ใบหน้าปู่ผอมมาก โหนกแก้มสองข้างนูนสูงมองผ่านิัแห้งเหลืองบางๆ จะเห็นเค้าโครงของกระดูกโหนกแก้มอย่างชัดเจน
คิ้วปู่บางมาก แต่คิ้วรูปูเาที่สวยงามยังคงอยู่นี่เป็สิ่งที่ผมเห็นทุกวันจนคุ้นตา รวมทั้งที่ผมคุ้นเคยทั้งหมด ไม่ว่าจมูกแบบด้ามพู่กันริมฝีปากรูปทองหยวนเป่า และใบหูเรียวยาว ถ้ามีิญญาคนอื่นอยู่ในร่างนี้ิญญาดังกล่าวจะเป็อย่างไร
“ถังหว่าน เื่ที่คุณพูด คงต้องให้เวลาผมปรับตัว”ผมพูด
ผมเชื่อ ถังหว่านดูจริงจังขนาดนั้นพูดออกมาอย่างสงบนิ่งขนาดนั้น ไม่ใช่การพูดที่จงใจจะทำให้ใ
“ไม่ใช่แค่คุณแม้แต่ฉันเองก็ต้องใช้เวลาปรับตัว” ถังหว่านบอก
ผมยื่นมือไปตรวจลมหายใจปู่ อากาศถูกพ่นออกมาจากรูจมูกเบามากเดี๋ยวมีเดี๋ยวหาย
“ฉันจะเขียนบันทึกการเข้าเวรให้ดีพรุ่งนี้เช้าตอนตรวจห้องผู้ป่วย ฉันจะเชิญหมอผู้เชี่ยวชาญในโรงพยาบาลมาตรวจหน่อย”ถังหว่านพูด
ในฐานะหมอเธอยังมีเื่ตามระเบียบที่ต้องทำให้เสร็จ
ผมไม่ได้เอ่ยถึงคนชุดดำอีก จู่ๆ เขาก็มาปรากฏตัวแล้วหายไปอย่างลึกลับเพราะอย่างไรเฉพาะหน้าก็มีเื่ประหลาดมากเกินไปแล้วจนไม่มีเวลาจะครุ่นคิดว่าคนชุดดำมีจุดมุ่งหมายอะไร
“หลังเจ็ดสิบสองชั่วโมงแล้วิญญาดวงนั้นก็จะสลายไปใช่ไหม” ผมมาส่งถังหว่านที่ประตูแล้วถามเธอ
ถังหว่านพยักหน้า “ใช่ ตามที่ฉันวิเคราะห์นานที่สุดแค่เจ็ดสิบสองชั่วโมง เร็วที่สุดก็ยี่สิบสี่ชั่วโมงแต่ว่า...บางเื่นั้น ไม่ว่าใครก็ไม่กล้ารับประกัน คุณว่าจริงไหม”
ผมเงยหน้ามองเครื่องติดตามสัญญาณชีพ พบว่าการเต้นของหัวใจและความดันเืมีค่าปกติมากไม่มีสัญญาณว่าจะเสียชีวิตอย่างกะทันหัน
เรามองไม่เห็นิญญา ไม่ได้ยินจับต้องไม่ได้ แต่ทันใดนั้นผมก็นึกถึงคนคนหนึ่ง นั่นคือป้ากวนที่หัวถนนชวีสุ่ยถิงตัดกับถนนลู่ลูปา
ป้ากวนเป็หมอผี ชำนาญทุกเื่ไม่ว่าการเรียกิญญากลับคืนร่าง เผากระดาษแผ่ส่วนกุศล จุดธูป แก้บน ไหว้บรรพบุรุษสวดมนตร์ขอพร รวมทั้งงานมงคลและงานศพ
ผมเชื่อว่าถ้าเชิญป้ากวนมาจะดูออกว่าสภาพของปู่เวลานี้เป็อย่างไร
ป้ากวนในฐานะหมอผี ในฐานะคนทรงต้องรู้ดีกว่าผมแน่นอนว่าปู่ที่กำลังหายใจรวยรินอยู่กำลังคิดอะไร
“ฉันกลับไปห้องทำงานก่อนมีอะไรก็เรียกได้ค่ะ” ถังหว่านผลักประตูพลางบอกลา
พอถังหว่านออกไปจากห้อง ผมจึงโทรหาป้ากวนทันที
บรรดาเพื่อนบ้านบนถนนชวีสุ่ยถิงจะมีเบอร์โทรศัพท์ของป้ากวนแทบทุกบ้านั้แ่ต้นปียันปลายปีทุกบ้านต้องรบกวนป้ากวนอย่างน้อยหนึ่งหรือสองครั้ง
ดึกขนาดนี้แล้วแต่ป้ากวนกลับยังไม่เข้านอนโทรศัพท์ดังขึ้นสามครั้ง แกก็รับแล้ว
ผมบอกชื่อตัวเองก่อนจากนั้นจึงเล่าสภาพของปู่ให้ฟัง
ป้ากวนถอนหายใจ “ป้ารู้แล้ว มิน่าคืนนี้ถึงใจคอไม่อยู่กับตัวนอนไม่หลับ เธอรอเดี๋ยวนะ อย่าวางสาย ป้าจะลองจุดธูป ดูว่าอาเซี่ยเป็ยังไง”
ป้ากวนมีวิชาลับ คือการจุดธูปถามดีร้าย[1]คนอื่นดูรูปแบบธูป มียี่สิบสี่หรือสี่สิบแปดแบบแต่ป้ากวนมีรูปแบบธูปถึงหนึ่งร้อยแปดแบบ อ้างว่าสามารถทำนายอนาคตว่าดีหรือร้ายได้ละเอียดกว่า
ผมถือโทรศัพท์ไว้ในมือราวสองนาทีป้ากวนจึงพูดว่า “เป็ธูปที่ดีคล้อยตามลมคล้อยตามน้ำแต่ลมจะเป็ลมที่พัดผ่านห้องพิธี น้ำจะเป็น้ำที่ไหลไปทางตะวันออกนั่นคือในความเป็มงคลจะมีเื่ร้ายแทรกอยู่ สือโถวเอ๊ย เธอต้องเตรียมใจไว้อาเซี่ยอายุมากแล้ว ไม่ว่าใครก็ต้องมาถึงก้าวนั้น”
“ป้ากวน...” ผมรู้สึกลำคอตีบตันทันที
สิบปีแล้วแม้ปู่จะป่วยอยู่ในสภาพที่หลงๆลืมๆ แต่ถ้าปู่ยังมีชีวิต สกุลเซี่ยเราก็ยังมีสองคนที่มีชีวิตอยู่ ถ้าปู่จากไปผมก็จะกลายเป็คนที่โดดเดี่ยวอยู่ตัวคนเดียวอย่างแท้จริง
“เด็กเอ๋ย อย่าเศร้าไปเลยคนเรานั้นมีมาก็มีไป มีเกิดก็มีตาย นี่เป็กฎเกณฑ์ของธรรมชาติ ไม่มีใครหนีพ้นได้”ป้ากวนพูดปลอบผม
ผมมองหน้าปู่ ลังเลเล็กน้อย ผมไม่ได้เอ่ยถึงคำพูดของถังหว่านเพียงแต่พูดว่า “ป้ากวนครับ ผมอยากรบกวนให้ป้ามาโรงพยาบาลพรุ่งนี้ ดูหน่อยว่าสภาพปู่จะเป็ยังไงขั้นต่อไปคงต้องรบกวนป้าแล้วครับ”
ป้ากวนถอนหายใจติดๆ กันสามที “เด็กเอ๋ยป้าจะไปหาแต่เช้าเลย เธอดูแลปู่ให้ดีก็พอแล้ว เื่อื่นถ้าเธอออกปากมีเพื่อนบ้านมากมายคอยช่วยจ้ะ”
ผมวางสาย แล้วจู่ๆก็รู้สึกสับสนทำอะไรไม่ถูก ได้แต่กางฝ่ามือออกดูเส้นลายมือสิบกว่ารอบ
“ผมจะเป็คนที่ฝืนฟ้าเปลี่ยนชะตาหรือ ปู่ยังปิดบังอะไรอีกที่นกฮูกมาปรากฏตัวได้เอาิญญาปู่ไปใช่ไหม ในร่างปู่มีิญญาใครซ่อนอยู่...”ผมหวนนึกถึงคำพูดทุกคำของปู่และถังหว่าน แล้วถามปัญหาเหล่านี้ในใจซ้ำๆทรมานตัวเองจนหมดเรี่ยวแรง
ก่อนฟ้าสางพยาบาลหลี่เข้ามาเอาบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่ทำเสร็จแล้วมาให้
“กินนะคะ หมอถังสั่งให้ยกมาค่ะ” เธอพูด
ผมนั่งลงกินบะหมี่แล้วพบว่าริมฝีปากผมมีตุ่มขึ้นเต็มไปหมด ลำคอแห้งและบวมจนกลืนบะหมี่ไม่ลง
ปู่นอนแข็งทื่อตลอดเวลาไม่เคลื่อนไหวเป็เวลาหลายชั่วโมง
เช้าตอนตีห้าป้ากวนในชุดสีขาวทั้งตัวผลักประตูห้องเข้ามา
ป้ากวนถือกระเป๋าผ้าสีเทาที่เห็นประจำกระเป๋าดูตุงออก ในนั้นน่าจะใส่ของประเภทธูปเทียนและกระดาษเงิน
“เด็กเอ๋ย นั่งเถอะไม่ต้องลุกขึ้นมาป้าจะจุดธูปดูก่อน” ป้ากวนชูมือขึ้นห้ามไม่ให้ผมลุกขึ้นต้อนรับ แกพูดสีหน้าขึงขัง
ผมรีบนั่งลง ไม่กล้าส่งเสียง
ป้ากวนหยิบกระถางธูปกระเบื้องเคลือบสีเทาขนาดเท่าฝ่ามือออกมาจากกระเป๋าผ้าสำรวจดูรอบๆ แล้ววางกระถางธูปไว้ที่มุมด้านทิศตะวันตกเฉียงเหนือของตู้ที่หัวเตียงจากนั้นแกจึงเอาของผสมของเมล็ดข้าวกับขี้เถ้าธูปใส่ลงไปในกระถางธูป แล้วจึงหยิบธูปสีเหลืองยาวหนึ่งศอกกำหนึ่งออกมาจุดไฟแช็คให้ธูปทุกดอกไหม้ไฟ แล้วเสียบลงไปในกระถางธูป
ทีแรกธูปกำนั้นก็เผาไหม้ตามปกติควันธูปลอยขึ้นข้างบน แต่พอไหม้ไปราวครึ่งนิ้วก็มีเสียงดังซู่ๆรอบนอกของธูปแตกออกมา เศษธูปกระจายเต็มโต๊ะ ที่น่าแปลกยิ่งกว่าก็คือควันของธูปทุกดอกไม่ลอยขึ้นข้างบนตามปกติแล้วกลับลอยกระจายลงไปรอบด้านทั้งๆ ที่ไม่มีลม
ป้ากวนนิ่งเงียบไม่พูดอะไร แกคีบเศษธูปขึ้นมาดูแล้วบี้ปลายธูปที่ไหม้อยู่จนละเอียด
“อย่าพูด!” แกยืนเฉียงกับผม ไม่ได้มองผมเลยแต่คาดเดาได้ว่าผมจะทำอะไร
แกปัดชายเสื้อและชายกางเกงค้อมคารวะกระถางธูปสามครั้ง ค้อมตัวต่ำมาก
“ฉันรีบร้อนมา คิดไม่รอบคอบต้องขออภัยด้วย ไม่ว่าจะเป็อาจารย์ใหญ่มาจากสายไหน โปรดอภัยด้วยเถอะ”
แกพูดเสียงเบาค้อมคารวะแต่ละครั้งมากกว่าเก้าสิบองศา ท่าทางและน้ำเสียงอ่อนน้อมมาก
ความมืดนอกหน้าต่างจางลงแล้ว แสงอรุณค่อยๆเจิดจ้าขึ้น
แสงยามเช้าที่สลัวกับแสงจากโคมไฟบนเพดานห้องทำให้เงาของป้ากวนทอดออกไปสองมุมเงาทั้งสองสายค้อมตัวตามแกไปด้วย ชั่วพริบตานั้นในห้องมีเงาคนสั่นไหว เงาผีมากมายทำให้ขนลุกซู่
ป้ากวนค้อมคารวะเสร็จก็เปิดกระเป๋าผ้าอีกครั้งหยิบธูปออกมาสี่กำ
“ห้องนี้มีคนมาก กำหนึ่งไหว้เทพ กำหนึ่งไหว้พระกำหนึ่งไหว้เซียน กำหนึ่งไหว้ผี น่าจะพอหรอก” แกจัดเรียงธูปทีละกำบนโต๊ะจัดไปพลางพูดกับตัวเอง
พูดไปแล้วก็น่าแปลก พอแกพูดจบธูปที่เหลือในกระถางธูปกลับมาเป็ปกติตามเดิม ควันธูปลอยขึ้นไปข้างบนแล้ว
“ขอบพระคุณอาจารย์ใหญ่ทุกท่านที่เห็นแก่หน้ายายแก่อย่างฉันขอบพระคุณมาก ขอบพระคุณมาก” ป้ากวนพนมมือ แล้วค้อมคารวะต่ำๆ ให้กระถางธูปสามครั้ง
แม้แกจะพูดอย่างเกรงอกเกรงใจแต่สีหน้าแกดูหนักใจแล้ว
ผมพอจะรู้สึกได้ว่าบรรดา “คน”ที่แกเผชิญอยู่นั้น ทั้งหมดไม่ได้มาดีแน่
แกดึงธูปที่เหลืออยู่ออกมาจากกระถางถือธูปคว่ำลง เดินรอบเตียงคนป่วยสองรอบ แล้วชูธูปขึ้น กวาดผ่านปู่จากศีรษะจดเท้า แล้วกวาดจากเท้าไปถึงศีรษะ
“อาเซี่ย อย่าทำให้เด็กใอย่าทำให้ฉันลำบากด้วย ถ้าจะไปก็ขอให้ไปดีๆ เถอะ ไปอย่างสงบ เส้นทางไปยังทิศตะวันตกเฉียงใต้สะดวกแดนสุขาวดีมีที่ให้อา มีอะไรเป็ห่วงก็ส่งข่าวมาได้ ถ้าเด็กไม่ทำฉันจะช่วยอาทำทันที ไปเถอะ ไปเถอะ เลี้ยงส่งแขกพันลี้ ย่อมต้องถึงเวลาจากกันไปเถอะ...”
ป้ากวนพูดลากเสียงยาว เสียงสูงๆ ต่ำๆ
ผมเคยเห็นป้ากวนทำพิธีศพของคนแก่เพื่อนบ้านเห็นได้ชัดว่าคำพูดชุดนี้ของแกพูดให้ผู้ตายฟัง แต่เวลานี้ปู่ยังมีชีวิตชัดๆ
“ปู่ผมยังไม่ตาย ยังมีชีวิตอยู่...ป้ากวนป้าทำอะไรกันนี่” ผมอดใจไม่อยู่ พูดโพล่งออกมา
“หุบปาก! อย่าส่งเสียง! ในห้องเป็อาจารย์ใหญ่ทั้งนั้นไม่ใช่เวลาที่เด็กอย่างเธอจะพูดพล่าม” ป้ากวนตำหนิ
ใบหน้าป้ากวนเดิมซูบผอมอยู่แล้วคิ้วเหมือนดาบ ดวงตาเหมือนใบไม้ ขณะนี้สีหน้าแกแข็งทื่อ ไม่มีรอยยิ้มเลยเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับศัตรู
ผมไม่รู้ว่าในห้องผู้ป่วยห้องนี้มีอะไรแต่ขณะนี้ฟ้าสว่างแล้ว ดังนั้นผมจึงไม่นึกกลัวแม้แต่น้อย เลยพูดตรงๆ ว่า “ป้าครับ เพื่อนผมบอกว่าบนตัวปู่มีิญญาอีกดวงหนึ่งป้าเป็ผู้รู้ด้านนี้ ช่วยดูหน่อยครับว่าเป็อย่างนั้นไหม”
ถ้ามีจริง เขาเป็ใครกันแน่
ที่จริงผมไม่้าให้ป้ากวนก่อเื่มากเกินไปเพียงแต่อยากให้แกช่วยผมหาิญญาที่เพิ่มขึ้นในตัวปู่ออกมา
คำถามของผมทำให้สีหน้าป้ากวนเปลี่ยนไปแกหันมาหาผม ใช้สองมือปิดปากผมไว้
ดวงตาแกเต็มไปด้วยความใและหวาดกลัวราวกับผมพูดจาเหลวไหลเป็เื่ที่ผิดอย่างมหันต์
ผมยกมือขึ้นขวาง กันมือของป้ากวนไว้
“เด็กเอ๋ย อย่าพูดจาเหลวไหลจะพูดจาเหลวไหลไม่ได้!” ป้ากวนตะคอกใส่ผม “เธอจะรู้อะไร รู้เื่ิญญาหรือ”
เื่มาถึงขั้นนี้แล้ว ผมชักนึกเสียใจที่เรียกป้ากวนมาโรงพยาบาล
“ป้าครับ ผมไม่รู้และไม่อยากรู้ด้วยผมแค่อยากถามป้าว่าตอนนี้ปู่เป็ยังไงบ้าง” ผมชี้ไปที่เตียงผู้ป่วย
“แก...แกจาก...” ป้ากวนชะงักสองครั้งแต่ไม่พูดประโยคที่ครบถ้วนออกมา
ผมเครียดขึ้นทันทีเพราะจากสีหน้าและน้ำเสียงของแก ผมมองออกแล้วว่าแกมีความเห็นเหมือนถังหว่าน
นั่นคือปู่เสียชีวิตแล้วจริงๆ
ชั่วพริบตานั้นความโศกเศร้าก็พุ่งขึ้นจากหัวใจผมจนไม่อาจควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้ น้ำตาสองสายไหลลงบนหน้าอกนับจากนี้ไปโลกที่กว้างใหญ่นี้ ผมเซี่ยเทียนสือจะอยู่อย่างโดดเดี่ยวแล้วทั่วประเทศจีนหนึ่งพันหกร้อยล้านคน ทั่วโลกหกพันล้านคน แต่คนมากมายเหล่านี้ล้วนไม่มีความเกี่ยวข้องทางสายเืกับผมเลยทั้งหมดเป็คนแปลกหน้าที่ไม่มีสายสัมพันธ์ใดๆ กับผมนับจากนี้จนถึงวันที่ผมจากโลกนี้ไป เวลาที่เหลืออีกเจ็ดสิบแปดสิบปีผมทำได้เพียงเดินย่ำไปตามลำพังเท่านั้น
“ปู่ ปู่ครับ อย่าจากไปเลยผมยังมีคำพูดมากมายที่จะพูดกับปู่...” ผมผลักป้ากวน แล้วโผไปที่ข้างเตียงสองขาอ่อนยวบลง คุกเข่าลงกับพื้น
[1]การจุดธูปถามดีร้ายเป็วิธีทำนายดวงชะตาแบบหนึ่งของจีนโดยจะจุดธูปสามดอกปักเรียงกัน ธูปแต่ดอกจะไหม้ลามช้าเร็วต่างกันทำให้สูงต่ำไม่เท่ากัน อาศัยรูปแบบสูงต่ำของธูปมาทำนายดวงชะตา
356
