประชุมเริ่มเงียบลง ซูช่านจึงเอ่ยยิ้ม ๆ ว่า "ทุกท่าน นี่คือการใส่ร้ายที่มีการวางแผนมาอย่างดี"
"เพราะเย่จื่อเมิ่งเป็แฟนของผม" กล่าวพลางคว้ามือที่สั่นระริกและเย็นเฉียบของเย่จื่อเมิ่ง
!!!
หยางเส่าอันและเฉินเฮ่าวางตัวไม่ถูก เย่จื่อเมิ่งตะลึงงันอยู่กับที่ ทุกคนในที่นั้นต่างก็ชะงักค้าง
ซูช่านยกรูปถ่ายขึ้นมา และกล่าวต่อไปว่า "รูปภาพนี้ แม้แต่คนนอกอย่างผมยังเห็นได้ชัดว่าเป็ภาพที่ถูกตัดต่อทางเทคนิค พวกคุณเชื่อไหมล่ะ?"
เฉินเฮ่าไม่คาดคิดว่าซูช่านจะออกมาช่วยเหลือในตอนนี้ จึงะโด้วยน้ำเสียงดุร้าย "นายพูดเื่ไร้สาระ นายเป็แค่นักโทษที่ถูกคุมขัง จะไปมีความสัมพันธ์กับเย่จื่อเมิ่งได้ยังไง?"
"ใช่ นายเป็แค่คนไร้ค่า มีสิทธิ์อะไรไปบอกว่าเย่จื่อเมิ่งเป็ผู้หญิงของนาย หน้าไม่อายจริง ๆ" หยางเส่าอันก็ตะคอกตามด้วยความโกรธ
บรรดานักข่าวด้านล่างเริ่มกระวนกระวายขึ้น
ซูช่านดึงเย่จื่อเมิ่งอย่างเงียบ ๆ แล้วกระซิบเสียงต่ำว่า "จูบผม"
"อะ อะไรนะ" เย่จื่อเมิ่งตกตะลึง ราวกับคนเสียสติ ชายคนนี้เป็บ้าไปแล้วเหรอ?
เพียงพูดจบ ซูช่านก็หมุนตัวกะทันหัน รวบตัวเย่จื่อเมิ่งเข้ามากอดจากด้านหลัง แล้วจูบเธอ
!!!
เย่จื่อเมิ่งเบิกตากลมโต ในพริบตานั้นราวกับกระแสไฟฟ้าวาบผ่านทั่วร่าง สมองว่างเปล่าไปหมด
แชะ แชะ ๆ ๆ...
ไฟแฟลชเหมือนสวิตช์เสีย กะพริบถี่ไม่หยุด ขณะจับภาพที่ซูช่านกับเย่จื่อเมิ่งกำลังจูบกันไว้
โจวซื่อฉยงเบิกตากว้าง ส่วนเสี่ยวเสี่ยวที่อยู่ข้างล่างรีบปิดปากตัวเอง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
อือ...
เมื่อซูช่านปล่อยมือออก เย่จื่อเมิ่งเหมือนกับผ่านประสบการณ์การขาดอากาศ เธอหอบหายใจถี่เร็วอย่าง ใบหน้าแดงราวกับเทพกวนอู
"พูดสิ" ซูช่านพูดเสียงเรียบโดยไม่แสดงอารมณ์
เย่จื่อเมิ่งมองไฟที่กำลังกะพริบ พูดติดอ่าง "ใช่ ถูกต้อง เขา เขาคือแฟนของฉัน"
ตอนนี้ทุกคนเชื่อในสิ่งที่ซูช่านพูดแล้ว เพราะความจริงย่อมชนะคำพูด
"คนสองคนนี้ ถูกปลดออกจากบริษัทเย่จื่อ มีความประพฤติเสื่อมทราม มีความแค้น จึงบุกเข้ามาก่อกวนในงาน"
"ตอนนี้ผมขอให้คุณโจวลงโทษพวกสารเลวที่ใส่ร้ายแฟนสาวของผม" ซูช่านโพล่งขึ้น ยกมือชี้ไปที่เฉินเฮ่าและหยางเส่าอัน
โจวซื่อฉยงเหมือนตื่นจากความฝัน หัวใจที่เกือบหลุดออกมาถึงลำคอก็ร่วงลง รีบยกมือตวาดอย่างโกรธ "จับพวกสารเลวที่ใส่ร้ายประธานเย่และคุณซูให้ได้ แล้วตีให้หนัก... หนักเลย"
วู้ว!
ผู้รักษาความปลอดภัยราวสิบคนรวดเร็วควบคุมตัวทั้งสองกดลงพื้น แล้วลากออกไปข้างนอก
ซูช่านหรี่ตาเล็กน้อย แล้วหันไปกระซิบที่หูโจวซื่อสยงประโยคหนึ่ง จากนั้นหันหน้ายิ้มใส่นักข่าวด้านล่าง "นี่คือความจริงของเื่ ผมหวังว่าทุกคนจะไม่กระจายข่าวเท็จ เพราะแผนกกฎหมายของบริษัทเย่และบริษัทหลานไห่ไม่ได้กินข้าวฟรี ๆ หรอก"
ประโยคสุดท้ายนี้ ความเป็จริงแล้วเป็การเตือนบรรดานักข่าวที่อยู่ข้างล่าง หากพวกเขาพูดเื่เหลวไหลออกไป สองฝ่ายจะดำเนินคดีกับพวกเขาแน่
ซูช่านเดินลงไปยังด้านล่างเวที ส่วนโจวซื่อฉยงสั่งมือขวาคนหนึ่งด้วยการโบกมือ แล้วรีบเดินไปกระซิบที่ข้างเวทีสองสามประโยค
มือขวาคนนั้นพยักหน้า แล้วเดินออกไปด้วยสีหน้าเ็า ตามหลังพวกหยางเส่าอันที่ถูกลากออกไปก่อนหน้านี้
พิธีกรที่อยู่ข้าง ๆ รีบเดินขึ้นเวทีอย่างรวดเร็ว ยิ้มแล้วกล่าวว่า "เหตุการณ์เล็กน้อยเมื่อครู่นี้ผ่านไปแล้ว แต่ก็ทำให้เราได้เห็นความสง่างามของคนรักของคุณเย่ เขาดูจริงจังมากจริง ๆ ต่อไปนี้เราจะเข้าสู่่การบรรยายเพื่อสาธารณประโยชน์"
หลังจากนั่งที่แถวแรก เย่จื่อเมิ่งหัวใจยังเต้นแรง เธอไม่ได้ยินคำที่พิธีกรพูดสักคำ แต่กลับยกมือแตะริมฝีปากเบา ๆ
จูบแรกของเธอถูกฉกไปอย่างงงงวยแบบนี้?
เมื่อครู่เป็รสชาติอะไร? ทำไมถึงจำอะไรไม่ได้เลย?
หลังจากนั่งลง โจวซื่อฉยงหันไปมองซูช่านด้วยสายตาขอบคุณอย่างสุดซึ้ง
ซ่งฉิงที่ยืนอยู่ข้างห้องประชุมมองซูช่านด้วยความประหลาดใจ จนบัดนี้เธอยังไม่อยากเชื่อว่าซูช่านจะเป็แฟนของประธานเย่
พิธีกรบนเวทีประกาศเกี่ยวกับกองทุนสาธารณประโยชน์ของโครงการหมู่บ้านเมืองไห่ โดยจะนำผลกำไรร้อยละสิบไปใช้ในกิจการสาธารณประโยชน์ของจงโจวและเมืองไห่
ต่อไปเป็่ของเสี่ยวเสี่ยวขึ้นแสดงบนเวที
เมื่อ ‘นางฟ้าตัวน้อย’ ที่น่ารักและสวยงามปรากฏตัวบนเวที นักข่าวทุกคนก็เบิกตากว้าง ทิ้งเื่ราวก่อนหน้านี้ไปทันที ยกกล้องถ่ายรูปถ่ายภาพเสี่ยวเสี่ยวอย่างขะมักเขม้น
แสงสปอตไลต์ส่องลงบนตัวเสี่ยวเสี่ยว เพลงเริ่มบรรเลง เมื่อพิธีกรโบกมือด้วยความตื่นเต้น เสี่ยวเสี่ยวที่ยืนอยู่บนแท่นสูงจับห่วงเหล็ก ค่อย ๆ ลอยขึ้นและร่ายรำ
ในขณะนั้นเอง เสียงร้องโหยหวนดังมาจากด้านนอกประตูห้องประชุม ตามมาด้วยเสียงดังสนั่น ประตูห้องประชุมเปิดออกอย่างรวดเร็ว
กลุ่มชายในชุดดำจำนวนมากพุ่งเข้ามาจากประตูอย่างรวดเร็ว ปิดทางเข้าออกทั้งหมดของห้องประชุม รวมถึงรอบ ๆ ห้อง
หลังจากนั้น เหวินเฮ่าซึ่งนั่งอยู่บนรถเข็นใบหน้าบิดเบี้ยวก็ถูกผลักเข้ามา ตามหลังเขามีชายวัยกลางคนรูปร่างใหญ่โต มีหนวดเครา และแผ่จิตสังหารออกมาตลอดทั้งตัว
"ซูช่าน ไอ้สารเลว ปล่อยฉันนะ!" เหวินเฮ่าะโเสียงดังลั่น
นักข่าวและแขกทั้งหมดในที่นั้นสะดุ้งไปทั่ว ขณะที่เสี่ยวเสี่ยวที่แขวนอยู่กลางอากาศส่งเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว มือขวาที่จับห่วงเหล็กหลุดออกกะทันหัน ร่างกายร่วงลงมาทันใด
สีหน้าของซูช่านเปลี่ยนไปทันที ร่างกายพุ่งออกไปบนเวทีราวลูกธนู
2K
