น้ำแข็งเรียนคาบสุดท้ายจบตอนบ่าย 3โมง ร่างบางพูดคุยกับเพื่อนๆอยู่พักใหญ่ ก่อนจะปลีกตัวมานั่งรอเวหาที่ข้างสนามบาส
“อ่าวพี่ไอซ์”เป็ต่อ มองเห็นรีบเดินมาทักทาย
“อ้า.. เลิกเรียนกันแล้วเหรอ?”
“ครับ นี่มารอไอ้กายหรือเปล่า มันไม่ได้บอกเหรอครับ ว่ามันไปเที่ยวกับแฟนไม่ได้มาติว..”
“อ้อ..เอ่อ..น่าจะบอกนะ สงสัยพี่คงลืม งั้นพี่ไปนะ”
น้ำแข็งหายใจโล่งปอดแทบร้องกรี๊ดออกมาดังๆ ขาเล็กวิ่งเบาๆอย่างเริงร่า รีบปรี่ไปยังหน้าโรงเรียน เพื่อรอรถเมล์กลับบ้านทันที
ในเวลาเกือบห้าทุ่มน้ำแข็งปิดหนังสือเรียนลง เธอกำลังจะปิดไฟเพื่อเข้านอน แต่สายตากลับมองไปเห็นหน้าจอโทรศัพท์มีข้อความเข้ามา ั้แ่สองทุ่ม ซึ่งเธอตั้งเป็เสียงสั่นเอาไว้จึงไม่ได้ยิน
“(พรุ่งนี้ติวชดเชย2เท่านะ) ..ไอ้เชี่ยกาย ตัวเองโดดติวแท้ๆ”
น้ำแข็งอ่านข้อความถึงกับพร่ำด่าคนที่ส่งมา และในเวลาเดียวกันเวหาที่นั่งคิดอะไรเพลิดเพลินอยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือ หลังจากที่เขาพยายามเล่นเกมที่เขาชอบเล่นอยู่ทุกวัน แต่มาในวันนี้กลับไม่สนุกเอาเสียเลย เพราะในหัวใจรู้สึกสับสนอย่างบอกไม่ถูก แต่แล้วอยู่ ๆ ก็จามขึ้นมาดื้อๆ
“ฮัดชิ้ว!...บ้าจริง ใครบ่นหาวะเนี่ย!”
เย็นวันต่อมา
เวหานั่งรอรุ่นพี่สาวด้วยใจจดจ่อ เขาเตรียมคำตอแยเอาไว้มากมาย หวังจะต่อว่าอีกคนให้สาสม แต่แล้วเขากลับรู้สึกเซอร์ไพรเมื่อใครบางคนมาแทน
“น้องเวหาหรือเปล่าคะ”กอไผ่เพื่อนสนิทของน้ำแข็งเดินมา
“ครับ..มีอะไร?”เขาส่งเสียงห้วน แม้คนสนทนาด้วยจะเป็ผู้หญิง
“เพื่อนพี่ฝากมาให้ พอดีวันนี้มันสะดวก”เธอยื่นถุงกระดาษส่งให้
“ขอบคุณ แต่เอากลับไปเถอะ คนไม่รับผิดชอบไม่อยากติวก็ไม่ต้องติว”
เวหารู้สึกผิดหวัง ทั้งวันเขาเฝ้ารอเวลานี้มาตลอด แต่กลับไม่ได้พบเจอ เด็กหนุ่มอารมณ์พลุกพล่าน รีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็วด้วยความโมโห
“เพื่อนพี่มันเท้าแพลง ไปเข้าเฝือกเลยมาติวน้องไม่ได้ก็เลย..”
“ห่ะ! เขาเป็อะไร?”เวหาหันกลับมาเอ่ยคำถามอย่างอยากรู้ทันที
“วิชาพละ เล่นบาสกัน แต่ไอ้ไอซ์มันพลาดเลยล้ม”
“อื้อ..ฝากบอกเขาด้วย รีบๆหายจะได้มาติว”
เวหาเดินปรี่หนีรุ่นพี่ไปทันทีด้วยความรู้สึกหงุดหงิด ขณะที่กอไผ่ได้แต่ยืนอ้าปากค้าง ตอนแรกที่เห็นโคตรหล่อ แต่พอได้คุยคือ หลัวตบจูบที่โคตรเชี่ย ในความคิดของเธอ
เช้าวันต่อมาน้ำแข็งเดินกะเผลกอย่างไม่ถนัด ลงจากรถพี่ชายคนโต ที่วันนี้ต้องมาส่ง เพราะเธอขึ้นรถเมล์มาลงเรียนไม่ได้ ขณะที่เวหาแอบมาชุ่มรอที่ป้ายรถเมล์หน้าโรงเรียนอย่างหลบๆซ่อนๆเพราะกลัวเพื่อนๆของเขาเห็น
“ซุ่มซ่าม”
“อ่ะ! นะนายทำไมไม่รับสมุดที่พี่เตรียมให้ละ”
“อยากสอนก็มาสอน..ไม่ใช่ให้อ่านหนังสือเอง”
เวหาเดินล้วงกระเป๋ากางเกงนักเรียน แกล้งเนียนเดินตามหลังคนเดินไม่ถนัด ประหนึ่งพึ่งเดินทางมาถึงโรงเรียน ทั้งที่เขาขับรถมอเตอร์ไซค์มาโรงเรียนทุกวัน
“วันนี้นายไม่ได้ขับรถมาเหรอ?”
“ขับมา..พอดีมีธุระหน้าโรงเรียน”
“อ้อ..คงไม่ได้..ไปรอฉัน..หรอกใช่ไหม?”
“โอโห สำคัญตัวผิดไปหรือเปล่าครับคุณน้ำแข็ง”
“นั่นสินะ จะเป็ไปได้ยังไง มีใครบางคนซุ่มอยู่หลังป้ายรถเมล์ ฮ่า ๆ”
“นี่! ปากดีแบบนี้..เย็นนี้ไปติวให้เลย เพื่อนคนอื่นรุ่นพี่เขาดูแลเป็อย่างดี แต่ดูฉันสิ!ได้อะไรมาก็ไม่รู้ ถ้าสอบไม่ติดจะคิดบัญชีเลย! คอยดู”
เวหาพูดจบก็สะบัดหน้าเดินหนี ทิ้งให้คนที่มีความมุ่งมั่นตั้งใจได้แต่รู้สึกผิด กับคำพูดของเขา จวบจนใน่เย็นน้ำแข็งก็เดินมาหาเวหาที่สนามบาสเหมือนเดิม
“มาทำไม..ยังไม่หายไม่ใช่เหรอ?”
“เท้าเจ็บแต่ปากไม่เจ็บ”
“หึ!”
“ถ้านายไม่สะดวกพี่กลับก็ได้นะ”
“เปลี่ยนเสื้อก่อนเหม็นเหงื่อ”
เวหาส่งเสียงหงุดหงิดน่ารำคาญใส่ แต่ข้างในใจกลับแอบอมยิ้ม เขารีบเดินปรี่ไปห้องพักนักกีฬาทางด้านหลัง ขณะที่น้ำแข็งหยิบหนังสือเรียนขึ้นมาอ่านรอ แต่แล้วเสียงใครบางคนก็ดังขึ้น
“พี่ไอซ์หรือเปล่าคะ”ดวงยิหวาเดินเข้ามาทักทายอย่างจงใจ
“ค่ะ..น้องมีอะไรหรือเปล่า”
“ยิหวาค่ะ เห็นกายเล่าให้ฟังวันก่อน..ตัวจริงน่ารักดีนะคะ”
“ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักน้องยิหวา..เอ่อ??...”
“อ้อ!ไม่มีอะไรคะ พอดียิหวามาหากาย เขาอาบน้ำอยู่เลยมาทักทายพี่”
ยิหวาได้ยินกลุ่มเพื่อนๆของเวหาแซวกัน บ้างก็เชียร์ให้กายจีบรุ่นพี่คนนี้ ทำให้เด็กสาวรู้สึกหึงหวงขึ้นมา จนแกล้งมาแสดงตัวเพื่อให้รุ่นพี่ได้รู้เป็นัย
169
![เกิดใหม่ครั้งนี้ขอเป็นสตรีไร้คุณธรรม [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1725005870_109898.webp)
