ลงให้อ่านทุกวัน วันละ 4 บท เวลา 20:00 น. [ส่วน E-BOOK มาวันที่ 21/04/68 ราคาเบา ๆ เพียง 149฿ เก็บเงินรอได้เลยนะคะ]
—————— ༻・ॐ・༺ ——————
บทที่ 16
หัวใจฉันยังคงกระตุกวูบไม่หยุด ขาทั้งสองข้างแทบไร้เรี่ยวแรงไปหมด
เขาเห็นฉันแล้ว...
ความเงียบปกคลุมโกดังไปชั่วขณะ ทุกคนในนั้นหันมามองฉันพร้อมกัน แม้แต่คีที่ยืนอยู่ไม่ไกลก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ไม่มีใครพูดอะไร
มีเพียงเสียงร้องโหยหวนของชายที่ถูกทรมานยังคงดังสะท้อน
ฉันควรหนี...แต่ทำไม่ได้
"นิว" เสียงทุ้มของพี่ลาสเตอร์ดังขึ้น ไม่ได้ตะคอก ไม่ได้ข่มขู่ แต่เพียงแค่เอ่ยชื่อฉัน...ร่างกายของฉันก็แทบไม่ขยับ
เขาก้าวเข้ามาหา มือข้างที่ถือมีดเลื่อนลงต่ำ ก่อนจะส่งต่อให้ลูกน้องของเขา
"เธอมาทำอะไรที่นี่?" ฉันอ้าปากจะพูด แต่เสียงของตัวเองกลับติดอยู่ในลำคอ ทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันเห็นในโกดังนี้ยังคงตามหลอกหลอนฉัน
"หนู..." ฉันพยายามรวบรวมสติ "หนูแค่...แค่ตามพี่มา"
พี่ลาสเตอร์มองฉันนิ่ง ๆ ดวงตาของเขาไม่ได้มีความใ หรือแม้แต่จะกังวลที่ฉันเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด มีเพียงร่องรอยของบางอย่างที่ฉันอ่านไม่ออก
"ตามผม?"
"พี่ดูแปลกไปตอนที่รับสาย หนูเลย...เป็ห่วงค่ะ" ฉันพูดเสียงแ่ ก่อนจะเม้มปากแน่น "แต่ไม่คิดว่าจะมาเจออะไรแบบนี้"
เขาไม่ได้พูดอะไรทันที แค่เดินเข้ามาใกล้ฉันมากขึ้นอีก
"เธอกลัวเหรอ?" ฉันเงยหน้ามองเขา หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุออกมา
"มันก็ควรจะกลัวไหมคะ?" คำถามนั้นทำให้มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ดูอันตรายที่สุดที่ฉันเคยเห็นจากเขา
"ขึ้นอยู่กับว่าเธอจะเลือกอยู่ฝั่งไหน" ฉันรู้ว่าเขาหมายถึงอะไร และฉันก็รู้ว่าถ้าฉันตอบผิดเพียงนิดเดียว...ฉันอาจจะไม่สามารถถอยออกจากตรงนี้ได้อีกเลย
แต่ฉันรู้ดีว่าตัวเองไม่มีทางเลือกอื่น
"หนู..." ฉันกลืนก้อนแข็ง ๆ ลงคอ ก่อนจะตัดสินใจพูดออกมาอย่างระมัดระวังที่สุด "หนูจะอยู่ฝั่งที่พี่ไม่ทำร้ายหนูค่ะ"
แววตาของเขาไหววูบไปเล็กน้อย ราวกับไม่ได้คาดคิดว่าฉันจะตอบแบบนี้
"งั้นเธอควรเชื่อใจผม"
"พะ...พยายามอยู่ค่ะ" ฉันพูดเสียงเบา
เขามองฉันนิ่ง ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอื้อมมือมาจับข้อมือฉันไว้หลวม ๆ
"ไปจากที่นี่ก่อน" ฉันพยักหน้ารับโดยไม่อิดออด ขณะที่เขาพาฉันเดินออกจากโกดังโดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองชายที่ยังคงร้องครวญครางอยู่ข้างหลัง
นี่เป็ครั้งแรกที่ฉันััได้อย่างแท้จริงว่าพี่ลาสเตอร์เป็คนแบบไหน
และนี่เป็ครั้งแรก...ที่ฉันไม่แน่ใจว่าเขาจะเป็คนที่ฉันสามารถเข้าใกล้ได้โดยไม่ตกเป็เหยื่อของเขาหรือเปล่า
คาเฟ่ในตัวเมือง
่ค่ำ
ฉันนั่งเงียบอยู่ที่โต๊ะข้างหน้าต่าง สายตาจับจ้องแก้วโกโก้ร้อนที่ยังคงมีไอควันลอยขึ้นบาง ๆ หลังจากที่พี่ลาสเตอร์พาฉันออกมาจากโกดัง เขาไม่ได้พูดอะไรอีกเลย และฉันเองก็ไม่มีแรงจะถามอะไรอีก
ทุกอย่างที่เกิดขึ้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัวฉัน
"กินอะไรหน่อย" เสียงของพี่ลาสเตอร์ดังขึ้นจากฝั่งตรงข้าม เขานั่งไขว่ห้าง สายตายังจับจ้องมาที่ฉัน
"หนูกินไม่ลง" ฉันพูดเบา ๆ ก่อนจะหลุบตาลงต่ำ
"เธอต้องกิน"
"ทำไมพี่ถึงทำแบบนั้น?" ฉันถามขึ้นมาในที่สุด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา "ทำไมพี่ถึง...โหดร้ายแบบนั้น"
เขาไม่ได้ตอบในทันที แค่เอนตัวพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาสีเข้มยังคงมองฉันอย่างอ่านไม่ออก
"มันคือสิ่งที่ผมต้องทำ"
"แม้แต่การทรมานคนแบบนั้น?"
"ใช่ แม้แต่แบบนั้น"
ฉันเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะหลบตา ฉันไม่รู้ว่าควรรู้สึกยังไงกับเขาในตอนนี้ ฉันควรจะกลัวเขาไหม? หรือฉันควรจะพยายามเข้าใจเขาดี?
"ถ้าเธอจะเดินไปจากผมตอนนี้ ก็ยังทัน" เสียงของเขาเบาลง แต่ฉันจับความจริงจังในน้ำเสียงนั้นได้ "แต่ถ้าเธอเลือกอยู่ตรงนี้ ก็อย่าตั้งคำถามกับสิ่งที่เธอไม่ควรรู้"
ฉันเงยหน้ามองเขาอีกครั้ง แววตาของเขายังเ็าเหมือนเดิม
แต่ลึก ๆ ข้างในนั้น...ฉันเห็นบางอย่างที่แตกต่างออกไป
"หนู..." ฉันกลืนน้ำลายลงคอ "หนูยังไปจากพี่ไม่ได้"
ครั้งนี้พี่ลาสเตอร์ไม่ได้พูดอะไร มีเพียงรอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นอย่างแ่เบา
ฉันไม่แน่ใจว่าตัวเองกำลังตัดสินใจถูกหรือผิด
แต่สิ่งเดียวที่ฉันรู้ก็คือ...
ฉันคงถอนตัวจากเื่นี้ไม่ได้อีกแล้ว
ตอนนี้บรรยากาศภายในร้านยังคงอบอุ่น เสียงพูดคุยจาง ๆ ของลูกค้ารอบข้างช่วยทำให้ความเงียบระหว่างฉันกับพี่ลาสเตอร์ดูไม่อึดอัดจนเกินไป ฉันก้มมองแก้วโกโก้ร้อนตรงหน้า ไออุ่นของมันควรจะช่วยให้ฉันผ่อนคลายขึ้น แต่มันกลับไม่ได้ช่วยอะไรเลย
ฉันยังคงคิดถึงภาพที่เกิดขึ้นในโกดังร้าง ความโเี้ที่ฉันได้เห็นกับตาตัวเอง การลงมือที่ไร้ความลังเล และสีหน้าของเขาที่ไม่แสดงออกถึงความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย
“เธอควรกิน” เสียงของพี่ลาสเตอร์ดังขึ้นอีกครั้ง สายตาของเขาจับจ้องมาที่ฉัน “เธอไม่ได้กินอะไรมาหลายชั่วโมงแล้ว”
“พี่คิดว่า...หนูจะกินลงหลังจากเห็นเื่แบบนั้นเหรอคะ?” ฉันถามกลับไปเสียงเบา ไม่ได้้าจะต่อต้านเขา แต่ฉันแค่้าให้เขาเข้าใจว่ามันไม่ง่ายเลย
เขาไม่ตอบในทันที แค่ใช้ปลายนิ้วหมุนถ้วยกาแฟไปมา ก่อนจะเอ่ยขึ้นช้า ๆ “เธอจะต้องเจออะไรมากกว่านี้อีก”
ฉันสะอึก หัวใจเต้นผิดจังหวะ “หมายความว่าไงคะ?”
“เธอเลือกแล้วว่าจะอยู่ต่อ” เขาเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ “แล้วเธอคิดว่าโลกของผมจะมีแค่ร้านกาแฟกับแกลลอรี่อย่างเดียวรึไง?”
แน่นอนว่าฉันไม่ได้คิดแบบนั้น
ฉันรู้มาตลอดว่าพี่ลาสเตอร์ไม่ใช่คนธรรมดา แต่ฉันก็ไม่ได้คาดคิดว่าตัวเองจะได้เห็นด้านที่โหดร้ายของเขาเร็วขนาดนี้ ฉันรู้ว่าฉันควรจะหวาดกลัว ฉันควรจะหาทางถอยห่างออกไปจากเขา
แต่ฉัน...ทำไม่ได้เด็ดขาด ต่อให้จะรู้สึกกลัวก็ตาม
“ถ้าเธอไม่สามารถรับสิ่งที่เห็นได้ ก็กลับไป” ฉันเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา จ้องมองเข้าไปในดวงตาคู่นั้นที่เ็าและนิ่งสงบ
“พี่อยากให้หนูไปจริง ๆ เหรอคะ?” แวบหนึ่ง...ฉันเห็นแววตาของเขาเปลี่ยนไป ก่อนที่พี่ลาสเตอร์จะหลุบตามองแก้วกาแฟของตัวเอง
“ถ้าเธอไป ผมก็คงปล่อย”
ฉันขมวดคิ้ว “แต่พี่เพิ่งบอกว่าหนูเลือกไปแล้ว”
“ใช่” เขาหัวเราะในลำคอ “แค่เธออาจจะยังไม่รู้ตัว”
ฉันเงียบไปชั่วขณะ พยายามประมวลผลคำพูดของเขา ฉันไม่รู้ว่าตัวเองกำลังเดินเข้าสู่เกมแบบไหน แต่ฉันรู้ว่าตอนนี้ฉันไม่สามารถออกจากมันได้ง่าย ๆ แล้ว
ฉันถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะตัดสินใจยกแก้วโกโก้ขึ้นจิบ แม้จะรู้สึกฝืดคอไปหมด แต่มันก็ดีกว่าไม่ทำอะไรเลย
พี่ลาสเตอร์เฝ้าดูฉันเงียบ ๆ สายตาของเขาเหมือนกำลังประเมินอะไรบางอย่าง
“หนูยังมีคำถามอีกเยอะ” ฉันพูดขึ้นหลังจากวางแก้วลง
“ผมไม่คิดตอบทุกคำถามของเธอหรอกนะ” เขาพูดตรง ๆ
“หนูรู้ค่ะ” ฉันกัดริมฝีปากตัวเองเบา ๆ “แต่หนูแค่อยากรู้ว่าหนู...กำลังตกอยู่ในอันตรายรึเปล่า”
พี่ลาสเตอร์เงียบไปนานกว่าปกติ ก่อนจะตอบกลับมาด้วยเสียงที่เบาลง
“ถ้าเธออยู่ข้างผม เธอจะปลอดภัย”
“แล้วถ้าหนูไม่อยู่ล่ะ?”
เขายิ้มมุมปาก แต่ดวงตาของเขากลับไม่ได้มีแววล้อเล่นเลย “ก็ต้องขึ้นอยู่กับว่าเธอจะเลือกอยู่ฝั่งไหน”
หัวใจฉันเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่ได้ นี่ไม่ใช่คำขู่ แต่มันเป็การประกาศให้ฉันรู้ตัวว่าตอนนี้ฉันไม่มีทางเลือกแล้วจริง ๆ
ฉันถอนหายใจออกมาอีกครั้ง พยายามเรียกสติของตัวเองกลับมา
“หนูอยากกลับแล้วค่ะ” พี่ลาสเตอร์พยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นและเดินนำออกจากร้านโดยไม่พูดอะไรต่อ
ฉันเดินตามเขาไปเงียบ ๆ รู้สึกเหมือนกำลังเข้าสู่โลกที่ฉันไม่เคยเข้าใจมาก่อน และตอนนี้...ฉันไม่มีทางย้อนกลับไปได้อีกแล้ว
หอพักนักศึกษา
กลางดึก
ฉันนั่งอยู่บนเตียงในห้องตัวเอง มองโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้าง ๆ ไฟหน้าจอสว่างวาบขึ้นมาหลายครั้งจากข้อความของพลอยและเมฆที่ถามว่าฉันหายไปไหน แต่ฉันยังไม่ตอบพวกเขา
ฉันรู้ว่าฉันต้องหาเหตุผลมาบอกพวกเขา แต่ในตอนนี้...ฉันแค่ไม่มีแรงจะคิดอะไรทั้งนั้น
ฉันดึงผ้าห่มขึ้นคลุมตัวเอง กอดมันแน่น ขณะที่สมองยังคงตีกันวุ่นวาย
ภาพในโกดังยังคงชัดเจนอยู่ในหัวฉัน ทุกเสียง ทุกคำพูด ทุกหยดเื
“ถ้าเธออยู่ข้างผม เธอจะปลอดภัย”
เสียงของพี่ลาสเตอร์ยังคงก้องอยู่ในความคิด ฉันอยากจะบอกตัวเองว่าสิ่งที่เขาพูดไม่ใช่ความจริง แต่ลึก ๆ แล้ว...ฉันก็รู้ว่าเขาไม่ได้โกหก
ฉันพยายามข่มตาหลับ แต่มันกลับไม่ง่ายอย่างที่คิด
เพราะสิ่งที่ฉันกลัวที่สุดตอนนี้...
ไม่ใช่ความโหดร้ายของพี่ลาสเตอร์
แต่เป็ความจริงที่ว่าฉันไม่ได้กลัวเขามากเท่าที่ควรจะเป็ต่างหาก
—————— ༻・ॐ・༺ ——————
ปล.หากอ่านแล้วชอบหยกรบกวนนักอ่านที่น่ารักช่วย กดถูกใจ กดเพิ่มเข้าชั้น และพิมพ์คอมเมนต์ ส่งเข้ามาเป็กำลังให้หยกหน่อยนะคะ
————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————
ฝากกดติดตามกันด้วยน้า : เพจ Sunisayok - นักเขียนนิยาย
(https://www.facebook.com/SunisayokWriter)
—————— ༻・ॐ・༺ ——————
4K
