ชายาองค์รัชทายาทโจวอี้เฟย

        “เ๽้ารีบทูลองค์รัชทายาทสิ” อาการร้อนรนขององค์ชายรองทำให้ โจวอี้เฟยขมวดคิ้ว

        “ข้าชื่อว่าเหิงเยว่ เป็๞บุตรีของแม่ทัพลู่เพคะ พระมหาจักรพรรดิให้ข้าลองทำขนมถั่วดำ แล้วนำมาให้องค์รัชทายาทเสวยดูเพคะ” หญิงสาวพูดด้วยท่าทางอ่อนหวาน สมกับเป็๞คนของวังหลวงที่ถูกขัดเกลานิสัยมาดีแล้ว กิริยาอ่อนช้อยแฝงด้วยความนอบน้อมเป็๞ธรรมเนียมสืบสานกันมารุ่นสู่รุ่น

        “องค์ชายรอง เ๽้ารู้จักนางด้วยเหรอ” สองเท้าเลื่อนเข้ามาหา พลางสำรวจใบหน้าเรียวเล็กของหญิงสาวอย่างถี่ถ้วน ก่อนละสายตาจากนางแล้วหันมาเอาคำตอบจากองค์ชายรอง

        “ข้ารู้จักนางเมื่อไม่นานมานี้” องค์รัชทายาทเพียงพยักหน้ารับรู้ ก่อนปรายตามองใบหน้าของโฉมงามเป็๞ครั้งสุดท้าย

        “เ๽้าวางถาดขนมไว้ตรงนั้น แล้วจงรีบออกไป ข้ามีความสำคัญจะปรึกษากับองค์ชายรอง” น้ำเสียงพร้อมด้วยกิริยาราบเรียบ ยังคงแสดงออกอย่างห่างเหิน ไม่มีท่าทีอยากใกล้ชิด หรือทำความรู้จักเพิ่มเติมแม้แต่น้อย องค์ชายรองสังเกตสีหน้าของเหิงเยว่ที่แปรเปลี่ยนอย่างผิดหวัง ก่อนจะทูลลาองค์รัชทายาทแล้วเดินจากไปอย่างเงียบๆ

โจวอี้เฟยหันกลับมายังสระน้ำมรกตเช่นเดิม ทอดสายตาไปยังหมู่มวลพฤกษาต่างๆ ที่พากันพร้อมใจออกดอกแสดงความสดใส

        “องค์ชายรอง”

        “พ่ะย่ะค่ะ”

        “บางทีข้าอาจใช้งานเ๽้ามากเกินไป จนไม่มีเวลาส่วนตัว นับจากนี้ข้าจะออกตามหาท่านผู้เฒ่าด้วยตัวข้าเอง”

        “แต่มันอันตรายเกินไป หากเกิดอะไรขึ้นกับท่าน แคว้นของเราจะมั่นคงได้อย่างไร”

        “เ๽้าอย่าลืมสิ ข้าสำเร็จวิชาเวทขั้นเจ็ด สามารถไปไหนมาไหนเพียงแค่อึดใจเดียว และหากถึงคราวชะตาฟ้าลิขิตให้ข้าต้องจบชีวิต แคว้นก่งเหว่ยก็ยังมีเ๽้าอีกคน ที่สามารถเป็๲องค์รัชทายาทแทนข้าได้”

        “ข้ามิบังอาจ” องค์ชายรองแสดงอาการหวาดหวั่นออกมาอย่างเห็นได้ชัด เพราะไม่คิดเทียบบารมีด้วย๻ั้๫แ๻่แรกเริ่ม

        “แม้เ๽้าจะเกิดจากพระสนม แต่เมื่อถึงเวลานั้นจะมีเพียงเ๽้าที่รับตำแหน่งต่อจากข้า มันคือความจริงที่มิอาจเปลี่ยนแปลง ดังนั้นขออย่าได้กังวล มหานครของเราจะยังคงมั่นคงสืบไป” องค์รัชทายาทพูดจบจึงหันพระพักตร์กลับมาสังเกตสีหน้าขององค์ชายรอง ก่อนปล่อยยิ้มแล้วหันไปยังถาดขนมที่แม่นางเหิงเยว่นำมาวางไว้

        “ขนมนั่น ข้ายกให้เ๯้าทั้งหมด เพราะข้าไม่ชอบขนมถั่วดำ มันหวานเกินไป” ว่าแล้วพลังเวทจึงวูบขึ้นที่มือ ก่อนร่างขององค์รัชทายาทจะหายวับไปกับตา องค์ชายรองยืนนิ่งทบทวนทุกอย่างเงียบๆ ครู่หนึ่งก่อนหันกลับมายังขนมถั่วดำที่ว่า เขาค่อยๆ หยิบขึ้นมา หวนนึกถึงสาวงามผู้เป็๞เ๯้าของขนมนี้