ย้อนอดีตกลับมาเป็นคนรวย

แค่ให้ไลน์เธอไปมันจะพอได้ยังไง ดิวจึงอาสาพาไปเลี้ยงอาหารข้าวหอมหนึ่งมื้อ ข้าวหอมที่รู้เช่นนั้นก็ดีใจใหญ่ โดยคิดไปไกลว่า ในคืนนี้มันต้องเป็นคืนที่แสนวิเศษโรแมนติกภายใต้แสงเทียนและไวน์ แต่น่าเศร้าสิ่งที่เธอคิดกลับไม่ได้เป็นอย่างนั้น เพราะตัวขัดขวางอย่างพวกชัยขอไปด้วย ด้วยเหตุนี้เองจึงเป็นการรวมกลุ่มทานอาหารในช่วงค่ำของวัน ผิดหวังชะมัด
มันเป็นร้านบุฟเฟ่ต์แบบเปิดโล่ง อาหารทะเลของที่นี่สดมาก แหลมเป็นคนแนะนำมาเอง โดยคิดเป็นหัวละ 499 บาท สำหรับดิวในช่วงชีวิตก่อนหน้าเขาค่อนข้างจะประหยัด ไม่สิเพราะเงินอยู่กับฝ้ายมากกว่าเลยไม่ได้ใช้ ต่างจากตอนนี้ เขาสามารถใช้เงินได้อย่างอิสระ ทั้งยังหาเงินได้มากกว่าตอนเป็นช่างไฟฟ้าในโรงงาน
ทุกอย่างดูราวกับความฝัน แต่ดิวรู้ดี ว่านี่มันแค่เริ่มต้นเท่านั้น
“พี่ดิว พี่จะสร้างวงมั้ย?” ในระหว่างที่กำลังย่างกุ้งตัวใหญ่ แหลมถามด้วยความคาดหวัง
เด็กพวกนี้ชอบในเสียงดนตรี และอยากมีวงที่ดัง พวกเขาคิดว่าตัวเองสามารถเล่นให้กับดิวได้ และนั่นจะทำให้พวกเขามีชื่อเสียง อาจจะพูดว่าเป็นการใช้ประโยชน์จากดิวก็ไม่ผิดนัก แต่น่าเสียดายที่พวกเขายังเด็กอยู่ จะมีเวลาไปรับงานเล่นคอนเสิร์ตได้ยังไง ร้านเหล้ายังเข้าไม่ได้เลยด้วยซ้ำ
“ไม่ล่ะ พี่เป็นนักร้องเดี่ยวดีกว่า” ดิวไม่คิดว่าตัวเองต้องตั้งวงอะไร สำหรับเขาแล้วในเมื่อมีความสามารถทำไมถึงต้องหารเงินกับคนอื่นล่ะ?
การเป็นนักร้องเดี่ยวกับวงมันต่างกันอย่างชัดเจน เรื่องเงินเป็นปัจจัยสำคัญเลยก็ว่าได้ เพราะงั้นจะเห็นได้ว่าวงที่ดังมากๆ แล้ว นักร้องนำมักจะออกจากวง มาเป็นนักร้องเดี่ยว
แล้วนั่นเพราะอะไร? เพราะเขาคิดว่ามีแค่ตัวเองก็พอแล้ว ทำไมถึงต้องไปหารกับนักดนตรีด้วยล่ะ? นักดนตรีสามารถจ้างใครมาเล่นก็ได้ มันก็เหมือนๆ กันหมดนั่นแหละ แต่นักร้องนั้นมันต่าง ถึงจะเลียนแบบอย่างก็อปปี้โชว์ แต่ของปลอมมันก็เป็นของปลอม
มีคนที่เฉิดฉายกับการเป็นนักร้องเดี่ยวและดับเหมือนกัน ซึ่งสำหรับดิวแล้ว เขาไม่คิดตั้งแต่แรกถึงการตั้งวง แต่อยากทำตรงนี้เท่านั้น ไม่มีนักดนตรีก็แค่จ้างเอา ปัญหาในวงจะได้ไม่มี เงินเรารับคนเดียว ไม่ต้องหารกันให้เหนื่อย
“แล้วถ้าพวกเราเรียนจบ อยากจะเล่นกับพี่ จะได้มั้ย” นี่ใกล้สอบเทอมใหญ่แล้ว ข้าวหอมรู้ว่าตัวเองไม่มีเวลา แต่หากเรียนจบแล้วมันก็คนละเรื่อง
“นั่นสิพี่ ผมอยากขึ้นเวทีกับพี่จัง” ชัยกับเต๋อเห็นด้วยกับข้าวหอม สำหรับพวกเขาแล้วการขึ้นบนเวทีคือความฝันอย่างหนึ่งเหมือนกัน
“เฮ้ ทำไมทำหน้ากันอย่างนั้นล่ะ พี่ยังไม่ได้ปล่อยเพลง ไม่ได้เป็นนักร้องดังสักหน่อย จะไปรอดหรือเปล่ายังไม่รู้เลย”
มีนักร้องผุดขึ้นเป็นดอกเห็ด ดิวไม่รู้เหมือนกันว่าเพลงของเขาจะติดตลาดมั้ย จะมีคนจ้างไปเล่นที่ร้านหรือเปล่า เพราะงั้นการรับปากเด็กๆ ว่าอย่างนั้นแล้วกลับทำไม่ได้ มันคงน่าขายหน้าแย่
“โหยพี่ เพลงเพราะซะขนาดนี้จะไม่มีคนฟังได้ยังไง”
“นั่นสิพี่ ผมยังไม่เคยฟังเพลงที่เพราะขนาดนี้มาก่อนเลยนะ เล่นกีต้าร์พี่ก็โคตรจะเจ๋ง ถ้าไม่ดังผมก็ไม่รู้จะพูดว่าไงแล้ว”
“อีกอย่างหนึ่ง นางเอกเอ็มวียังสวยซะขนาดนี้ พระเอกก็หล่อ รับรองยอดวิวร้อยล้านเหนอะๆ”
“เห้ย! ใครสวยกันยะ พวกแกนี่ล่ะก็”
เห็นรอยยิ้มของพวกข้าวหอม ดิวรู้สึกคลายใจลงหน่อยหนึ่ง ตอนนี้เขาเหลือเงินอยู่ในบัญชีไม่กี่หมื่น เอาไปซื้อกีต้าร์ไฟฟ้าก็หลายหมื่น ซื้อคู่มือเสริมหมดเป็นแสน และล่าสุดยังมาหมดกับค่าอัดเพลง ถ่ายเอ็มวี มันเป็นเวลาเพียงไม่กี่เดือนเท่านั้น แต่เรื่องราวกับเกิดขึ้นมากมาย ทำให้เขาอดรู้สึกไม่ได้ว่า หลังจากนั้นจะเป็นยังไง
มาถึงวันที่ปล่อยเอ็มวี ดิวได้สร้างเฟสบุ๊คใหม่รวมถึงอินสตาแกรมและช่องในยูทูป หากลงเพลงไปเฉยๆ คนคงไม่รู้จัก ต่อให้ช่องนั้นจะมีเพลงที่เพราะหรือนักร้องที่หล่อ เอ็มวีดี ทุกอย่างย่อมต้องมีการโฆษณา เพราะงั้นการมีค่ายโปรโมทจึงเป็นเรื่องที่ดี และนั่นคือข้อได้เปรียบของนักร้องมีสังกัด
และดิวคิดว่า การที่เขาเป็นนักร้องกลางคืนมันก็เป็นผลดีเหมือนกัน เขาจะใช้ช่วงเวลากลางคืนนี่แหละในการโฆษา ไม่ใช่แค่นั้น ข้าวหอม มอส อีฟ ช่วยเหมือนกัน
โดยเฉพาะข้าวหอม เธอเป็นเด็กสาวมัธยมปลาย มีเพื่อนในโรงเรียนมากมาย และการสื่อสารในสมัยนี้เป็นอะไรที่รวดเร็ว เมื่อมีการพูดกันปากต่อปาก เข้าไปดูเอ็มวีกันเรื่อยๆ ไม่นานก็เกิดเป็นประเด็นร้อนแรงในโลกอินเตอร์เน็ต
เพลง ลงเอย ของดิวกลายเป็นประเด็นร้อน มันเกิดขึ้นหลังจากเปิดตัวเพลงไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น
ยายฉัตร “ว๊ายยย ตายแล้ว ตายแล้ว คนอะไรหล่อมาก หล่อโคตรพ่อโคตรแม่!”
ดอกไม้สีดำ “เงียบๆ หน่อย ไปร่านไกลๆ ค่ะ นักร้องเป็นของฉัน!”
เฟิสท์ “เพลงของคุณเพราะมาก มันทำให้ผมนึกถึงผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งมันก็นานมาแล้ว เธอเป็นรักแรกของผม....”
ข้าวตัง “กรี๊ดดด!!! ไม่คิดเลยว่าจะมีเพลงเพราะขนาดนี้อยู่ด้วย นี่มันเพลงอะไรกัน ทำไมถึงเพราะขนาดนี้”
ราตรี “ผู้หญิงที่อยู่ในเอ็มวีดูเศร้าจัง ฮือ เธอทำให้ฉันร้องไห้”
ลูกอ็อด “ผู้ชายคนนี้ใจร้ายชะมัด แต่เขาก็เท่จริงๆ”
แหม่ม คิตตี้ “เสียงของเขามันบาดลึกไปถึงหัวใจฉัน โอ้ยยย คุณทำให้ฉันเศร้า”
พลอย “มาก่อน 1 ล้านวิว มากองกันตรงนี้จ้า”
พลอยใส “เอ็มวีอินเตอร์มากค่า ปังๆ”
บุษ “ละมุนมาก เอ็มวีดีงาม”
แพท ภสร “นักร้องจะมีเมียเท่ากับจำนวนไลค์!”
หนูน้อย ผู้สดใส “รักไปทำไมวะ เฮ้อ!”
จอย บอมบอม “2017 ใครยังฟังอยู่ เมนต์เลย”
ยอดวิวกำลังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ในขณะเดียวกันคอมเมนต์ก็เพิ่มขึ้น ดิวถึงกับนั่งไม่ติดเก้าอี้ เขาไม่คิดเลยว่าเพียงเวลาไม่นาน เพลงที่เขาแต่งเองจะมีคนมาฟังเยอะถึงขนาดนี้
ไม่นานเกินรอ สองชั่วโมงผ่านไปยอดวิวได้ทะยานขึ้นสู่หนึ่งล้าน!
ยังไม่หมด มันยังเพิ่มขึ้นทุกวินาที พร้อมกับยอดซับสะไคร้!
ฟังดูอาจเกินจริง เพราะดิวไม่ได้เป็นนักร้องจากค่ายใหญ่ แต่ว่าเพราะนี่คือโลกคู่ขนาน ไม่ได้มีเพลงเพราะอย่างเช่นอดีต หรือนักร้องที่ดังถึงขนาดนั้น กระแสเพลงของดิวจึงดังเป็นพลุแตก!
ในโลกออนไลน์ ไม่มีใครไม่รู้จักเพลงของดิว โดยเฉพาะเชียงใหม่ สาวๆ เหล่านั้นที่กำลังพูดคุยกันอย่างสนุกปาก
“อีดอกนี่คือใคร? ทำไมมันถึงได้เป็นนางเอก แทนที่จะเป็นกู” คนที่โวยวายไม่ใช่ใครอื่น เธอคือเลม่อนนั่นเอง เธออยู่ในบ้านพักตากอากาศของเสี่ยอู๊ด กำลังนั่งชิลดื่มไวน์กลางดึก พอดีกับที่ยายน้ำขิงส่งเพลงมาให้ฟัง เลยลองฟังอย่างไม่คิดอะไร แต่พอเห็นว่าเป็นใครเท่านั้นแหละ เลม่อนถึงกับปรี๊ดแตก ยอมไม่ได้เด็ดขาดที่คนในเอ็มวีไม่ใช่เธอ!
เลม่อนโทรไปหาดิว แต่น่าเศร้าตอนนี้สายดันไม่ว่างนี่สิ เลม่อนไม่สามารถทำอย่างไรได้ เธอทำได้เพียงกระทืบเท้าอย่างไม่พอใจเท่านั้น
มีสายโทรเข้ามาหลายสาย เพราะใต้คลิปมีเบอร์โทรติดต่อไว้ โดยส่วนใหญ่จะเป็นร้านเหล้า อยากติดต่อไปเล่นงาน หรือไม่ก็จำพวกรายการทีวี ดิวคิดว่ามันบ้ามาก อะไรจะรวดเร็วถึงขนาดนี้ นี่เหรอคือพลังของอินเตอร์เน็ต! มันน่ากลัวซะจริง
ดิวยังไม่ตอบตกลงงานที่เข้ามา เขารู้สึกว่ามันค่อนข้างยุ่งยาก นี่ไม่เหมือนกับการเล่นดนตรี
“มิน่าล่ะ พวกศิลปินถึงได้จ้างผู้จัดการ ที่แท้ก็เพราะอย่างนี้นี่เอง...” ดิวถึงกับถอนหายใจอ่อน เขาเพิ่งจะวางสายไปก็มีคนโทรมาอีก รู้สึกไม่ไหวแล้ว บางทีเขาอาจต้องจ้างใครสักคนมาเป็นผู้จัดการ คอยจัดตารางงานให้
แต่ดิวเพียงแค่คิดเท่านั้น ตอนนี้มันเพิ่งเริ่มต้น เขาคิดว่ามันเป็นแค่กระแสช่วงหนึ่ง คงไม่นานเดี๋ยวก็ซา
งานแรกที่ดินรับคือร้านเช็คอิน เขาไม่ได้มาที่นี่ในฐานะนักร้องกลางคืน แต่มาในฐานะศิลปินเดี่ยว โดยดิวได้จ้างนักดนตรีมาเป็นการส่วนตัว พวกเขาถูกแนะนำโดยเต้ย
มือเบส อายุ 23 ปี ชื่อว่าไผ่ ผมดำยาว ใส่แว่นดำอย่างกับวงร็อคที่ดิวรู้จักส่วนมือกลอง อายุ 24 ปี ชื่อว่าดาวเรือง เธอคือผู้หญิงที่ตีกลองเก่ง เห็นตอนแรกตัวเล็กไม่คิดเลยว่าจะตีกลองหนักๆ ได้
ไม่ใช่ว่าวันเดียวแล้วเล่นเลย พวกเขาต้องฝึกซ้อมกับทีมก่อน ดูซิว่าใครเป็นอย่างไร ดิวรู้สึกว่าไม่เลวเลย ทั้งสองคนทำได้ดีมาก โดยเฉพาะดาวเรือง เธอมีพรสวรรค์ทางด้านนี้ ส่วนไผ่ เขาอาจจะติดแว่นไปสักหน่อย แต่ฝีมือพอถูไถได้
วันนี้ที่ร้านเช็คอิน มีคนมาเที่ยวเยอะเหมือนกัน ไม่ใช่เพราะดิวหรอก แต่เป็นเพราะนักร้องวงอื่นต่างหาก เป็นวงดังของค่ายใหญ่ ราคาต่อชั่วโมงเห็นว่าหนึ่งแสนกว่าเห็นจะได้
ซึ่งไม่แปลก เพราะพวกเขาเป็นวงที่อยู่มานาน มีชื่อเสียงจึงกล้าตั้งราคานี้ ต่างจากดิว เขาเป็นแค่ศิลปินหน้าใหม่ เรทราคาจึงแค่หกหมื่นบาทเท่านั้น
โดยดิวจะขึ้นทีหลัง ซึ่งแน่นอนว่าคนส่วนใหญ่ไม่คิดอะไรมาก และไม่คาดหวังด้วย ว่านักร้องคนนี้จะมีดีหรือทำให้ร้องว้าว ไม่แปลกที่พวกเขาจะคิดแบบนั้น ใช่ว่าคนในโลกออนไลน์รู้จักเราแล้วทุกคนต้องรู้จัก แต่ในจำนวนที่ว่าก็มีคนที่รู้จักเราเช่นกัน
“วงสุดท้ายที่จะเล่นคืนนี้วงอะไรวะ?”
“มีด้วยเหรอ ไม่เห็นจะรู้เลย”
“เห้ย มึงนี่มั่วจริงๆ ไม่ใช่วงเว้ย นี่นักร้องเดี่ยว เห็นว่าชื่อ...ดิว”
“จริงดิ? จะได้เหรอวะ แต่เอาเถอะ ยังไงก็ใกล้ปิดร้านแล้วนี่ จะนั่งฟังให้แล้วกัน”
หลายคนไม่ได้คาดหวังอะไร ซึ่งก็ไม่ผิดนัก แต่พอแสงฉายไปบนเวทีเล็กๆ เสียงกองหนักๆ เบสที่นุ่มนวล และ...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่15 มองมาที่ผม

นิยายแนะนำ

ย้อนอดีตกลับมาเป็นคนรวย

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่15 มองมาที่ผม

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้