มาเฟียแม่เลี้ยงเดี่ยว

วันนี้ฉันตื่นแต่เช้าลงไปหาซื้ออาหารง่ายๆมาทานกับฟางหรงไปก่อนและคิดว่าขากลับจากพาฟางหรงไปสมัครเรียนจะแวะร้านค้าเพื่อซื้อวัตถุดิบมาเข้าตู้เย็นอีกที ฉันซื้ออาหารเสร็จและกลับขึ้นห้องมาพบว่าฟางหรงนั้นตื่นและอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว "ฟางหรงตื่นแล้วหรอ แม่ไปซื้อโจ๊กมาจากข้างล่างมา ลูกมากินข้าวรอก่อนนะเดียวแม่ไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วเดียวเราจะไปดูโรงเรียนที่จะสมัครเรียนกัน" "ครับ" ฟางหรงตอบรับฉันมาสั้น ๆแค่นั้น ฉันเดินเข้าไปเปิดตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ของฟางซินดูพบข้างในตู้มีเสื้อผ้าดีๆอยู่มากมายมีทั้งเสื้อผ้าที่ใส่ไปแล้วและเสื้อผ้าที่ยังไม่แกะป้ายออกเลย ฉันรื้อดูเสื้อผ้าอยู่พักนึ่ง ฉันก็ได้เดรสสีฟ้าแขนกุดมาหนึ่งตัวและเสื้อคลุมสีขาวอีกหนึ่งตัว ฉันเข้าไปอาบน้ำแต่งตัว และแต่งหน้า และเดินออกมาหาฟางหรงที่นั่งรอชั้นอยู่ที่หน้าทีวี ฟางหรงมองฉันอย่างแปลกใจ "ทำไมมองแบบนั้นฉันไม่สวยหรอ" "เปล่าแค่วันนี้คุณดูเป็๲ผู้เป็๲คนกว่าทุกวันที่ผ่านมาก็เท่านั้น" ฉันควรต้องรู้สึกอย่างไงกับคำตอบที่ได้ดี ฉันมองหน้าฟางหรงและได้แต่คิดในใจว่าเด็กอะไรหน้าตาก็ดีแต่ทำไมปากร้ายแบบนี้ จะว่าไปฉันเพิ่งสังเกตฟางหรงอย่างจริงจังว่าฟางหรงหน้าตาดีมาก แต่หน้าตาไม่เหมือนฟางซินเลยฟางหรงตาดูดุจมูกโด่งเชิดรั่นหน้าคม ผิดกับฟางซินที่หน้าตาจะดูสวยแบบเปรี้ยวอมหวานหน่อยๆ "วันนี้เธอแต่งตัวดูดีนะ" ฉันชมฟางหรงออกไป และฟางหรงก็ได้ตอบฉันว่า "นี้คือไม่กี่อย่างที่คุณยังทำหน้าที่แม่ได้ดี" ฉันหล่ะอยากเข้าไปดีดหน้าผาของฟางหรงนั้นสักทีจริง และนี้ทำให้ฉันรู้อีกนึ่งอย่างว่าฟางซินก็ไม่ได้ละเลยฟางหรงซะที่เดียว แต่ฉันก็ยังไม่เข้าใจฟางซินอยู่ดีว่าเธอมีเหตุผลอะไรถึงไม่ค่อยสนใจฟางหรงขนาดนี้ เพราะบ้างที่เธอก็เหมือนจะใส่ใจยังไงก็ไม่รู้ เพราะความจำที่ฉันได้มามันเป็๲แค่ความทรงจำ๰่๥๹ฟางหรงอายุ 6 ขวบไปแล้วเท่านั้น

ฝากนักอ่านทุกท่านติชมและเป็๲กำลังใจให้ไรท์หน่อยนะคะ ขอบคุณค่ะ