"นางฉินผิง นางแพศยา กรี๊ด! ทำไมแกไม่ตาย ทำไมแกถึงไม่ตาย กรี๊ด!"ตอนอี้หลงเกิดออกมาทำไมมันถึงไม่ตาย ทั้งที่มันก็ยังสวยเต็งตึงทั้งที่เมื่อก่อนอย่างกับคนแก่ ทำไม!!! มันมีอะไรผิดพลาดกันแน่
"หรือว่าจะเป็นคำสาปของนางเฟยเหยียน"นางกอดตัวเองแน่น ก่อนที่จะประตูจะเปิดออก มีร่างของฉินผิงปรากฎตัวขึ้น นางเดินเข้ามาช้าก่อนจ้องมองสภาพห้องที่เละเทะ นางก็ยกยิ้มหัวเราะขึ้น
"ไม่นึกเลย ว่าจะมีวันนี้เฟยหลี่"ฉินผิงก่อนนางอย่างดูถูกดวงตาดำจ้องเขม็ง เฟยหลี่นางยิ้มอย่างบิดเบี้ยว
"ก็อีแค่คนป่วยใกล้ตาย ยังมาทำท่า"เฟยหลี่ลุกขึ้นยืนก่อนจะพุ่งเข้ามาใกล้ฉินผิง เหล่าสาวใช้ที่ตามฉินผิงมาเห็นเช่นนั้นก็ไปกันตัว
"นายหญิงรอง ข้าเกรงว่าคนพูดนั้นควรคืนให้ท่านนะเจ้าคะ"สาวใช้อยู่ประชันหน้าเฟยหลี่ เฟยหลี่ได้ยินเช่นนี้นางก็ยกมือขึ้นฟาดลงบนหน้าสาวใช้ สาวใช้ตกใจ เหล่าสาวใช้ที่อยู่ข้างๆต่างพากันจับนางลง เฟยหลี่ตกใจตะโกนดังลั่น
"พวกเจ้ากล้ารึ ปล่อยข้านะข้าเป็นนายหญิงรอง ข้าจะให้พวกเจ้ารับโทษให้หมด"นางดิ้นรน ฉินผิงได้ยินนางก็หัวเราะ เหล่าบ่าวเองก็หัวเราะตาม
"เฟยหลี่เอยเฟยหลี่ในตอนนี้เจ้าไม่มีฐานะนั้นอีกต่อไปแล้ว"ฉินผิงกล่าวเสียงเย็นจ้องนางเหี้ยม เฟยหลี่ตาโต
"อี้เฮยจะหย่ากับเจ้าซะ"นางหัวเราะคิกคิก เฟยหลี่เมื่อได้ยินคำว่าหย่า นางก็เหมือนโดนฟ้าผ่าลงมากลางหัวใจ หน้าซีดลงส่ายหัวไปมา
"พวกเจ้าจะทำเช่นนี้กับข้าไม่ได้"นางตะโกนออกมา น้ำตาไหลนอง เหล่าบ่าวต่างยิ้มอย่างเย้ยหยัน
"เหตุใดจะไม่ได้ สกุลอี้ไม่ต้องการหญิงกาลกิณีสายเลือดสกุลเฟย"นางนั่งรถบนเก้าอี้หยิบจอกขึ้นมาก่อนเทบางอย่างลง เฟยหลี่หายใจแรง ตาแดงก้ำตาโตจ้องเขม็ง
"หลังจากหย่ากับเจ้า อี้เฮยก็ส่งเจ้ากลับบ้านเจ้า"นางหยิบจอกก่อนลุกขึ้นยืนมาช้าๆ เดินมาหานาง เฟยหลี่ตกใจฟุดฟัดใส่ฉินผิง เหล่าบ่าวเห็นต่างตบหน้านางสองที เฟยหลี่หน้าหันมุมปากมีเลือดไหล
"กล้าพูดเช่นนั้นกับนายหญิงใหญ่หรือ นายหญิงเจ้าคะระวังนางจะทำร้ายท่านนะเจ้าคะ นางชอบกินเนื้อคนเจ้าค่ะ"สาวใช้เอยอย่างโหดเหี้ยม เฟยหลี่กรี๊ดออกมา ระหว่างนั้นพวกบ่าวช่วยกันจับคางนางเปิดปาก
"นี้คือค่าตอบแทนตลอดมายี่สิบสองปีที่ผ่านมา"ฉินผิงพูดเสร็จนางก็กรอกยาในจอกนั้นจนหมด เฟยหลี่พยายามคายทิ้งปิดปากแต่โดนบ่าวอ้าปาก หยิกตบเตะนางจนร้องลั่น ก่อนสะบัดใบหน้านั้นฉินผิงเชิดหน้าก่อนออกไปพวกพวกบ่าวที่ถุยถ่มน้ำลายใส่
เฟยหลี่นางเจ็บปวดแสนสาหัสไม่เคยโดนความอัปยศเช่นนี้มาก่อน คอยดูเถอะสักวันข้าจะให้พวกเจ้าได้รับคืนบ้าง นางค่อยๆลุกตัวขึ้นอย่างเจ็บปวดก่อนที่จะมีบางสิ่งตกลงด้านหน้านาง นางมองสิ่งนั้นก่อนที่ดวงตาจะเบิกโพล่ง หยกขาว นั้นนางมอบมันให้กับคนโง่นิ เสียงเทียนดับลง ลมพัดมาอย่างกระหน่ำ ประตูหน้าต่างเปิดปิดเสียงดัง
'ฮา ฮา'เสียงหัวเราะดังขึ้นภายในห้อง นางพยาตามหันมองแต่ไม่มีผู้ใดอยู่ นางพยายามหันทุกทิศทางแต่กับไม่มีสิ่งใดเลย เสียงหัวเราะนั้นยังคงดังก้องไปทั่วเรือน นางเงยหน้าขึ้นมองเห็นเงาหนึ่งที่นั่งอยู่บนคานไม้นั้นในเงามืดดวงตาเปรอะเลือดส่องประกายโหดเหี้ยม นางที่มีคราบน้ำตาอยู่แล้วเปรอะเปรื้อนน้ำตาอีกครั้งมันไหลนองออกมา ก่อนที่จะยกมือขึ้นขยุมหัวของตนส่ายหน้าไปมา นางหวดกลัวเหลือเกิน นางกรี๊ดร้องออกมาอย่างคนบ้าดังออกไปนอกเรือน คนที่ได้ยินต่างหวาดกลัว
ฟ่านเว่ยที่เฝ้ามองงานเลี้ยงนั้นจากเขาก็หัวเราะออกมา และกระโดดออกไป
หลงเปากำลังยืนอยู่หน้าร้านขายยาฉีผิง ก่อนที่จะกลืนน้ำลายฮึดสู้ ถึงแม้เขาจะรู้สึกสงสัยนายตนหลายเรื่อง ทั้งเสื้อผ้าหรูหราที่ไม่เคยเห็น เครื่องประดับนั้นหรือแม้แต่ตั๋วเงิน แต่ว่าตอนนี้เขาคิดว่า นายของตนนั้นคงไม่ธรรมดาเป็นแน่แท้
เขากุมหน้าอกตนก่อนจะก้าวขาเข้าไป เจอหลงจู๊ชายวัยกลางคนเมื่อคราวก่อน หลงจู๊กำลังโบกพัดตัวเองอยู่นั้นก็หันมามอง
"รับอะไรดีขอรับ"หลงจู๊วางพัดลง
"ข้ามาที่นี้ เพราะนายของข้าให้มา"พอเอยถึงนายเขาก็สลดลง
"อ้าว ลื๊อมันเจ้าเด็กส่งจดหมายนิ"หลงจู๊เพ่งมองดีๆก็จำได้ เพราะส่งจดหมายสำคัญมา
"ขอรับๆใช่ข้าเอง"หลงเปาพยักหน้ารับ
"แล้ว ลื๊อต้องการอะไรจากอั๊ว"
"นายของข้าก่อนตาย ท่านสั่งเสียให้ข้ามาที่นี้"หลงเปากล่าวอย่างเศร้าสร้อย หลงจู๊นิ่งค้าง
"อะไรนะ!!!"หลงจู๊ ตะโกนเสียงดังลั่น จนคนที่เดินไปมาหันมามอง หลงจู๊กระแอมในลำคอก่อนโบกพัดมือแล้วหัวเราะลั่น หลงเปาเห็นเช่นนั้นก็ตกใจ นี้นายของเขาเสีย มันน่าตลกเชียวรึ
"ท่าน! เห็นมันเป็นเรื่องตลกรึ"หลงเปาใบหน้าแดงก้ำ กำหมัดแน่น หลงจู๊เห็นเช่นนั้นก็กระแอมก่อนเปลี่ยนเป็นสงบ
"เอาล่ะๆ อั๊วไม่ขำแล้วลื้อใจเย็นๆก่อน"หลงจู๊ปลอบหลงเปาที่ตอนนี้ตัวสั่นเหมือนลูกหมา
"ถ้านายลื้อสั่งให้มาที่นี้ งั้นรอเดี่ยวพออั๊วปิดร้านอั๊วจะพาลื้อไปที่ที่หนึ่งรับรองเจ้าจะถูกใจ"หลงจู๊ปลอบใจเด็กน้อย ก่อนขยิบตาให้ทีหนึ่ง หลงเปายังคงโกรธอยู่ น้ำตาคลอเบ้า หลงจู๊ได้แต่ถอนหายใจ
หลงจู๊ปิดร้านลง ก่อนพาหลงเปาเดินไปนั่งเกวียนขนส่ง
"ไปคฤหาสน์ชินอ๋อง"หลงจู๊บอกคนขับก่อนควักโชว์เหรียญตำลึงเงิน หลงเปาที่ขึ้นมาได้แต่นั่งกระพริบตาปริบๆ หลงจู๊จะพาเขาไปที่ไหน ทำไมต้องไปคฤหาสน์ชินอ๋องด้วย นั้นมันเชื้อพระวงค์นิ หลงเปาตัวสั่นด้วยความหวดกลัว
รถเกรียนขับมาถึงหน้าคฤหาสน์ที่ใหญ่โตสวยงามหรูหราระยิบระยับ หลงเปาได้แต่ขาสั่นมันสวยงามจนสว่างจ้ากระแทกดวงตาหลงเปา หลงจู๊พาเขาเดินอ้อมไปทางด้านหลังคฤหาสน์
"ไป กันเถอะ"หลงจู๊ตบหลังหลงเปาไปหนึ่งที ก่อนที่จะเดินไปหายามที่เฝ้าอยู่ ยามหน้าตาน่ากลัวร่างสูงใหญ่ เขาควักป้ายหยกบางอย่างให้ยามเอียงไปกระซิบข้างหูยาม ยามเห็นสิ่งนั้นก็ให้พวกเขาผ่านไปได้ หลงเปารีบเดินตามหลงจู๊อย่างรวดเร็ว เขาสั่นกลัวไปหมด
"หลงจู๊ ท่านพาข้ามาที่นี้ทำไมขอรับ ที่นี้คือคฤหาสน์ของชินอ๋องนะขอรับ"หลงเปาปากสั่นหวาดผวา
"ลื้อจะกลัวอะไรมีอั๊วทั้งคน"หลงจู๊พ่นลมหายใจออกมา เจ้าเด็กนี้เดี่ยวเถอะยังไม่เชื่อใจเขาอีก
"ก็เพราะเป็นท่านไงเล่า จะไม่ให้ข้ากลัวได้ไงนี้เชื้อพระวงค์นะขอรับไม่ใช่ตลาด"หลงเปาบ่นพึมพำ
"หือ"หลงจู๊หันมาทำหน้าน่ากลัวใส่ หลงเปาหดตัวลง
ชายวัยกลางคนเดินเข้ามา ใบหน้ายิ้มแย้ม หลงจู๊รีบทำความเคารพ
"อันกงกง"หลงจู๊โค้งหัวลงให้ หลงเปาเห็นดังนั้นรีบทำตาม อันกงกงยิ้มแย้ม โบกมือ
"อันกงกง ข้าน้อยมาในวันนี้เพื่อมาหาท่านแม่ทัพน้อย"หลงจู๊เอยถึงเจตนาที่มา หลงเปางงงวยพวกเขามาหาท่านแม่ทัพน้อยทำไม อันกงกงเห็นอย่างนั้นจึงเชิญทั้งสองเดินตามไปสวนที่สวยงาม หลงเปาที่หวาดกลัวพอเห็นฉากนั้นเข้าเขาก็รู้สึกผ่อนคลายลง
ทันใดนั้นเองก็มีมือเอือมมาจับที่ไหล่เขา ก่อนมีเสียงเย็นๆมากระซิบที่ข้างหู
"'หลง' 'เปา' 'น้อย'"เสียงนั้นเย็นยะเยือกทั้งลากยาว หลงเปาก็สะดุดเขาจำเสียงนั้นได้ดี หัวใจกระตุกเป็นจังหวะรัวเร็ว ขาของเขาสั่นพับๆขนลุกยันศีรษะ อ้าปากค้าง นี้กลางวันแสกๆ ผีฮูหยินช่างเฮี้ยนไรเช่นนี้
"ฮ...ฮูหยินขอรับ ฮูหยินขอรับอย่ามาหลอกบ่าวเลย บ่าวจะเผาเงินเผาทองให้ท่าน อย่าหลอกบ่าวเลย"หลงเปาหลับตาปรี้ก่อนที่หันไปไหว้ตัวสั่นไปมา เสียงรอบข้างเงียบสงัด หลงเปาที่หวาดกลัวก็ค่อยๆเปิดเปลือกตาข้างหนึ่ง ภาพนั้นเลือนลางเห็นเป็นชายหนุ่มงดงามที่สวมชุดแดงยืนเท้าสะเอว
หลงเปารีบปิดตาต่อ เขาตัวสั่นรีบไปมาเสียงฟันกระทบกันดัง
"ฮา ฮา"เสียงหัวเราะอย่างเบิกบานดังขึ้น หลงเปาได้ยินเช่นนั้นได้แต่ขมวดคิ้วขึ้นก่อนเปิดเปลือกตาทั้งสองข้าง ดวงตาที่พร่ามัวปรับสภาพให้เห็นเต็มตาชัดเจน ชายหนุ่มรูปงามชุดแดงโบกพัดไปมากระตุกยิ้ม หลงเปารีบเด้งตัวกอดต้นขานั้น ร้องไห้ไปมา
"เอาละๆ หลงเปาน้อยหยุดร้องไห้เถอะ อายเขา"ฟ่านเว่ยทำเป็นมองซ้ายขวา หลงเปาเห็นเช่นนั้นรีบผละออก จ้องฟ่านเว่ยสงสัย
"ข้าน้อยเห็นเต็มตาว่าท่านตายแล้ว ท่านโดนนักฆ่าที่นายหญิงรองฟันคอตายแล้ว"หลงเปาถามอย่างมึนงง เขาเห็นอย่างชัดเจนเต็มสองตา เลือดนั้นกระเด็นโดนเขาเต็มๆ
"เรื่องนั้น"ฟ่านเว่ยยกยิ้มก่อนเหลือบไปมองซุนหงที่ติดตามมน เขายกยิ้มก่อนชี้นิ้วไปทางซุนหง
"ฮืม นี้คือนักแสดงผู้รับบทสำคัญ 'นักฆ่าผู้สังหารภรรยาคนโง่ของท่านเสนาบดี'"ฟ่านเว่ยยกยิ้ม แอบหัวเราะ หลงเปาจ้องตาโตนักฆ่า แต่แต่ว่าทหารเจอนักฆ่าแล้วนิ
ย้อนกลับไป
"เก็บมันไว้ก่อน ข้าคิดไรบางอย่างออกแล้ว"ฟ่านเว่ยกระตุกยิ้ม ซุนหงจับมัดนักฆ่านั้นไว้ เสียงร้องของมันอู้อี้หวาดกลัว
-"กรี๊ด!!"เสียงของฝูงชนกรี๊ดร้อง ซุนหงกระโดดออกไป ทหารรีบวิ่งตามไป เขาหลบไปที่ซ่อนก่อนถอดชุดออกจัดการฆ่านักฆ่าให้เหมือนฆ่าตัวตาย ให้กินยาพิษก่อนที่เขาจะออกไป
-หลังสิ้นพิธีฝังศพ บริเวณรอบๆก็เงียบสงัดก่อนที่จะมีชายหนุ่มผู้หนึ่งเดินมา ซุนหงค่อยขุดหลุมศพนั้นเปิดฝาโรง ก่อนนำขวดยาบางอย่างออกมาจากอกเสื้อ กรอกลงบนริมฝีปากคู่สวย ขนแพค่อยๆขยับ
"เหล่าจื๊อไม่โดนพวกกระจอกเล่นงานง่ายๆหรอก"ฟ่านเว่ยกัดฟันงึมงำ ซุนหงที่คงนิ่งอยู่ก็หันหน้ามาหรี่ตาขยาดใส่
"...ถ้างั้นที่โดนเฉียวหลิงเล่นงานเมื่อ2ปีก่อ-"ซุนหงยังไม่สิ้นเสียง ก็โดนเสียงหัวเราะของฟ่านเว่ยขัดขึ้นก่อน ซุนหงหรี่ตาลงเล็ก คนผู้นี้ช่างน่าตาย
"แต่ข้าเห็นจริงๆนะว่าท่านโนฟันที่ลำคอรอยฟันนั้นก็ยาว"หลงเปาขมวดคิ้วเขาเห็นจริงๆนะ
"อ่อนั้นนะหรือ ฮาฮา"ฟ่านเว่ยนึกก่อนหัวเราะอีกครั้ง
"ข้าใช้ยางมาทาที่คอบางๆก่อนที่จะใส่เลือดหมู?ลงไปทับไปน่ะ "ที่จริงเขาเคยอ่านหนังสือการ์ตูนในชาติก่อนเกี่ยวกับการทำพวกแผลปลอมเหมือนในหนัง แล้วก็กินยาเข้าไป หลงเปาก็เชื่ออย่างช้าๆ
"เอาละ พวกเราไปเตรียมตัวกันเถอะ"ฟ่านเว่ยยิ้มยกมุมปาก หลงเปาเอียงหัว
"เตรียมตัวไปไหนขอรับ"หลงเปาถามอย่างสงสัย ฟ่านเว่ยยกนิ้วชี้ขึ้นจุปาก
"ท่านแม่ทัพน้อย ข้าน้อยขอคารวะ"หลงจู๊โค้งคำนับฟ่านเว่ย หลงเปามองท่าทางนั้นหยุดนิ่ง เขาก็ตาโตอ้าปากค้าง นิ้วชี้สั่นๆ มองมาทางฟ่านเว่ย
"ท..ทะท่านแม่ทัพน้อย"หลงเปาสั่นเสียงตะกุกตะกัก เขาพยายามนึกคิด คฤหาสน์ชินอ๋องมีแม่ทัพทั้งหมดสามคน ท่านชินอ๋อง ซื่อจือ และคุณชายสี่ที่เป็นน่าหวาดกลัวที่แม้แต่ศัตรูต่างขวัญวิ่งหนีดีฝ่อ ต่างเรียกขานว่าปีศาจบ้าเลือด เขาเริ่มขาสั่นพับๆ เมื่อ สองปีก่อนแม่ทัพน้อยคุณชายสี่ได้หายตัวไป เขากลืนน้ำลายอึกๆ ฟ่านเว่ยเห็นท่าทางตลกนั้นก็หัวเราะอย่างสนุกสนานที่ได้หยอกล้อเด็กน้อย ซุนหงได้แต่ส่ายหัวเอือมราอา
ไอหยา ท่านเสนาบดีได้ตกแต่งกับแม่ทัพน้อยที่ผู้คนต่างหวาดกลัว ท่านเสนาบดีคงไม่โดนท่านแม่ทัพน้อยแทงตายหรอกนะ
-----------------ละครหลังฉากอี้หลง:"ในที่สุดข้าก็จะมีบทแล้ว"ตัวสั่นระริกระริกฟ่านเว่ย:"แต่เจ้ายังออกน้อยกว่าตัวประกอบเสียอีก"หัวเราะเยาะเย้ยอี้หลง:จับร่างนั้นนอนคว่ำตักตนก่อนยกมือตีตูดดังเปรี๊ยะๆ
12K
![ออกมาเพื่อรัก [yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1576595212_29471603.webp)
![[Fic Kimetsu no yaiba] ใช้ชีวิตแบบอสูร](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1569490082_79501807.webp)
