พลิกตำนานสามก๊ก:ตั๋งฮวง

ตอนที่เจ็ดสิบเก้า Amoeba Strategy

แต่ทั้งหลายทั้งปวงขึ้นอยู่กับว่าจะต้องไม่เกิดเหตุการณ์แทรกซ้อนคับขันเกิดขึ้น

ความรู้ของเหตุการณ์ในอนาคตยิ่งใช้เปลี่ยนแปลงอนาคตความรู้ของเหตุการณ์ในอนาคตจะด้อยค่าลงเรื่อยๆเพราะสิ่งที่เรารู้จะยิ่งแตกต่างจากสิ่งที่เกิดขึ้นมากขึ้นเรื่อยๆหากเรายิ่งเปลี่ยนแปลงมัน

ดังนั้นเขาจึงใช้แผนการที่สาลัดเตี้ย โจรวอโคว่เป็นผู้คิดค้นขึ้นในทางการทำธุรกิจ

Amoeba Strategy

กลยุทธอะมีบ้า

เมื่อสถานการณ์ของแผ่นดินมันซับซ้อนและพลิกผันนักเราก้แยกย่อยหน่วยงานของเราเป็นหน่วยย่อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ประมาณหน่วยละ 5-50 คน กระจายไปทั่วแผ่นดินและค่อยๆขยายตัวไปเรื่อยๆหากมีคนเกินจำนวนที่กำหนดในพื้นที่หนึ่ง

กลยุทธที่ธุรกิจแฟรนไชส์ในปัจจุบันเอามาใช้อย่างแพร่หลายถึงกระทั่งมีอะมีบ้าของบริษัทตนเองแข่งกันอย่างแน่นหนาในพื้นที่หนึ่งก็ยังมี

แน่นอน ข้อเสียของวิธีนี้มีคือ อะมีบ้าหรือเซลล์ย่อยหนึ่งอาจจะมองเห็นแต่ผลประโยชน์ของตนเองมากกว่าผลประโยชน์ของเซลล์อื่นๆ

แต่มันคือกลยุทธที่มั่นคงยากแก่การกวาดล้างมากที่สุด

ผู้ต่อสู้เพื่อเสรีภาพFreedom Fighter

ของแดนเปอร์เซียนั้นสามารถรอดจากการกวาดล้างมาได้เพราะใช้กลยุทธนี้

หากใช้กลยุทธนี้สำเร็จต่อให้ผมหลบอยู่ในถ้ำใต้ดินลึกหลายร้อยเมตรก็ยังสั่งการหน่วยงานต่างๆเซลล์ขนาดเล็กของคนของผมได้หากผมมีข้อมูลที่ดีพอและต้องระวังเรื่องการส่งข่าวและการติดต่อระหว่างกัน

อย่างที่บอก

ผมไม่ค่อยฉลาดนัก

ดังนั้นแผนการของผมจึงพยายามแยกย่อยเป็นส่วนน้อยนิดที่สุดเท่าที่จะทำได้ไม่ใช่แค่เพื่อความสำเร็จ แต่ในหน่วยย่อยที่เล็กที่สุดหากล้มเหลวเราก็สามารถรู้ได้ทันที

ที่ระบบราชการ เราจับมือใครดมหาคนรับผิดชอบไม่ได้เวลามีใครกระทำความผิด ก็เพราะมันสร้างให้ใหญ่เกินไปนั่นเอง

หากอยู่ในหน่วยย่อยและเราสามารถมองออกได้เสมอว่าความผิดพลาดอยู่ในขั้นตอนใดส่วนไหน ใครเป็นผู้รับผิดชอบการทำกิจกรรมนั้น ก็จะสามารถแก้ไขปัญหาได้อย่างถูกจุด

Traffy Fondue

กลยุทธทราฟฟีฟองดู

ก็มาจากทางรากฐานแนวคิดเช่นนี้เองว่าเราจะรู้ตัวว่าข้าราชการไม่ทำงานในเรื่องของประโยชน์ส่วนรวมแต่จะเอาเวลาว่างๆที่ตนเองมีไปหาผลประโยชน์ส่วนตัว

หากทำให้ราชการขุนนางต่างๆนั้นทำงานเพื่อประโยชน์สาธารณะมากขึ้นพวกเขาจะมีเวลาน้อยลงในการไปฉ้อราษฏร์บังหลวงเช่นกันตามหลักการของเวลาในชีวิตที่มีอยู่อย่างจำกัด

ในยุคสมัยนี้แม้กระทั่งผมมาอยู่ในนครลั่วหยางที่รุ่งเรืองที่สุดในแผ่นดินอาจจะรุ่งเรืองที่สุดในใต้หล้านี้ด้วยซ้ำ ก็ยังมองเห้นคนยากจน คนขายตนเองและความล้าหลังต่างๆมากมาย

แต่ข้อดีของมันคือ ชีวิตคนราคาถูกมากๆ

สิ่งที่มีอย่างไม่จำกัดก็คือประชากรมนุษย์นี่ล่ะ

หากมาอยู่ในนครลั่วหยางที่มีประชากรมากที่สุดในใต้หล้าหากไม่นับแบกแดด

ยังหาคนทำงานไม่ได้ก็คงจะแย่แล้ว

ผมมองเห็นคนจำนวนหลายร้อยคนขุดถนนซ่อมสะพาน ซ่อมกำแพงเมือง เอาขยะไปทิ้ง ฯลฯ

ส่วนที่เสื่อมโทรมของเมืองที่ดูสกปรกก็มีการเอาน้ำร้อนและปูนขาวมาราดกำจัดกลิ่น กำจัดขยะมูลฝอยและทาสีเสียใหม่

โดยไม่รู้ตัว

แม้ตำแหน่งอย่างเป็นทางการของผมอาจจะเป็นแค่ราชองครักษ์แต่ตอนนี้ผมคุมแรงงานกว่าสี่หมื่นคนในนครลั่วหยางที่ไม่มีหน้าที่เป็นทางการ