ทางด้านแพรวา ณ ร้านกาแฟ
"จะว่าไปแล้วตาปีศาจนั่นก็หายไปเลยนะเนี่ย........หรือว่าโกรธเราไปแล้ว" แพรวาบ่นพึมพำเบาๆ พร้อมกับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนดู
"โอ้ะ!แล้วเราจะไปสนใจเขาทำไมเนี่ยยยย!......ตื่นๆตั้งสติหน่อยแพรวาเธอบ้าไปแล้วหรือไง" แพรวาเอ่ยด่าตัวเองเบาๆ
"ทำอะไรอยู่ครับแพร.....^^" เสียงชายหนุ่มเอ่ยขึ้นทางด้านหลังของแพรวา เป็หมอหนุ่มนั่นเอง
"อ้าวพี่นัท! สวัสดีค่ะ..........." แพรวากล่าวทักทาย "ไม่มีอะไรหรอกค่ะแพรก็คิดอะไรไปเรื่อยเปี่อย............. ว่าแต่พี่นัทมาซื้อกาแฟหรอคะ^^ " แพรวาเอ่ยถามกลับ
"พี่มาหาแพรนั่นแหละ...วันนี้แพรมีธุระที่ไหนไหม.....พอดีพี่จะมาชวนทานมื้อคํ่าหน่ะ" หมอหนุ่มเอ่ยชวนหญิงสาวตรงหน้า
"เอ่อ.....ก...ก็ได้ค่ะ....แพรก็ไม่ได้มีธุระที่ไหนเหมือนกัน" แพรวาตอบตงลงหมอหนุ่มด้วยสีหน้ายิ้มๆ เนื่องจากเธอก็ผลัดเขา มาหลายครั้งแล้ว เธอจึงเกรงใจเขา อีกอย่างปิดร้านเสร็จ เธอก็ไม่ได้ไปไหนด้วย
"โอเค.....งั้นปิดร้านแล้วเดี๋ยวพี่มารับนะ^^ " หมอหนุ่มเอ่ยบอกหญิงสาว ก่อนจะขอตัวกลับคลินิค
แพรวามองตามหลังหมอหนุ่มออกไป เธอเลื่อนสายตาไปเห็นเจนลูกน้องคนสนิทกำลังอมยิ้มและมองมาที่เธอ แพรวาก็ถลึงตาใส่ลูกน้องทันที และก็หันกลับมาที่เดิม
"ติ๊ดตีดิ๊ดตีดิ้ดๆ" เสียงโทรศัพท์แพรวาดังขึ้น แพรวาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเป็ชื่อ "นายปีศาจ" เป็ใครไปไม่ได้ นอกจากวีระกร เธอจึงรีบกดรับ เธอก็ไม่รู้ตัวเองเป็อะไรเหมือนกัน พอเห็นเขาโทรมาเธอก็รู้สึกดีใจแปลกๆ
"โทรมาทำไมมิทราบคะ คุณ!วี!"แพรวาเอ่ยด้วยนํ้าเสียงประชดประชัน
"นี่!แพรวา!...คุยกับผมดีๆมันยากนักหรือไง!...ทีกับไอ้หมอหนุ่มนั่น..นํ้าเสียงนี่หวานเจี๊ยบเชียว วีระกรเอ่ยด้วยนํ้าเสียงหงุดเหงิด เขารู้สึกว่าเธอสองมาตรฐานมาก
"ยากมากกกค่ะ^^....ก็พี่นัททั้งใจดีเป็สุภาพบุรุษนี่คะ..ก็เลยต้องหวานๆหน่อยอิอิ... .ว่าแต่โทรมามีอะไรหรือเปล่าคะ?" แพรวาเอ่ยหยอกล้อวีระกร เธอเห็นชายหนุ่มหงุดหงิด เธอก็สะใจเป็อย่างมาก
"หึ!...รักกันเหลือเกินนะ!......ไม่มีอะไรหรอกผมแค่จะบอกว่า ผมคิดถึงคุณ แค่นี้แหล่ะ!"ชายหนุ่มเอ่ยด้วยนํ้าเสียงหงุดหงิดก่อนจะวางสายไป
"เอ้า!.....เป็อะไรของเค้าเนี่ย.......ดุเหลือเกินนะ....เมนส์ไม่มาหรือไง!" แพรวาพึมพำเบาๆใส่โทรศัพท์
20.00 ณ ร้านอาหารแห่งหนึ่ง
"อาหารอร่อยไหมแพร.....^^ " หมอหนุ่มเอ่ยถามหญิงสาวตรงหน้า วันนี้เธอใส่ชุดเดรสสีชมพูอ่อน ยิ่งทำให้เธอดูดีเข้าไปใหญ่
"อร่อยค่ะ ^^.......แล้วพี่นัทไม่ทานหรอคะ?" แพรวาเอ่ยถามเพราะไม่เห็นชายหนุ่มไม่ทานเลย เอาแต่นั่งมองเธอ
"แค่พี่เห็นแพรวันนี้.....พี่ก็อิ่มแล้ว^^"หมอหนุ่มเอ่ยหยอดหญิงสาว แพรวานั้นก็ไม่ได้ตอบอะไร เธอทำแค่ยิ้มเบาๆ
ผ่านไปไม่นานหลังจากทานอาหารเสร็จ ทั้งสองก็นั่งคุยกันต่อ พร้อมกับจิบไวน์ไปด้วย
"แพร....คบกับพี่นะ^^ " หมอหนุ่มเอ่ยขอเป็แฟนกับหญิงสาวทันที
"แค๊กๆ..........คะ?.อะไรนะคะ?" แพรวาสำลักไวน์นิดหน่อย เพราะหมอหนุ่มเอ่ย ขอเธอเป็แฟน ตอนกำลังจิบไวน์พอดี
"สำลักเลยหรอฮ่ะๆ....พี่ขอโทษนะ....พี่แค่จะขอแพรเป็แฟนหน่ะ" หมอหนุ่มหัวเราะเบาๆ ก่อนจะยืนยันคำถามอีกครั้ง
"เอ่อ....แพรขอบคุณพี่นัทมากนะคะที่มีความรู้สึกดีๆให้แพร....แต่ตอนนี้แพรยังไม่อยากมีแฟนอ่ะค่ะ" แพรวาเอ่ยด้วยนํ้าเสียงเศร้าๆพร้อมกับท่าทางรู้สึกผิด
"อ๋อ.....ไม่เป็ไรคับ^^" หมอหนุ่มเอ่ยตอบแบบยิ้มๆแต่ในใจเขากลับรู้สึกโกรธ เขาตามจีบเธอมาตั้งนาน แต่เธอก็ไม่เปิดโอกาสให้เขาสักที ตอนนี้บรรยากาศในร้านอาหารมันชั่งหน้าอึดอัด แพรวาจึงชวนหมอหนุ่มกลับทันที
ผ่านไปไม่นานหมอหนุ่มก็มาส่งแพรวาที่บ้าน และรีบขับออกไป
"เฮ้อ......." เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ของแพรวา บ่งบอกว่าเธอหนักใจ เธอคิดว่าเขาต้องโกรธเธอแน่
ในขณะที่แพรวากำลังเข้าบ้าน เธอก็รู้สึกว่ามีใครมาคว้าตัวเธอ และเอาอะไรมาปิดปากเธอ เธอดิ้นขัดขืนได้ซักพักภาพทุกอย่างก็ตัดไป
ทางด้านวีระกร ก็กลับมาถึงคอนโดพอดี หลังจากจบทริปล่องเรือเขาก็รีบบินกลับกรุงเทพทันที และไปส่งเลขาของเขา จากนั้นเขาก็รีบกลีบคอนโดทันที
ระหว่างทางกลับคอนโด
"ติ๊ดตีดิ๊ดิดิๆ" เสียงโทรศัพท์ของวีระกร วีระกรรับโทรศัพท์ แต่ยังไม่ทันจะได้พูดอะไร ปลายสายก็เอ่ยขึ้นมาก่อน
"คุณวีหรอคะ!!......คุณวี!พี่แพรโดนลักหาพาตัวไปค่ะ!...ช่วยพี่แพรด้วยนะคะคุณวี" ปลายสายรัวเป็ชุดด้วยเสียงสั่นเครือ
"เดี๋ยวๆอะไรนะ!....แพรวาโดนลักพาตัวหรอ!..ตะ..ั้แ่เมื่อไหร่!....ที่ไหน!" วีระกรพอจับใจความได้ ก็ถามกลับทันที เขาพอจะรู้ว่าปลายสายเป็ใคร เพราะเขาเคยคุยกับเธอ ตอนนี้เขารู้สึกว่าหัวใจของเขามันหวิวๆ เขากลัวจะมีอะไรเกิดขึ้นกับแพรวา
"ไม่รู้ั้แ่เมื่อไหร่ค่ะ....คนที่ลักพาตัวพี่แพรมันโทรมาค่ะ...มันบอกให้ลุงเอาเงินไปใช้หนี้มัน..ไม่งั้น....." เจนที่อยู่ปลายสายเอ่ยตอบชายหนุ่ม
"พอ!ไม่ต้องพูดแล้ว!.....ตอนนี้คุณลุงอยู่ไหน!" วีระกรเอ่ยด้วยนํ้าเสียงดุดัน ตอนนี้เขาโกรธมาก
"คุณลุงกำลังนั่งเครียดอยู่ค่ะ... มันขู่ไม่ให้แจ้งความด้วย.... "เจนรีบเอ่ยบอกวีระกร
"เธอส่งที่อยู่...ที่มันให้มา...ส่งมาให้ฉันที..เดี๋ยวฉันจัดการเอง...และบอกคุณลุงด้วยว่าไม่ต้องเป็ห่วง" วีระกรรีบตั้งสติแล้วสั่งปลายสายทันที
"ค่ะๆ........."เจนรีบวางสายและส่งที่อยู่ให้วีระกรทันที
ทางด้านวีระกรเมื่อได้ที่อยู่มาแล้วจึงโทรสั่งลูกน้องให้ไปเจอกันที่นั่นทันที
ณ โกดังร้าง
"ปล่อยฉันนะ!พวกแกเป็ใคร! แล้วมาจับฉันทำไม!" แพรวาเอ่ยและพยายามดิ้น แต่ก็ไม่เป็ผลเพราะเธอถูกมัดไว้กับเก้าอี้
"ก็พ่อเธอมันไม่ยอมจ่ายหนี้ซักที...ฉันก็เลยต้องกระตุ้นมันหน่อยยังไงเล่าสาวน้อย" คนที่ดูเหมือนจะเป็หัวหน้าเอ่ยขึ้น
"พ่อฉันติดหนี้แกเท่าไหร่เดี๋ยวฉันจ่ายให้เอง! " แพรวาเอ่ย ถึงแม้เธอจะไม่รู้ ว่าพ่อเธอเอาเงินไปทำอะไร แต่ดูแล้วเธอคิดว่าพวกมันคงจะพูดจริง
"ฮ่ะๆดี! ทบต้นทบดอกก็ หนึ่งล้านบาทพอดี^^ " ชายหนุ่มที่ลักพาตัวเธอมาเอ่ยขึ้น
"แกบ้าไปแล้วหรอพ่อฉันจะเอาเงินขนาดนั้นไปทำอะไร ไอ้เลวแก่อย่ามามั่วนะ! " แพรวาเอ่ยด้วยความโมโห
"ก็มันนานแล้วยังไงล่ะจ้ะสาวน้อย.....งั้นฉันจะลดให้หน่อยล่ะกัน...แต่หลังจากเอาตัวเธอขัดดอกแล้วนะ!"
หลังจากพูดเสร็จชายที่ลักพาตัวเธอมา ก็สั่งให้ลูกน้องโปะยาสลบแพรวาอีกรอบ เพราะดูแล้วเธอไม่ยอมแน่ๆ พอแพรวาสิ้นฤทธิ์มันก็อุ้มเธอไปเบาะหลังของรถ จากนั้นมันก็ค่อยๆปลดกระดุมของเธอที่ละเม็ดจนเห็นบราสีดำ
"ปัง!!!ปังๆ " เสียงปืนดังสนั่น ชายหนุ่มที่กำลังจะบรรเลงเพลงรักแพรวา ก็โดนกระชากคอออกไปทันที เป็วีระกรนั่นเอง เขาสั่งให้ลูกน้องจับตัวไอ้คนที่ลักพาตัวแพรวาไว้ จากนั้นเค้าก็เอาเสื้อคลุมของเขาคลุมแพรวาทันที "ทรมานมัน...และทำให้มันเดินไม่ได้อีกต่อไป " วีระกรเอ่ยสั่งลูกน้องด้วยสีหน้าที่เ็าพร้อมกับแววตาที่เืเย็น จากนั้นก็อุ้มแพรวาไปที่รถ และตรงไปโรงพยายาบาลทันที
ณ โรงพยาบาล xxxx
พ่อของแพรวากับเจนรีบมาโรงพยาบาลทันที หลังจากที่วีระกรโทรไปบอก
"คุณวี!......ลูกสาวผมเป็ไงมั่งครับ ่"พ่อของแพรว่าเอ่ยถามวีระกรด้วยท่าทีร้อนรน
"ไม่เป็ไรแล้วครับ....เธอปลอดภัยแล้วครับ" วีระกรเอ่ยด้วยนํ้าเสียงเรียบๆ เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนมีอาการวิตก
"แล้วไอ้คนที่ลักพาตัวลูกสาวผมไปล่ะครับ" พ่อแพรวาถามกลับ
"ผมจัดการแล้วครับ....ต่อไปนี้...มันจะไม่มายุ่ง..กับคุณลุงและแพรวาแน่นอนครับ" วีระกรเอ่ย
"อ้อ!....ผมขออย่างนึงนะครับ...ทั้งสองคนอย่าบอกเื่นี้กับใครว่าผมเป็คนจัดการนะครับ...แม้กระทั่งแพรวา.... ให้บอกไปว่า...ตำรวจเป็คนจัดการเื่นี้ .....ผมขอแค่นี้แหล่ะครับ^^"วีระกรเอ่ย พร้อมกับยิ้มเบาๆ
"ดะ....ได้ครับ" พ่อของแพรวาเอ่ยด้วยนํ้าเสียงเศร้าๆแต่ไม่ถามต่อว่าเพราะอะไร พ่อของแพรวาคิดว่าชายหนุ่ม คงมีเหตุผลของเขา จากนั้นพ่อของแพรวาก็เข้าไปดูลูกสาวสุดที่รักทันที
ตอนนี้เหลือแค่เจนที่ยืนมองหน้าวีระกรอย่างงงๆ
"เธอมีอะไรจะถามหรือป่าว หึ!" วีระกรเอ่ยถาม เพราะเห็นเจนยืนมองหน้าเขาด้วยสีหน้าที่โครตจะสงสัย
"มีค่ะ!!!....ทำไมคุณวีถึงไม่ให้บอก...ว่าคุณวีเป็คนช่วยพี่แพรล่ะคะ?" เจนเอ่ยถามด้วยความสงสัย เธอไม่เข้าใจว่าวีระกรคิดอะไรอยู่
"เฮ้ออออ.....ฉันก็ไม่ให้เธอบอกทุกคนนั่นแหล่ะ...เพราะฉันจัดการทุกอย่างด้วยวีธีของมาเฟียไง.. เธออยากให้ฉันติดคุกหรือไงห่ะ!..ทีนี้เธอเข้าใจหรือยัง?" วีระกรเอ่ยด้วยนํ้าเสียงดุดัน
"อ๋อ....โอเคค่ะ!...พวกมันสมควรโดนแล้วล่ะค่ะ^^..." เจนเอ่ยตอบ พร้อมกับยิ้มให้ชายหนุ่มตรงหน้า
จากนั้นวีระกรเข้าไปจับไหล่ทั้งสองข้างของเจน แล้วสบตากับเจน ตอนนี้หัวใจของหญิงสาวเต้นแรงมาก ไม่ใช่เพราะเธอกลัวเขา แต่เธอก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกัน
"เจน.....ขอบคุณมากๆ...ที่คอยอยู่ข้างๆแพรวามาตลอด...ถ้าไม่มีเธอ...ฉันก็ไม่รู้ว่าจะไปช่วยแพรวาได้ยังไง... ถ้าพวกมันทำอะไรแพรวาฉันคงเจ็บปวกมาก.....เธอเก่งมากยัยเด็กน้อย^^" ชายหนุ่มเอ่ยด้วยนํ้าเสียงจริงจัง เพราะในสายตาของเขาตอนนี้ เจน เป็เด็กที่เข้มแข็งจริงๆ และเธอก็รักแพรวาจริงๆ
"ฉันโอนเงินเข้าบัณชีเธอให้แล้ว....ถือว่าเป็คำขอบคุณจากฉันล่ะกัน^^." "อ้อ! และก็ไม่ต้องถามว่ารู้บัณชีเธอได้ไงนะ... คนสนิทของแพรวาก็เหมือนคนสนิทของฉันนั่นแหล่ะ^^ ..........ฉันไปล่ะ" วีระกรเอ่ยเสร็จก็เดินออกไปทันที ทิ้งให้เจนยืนอึ้งอยู่คนเดียวหัวใจเธอเต้นไม่หยุด เธอทึ่งในตัววีระกรมาก ชายหนุ่มคนนี้พูดเองเออเองได้เก่งมาก พอเธอได้อยู่ใกล้เขาบวกกับได้เห็นสายตาของเขา เธอก็รับรู้ได้ว่าทุกคำที่เขาพูดมันมาจากใจทั้งหมด หลังจากยืนอึ้งอยู่นานเธอก็รีบส่ายหัวตั้งสติและเข้าไปหาแพรวาทันที
ติชมได้นะครับ
4K
