ตอนที่ 3 งานวันเกิดอายุ10ปีของผม!
อืม...
เช้าแล้วหรอเนี่ย...
ขยับตัวไม่ได้!! อย่าบอกนะว่า...
“พี่แอง!!!”
ผมะโลั่น
เป็ไปตามที่ผมคิดเอาไว้เลย...
พี่สาวตัวดีเข้ามานอนเตียงเดียวกับผมทั้งๆที่ห้องตัวเองก็มีเตียงใหญ่แท้ๆ มันร้อนไม่ใช่หรอ?? แถมยังล็อคผมเอาไว้จนขยับไม่ได้!
เมื่อคืนฝันร้ายเลยนะนั่น! ฝันว่าโดนงูั์รัด…
และผมโคตรเกลียดงูเลยล่ะ!!
“งืมๆ... หืม? ..อะไรหรอลูมเสียงดังเชียว”
ใบหน้าที่กึ่งหลับกึ่งตื่น แถมยังทำท่าไม่รู้เื่อีก... แต่ไอ้ใบหน้ายิ้มแย้มนี่มันอะไรกัน! คงกำลังแกล้งเราอยู่แน่ๆเลย
“พี่ปล่อยเลยนะ จะไปกินข้าวแล้ว”
“ไม่ปล่อย กอดน้องเอาไว้รู้สึกสบายดีไม่หนาวด้วย…”
ผมก็รู้หรอกนะว่านี่หน้าหนาว แต่มันก็ร้อนนะคราบบบ...
“... ครอก...”
เห้ยยย หลับต่อเลยหรอ???
“พี่แองงง”
ผมก็ได้แต่โวยวาย แต่ก็ไม่สามารถเอามือของพี่ออกไปได้เลย... ทำไมแรงเราโคตรน้อยเลยฟระ!! หงุดหงิด!
ว๊าก!! ตุ๊บ!
ผมที่ดิ้นอย่างแรงก็ร่วงจากเตียงเพราะอยู่ๆ พี่แองก็ปล่อยผมซะอย่างนั้น
“เห้ย!! ลูมน้องพี่!!”
พี่สาบานไหมว่าไม่ได้ตั้งใจ?
“อย่าเพิ่งตายนะ!!!”
แล้วพี่แองก็ทำท่าเหมือนกับผมกำลังจะตายซะจริงๆ ถึงสภาพผมที่ร่วงลงมาจะดูไม่ดีก็เถอะ...
แต่คงไม่ถึงตายหรอกมั้งพี่!!
“….”
แต่เราก็พูดสวนไม่ได้เพราะความจุก
เอาล่ะเรามาต่อจากเื่เมื่อ 3 ปีก่อนดีกว่า...
ผมพูดไม่ผิดหรอกเมื่อ 3 ปีก่อน เพราะท่านพ่อจะอนุญาติจะให้เรียนเวทย์มนต์ถ้าอายุครบ10ขวบ เพราะต่อให้พยายามเท่าไรถ้ายังไม่10ขวบก็ยังไม่สามารถเรียนรู้เวทย์มนต์ได้
นี่เป็ธรรมดาของเผ่ามนุษย์... เผ่าที่อ่อนแอที่สุด
พอผ่านมา3ปีผมถึงได้เริ่มเรียกแองเจลลิก้าว่าพี่ได้อย่างเต็มปาก...
ถึงแม้จะขี้แกล้ง แต่ก็เอาใจใส่ผมเป็อย่างดี ไม่เคยปล่อยให้ผมเหงาเลย ...
เอ่อ ถึงขั้นรำคาญด้วยซ้ำ
คงพูดได้เต็มปากแล้วล่ะว่าพี่คนนี้นี่ไม่ใช่แองเจลลิก้าคนเดิม...
หรือไม่บางที...
นี่อาจจะเป็ตัวตนที่แท้จริงของพี่แองก็ได้...
เพราะว่าผมเป็ผู้หญิงก็ได้พี่แองคนเดิมถึงได้กลับมา
ผม... ดีใจมากเลยล่ะ...
อืม...
ผมเคยบอกหรือเปล่าว่าชาติที่แล้วพี่แองก็มีชื่อเดิมว่าแองเจลลิก้าหน่ะ?
คงไม่เคยสินะ ...
่เมื่อสามปีก่อนผมได้เริ่มหัดเรียนภาษาของโลกใบนี้รวมทั้งเื่จิปาถะต่างๆ
ถึงตอนแรกหยิบมาอ่านทุกคนจะนึกว่าผมดูแต่ภาพประกอบก็เถอะ
ก็นะ... ใครจะคิดว่าเด็กอายุ7ขวบ จะเรียนหนังสือภายในสัปดาเดียวรู้เื่แล้วก็มา อ่านหนังสือที่เข้าใจยากพวกทุกวันล่ะ
ตอนนี้ผมมั่นใจเลยว่าต่อให้เผ่าไหนมาผมก็สามารถสื่อสารได้หมด
ไม่จำเป็ต้องมีล่ามเลยด้วย!
ผมเรียนทุกเื่แม้กระทั่งเื่เวทย์มนต์...
เป็อย่างที่ท่านพ่อพูดเอาไว้เลย...
ถึงแม้จะอ่านจนเข้าใจว่าเวทย์มนต์เกิดจากอะไร อย่างไร แต่ถ้าไม่ทำพิธี ‘สัญญาเวทย์’ก็จะไม่สามารถใช้เวทย์มนต์ได้เลย
และเพื่อให้ิญญาของผู้รับพลังแห่งธรรมชาติไม่แตกสลายไปก่อน ก็ต้องทำกับผู้ที่มีอายุไม่ต่ำกว่า 15 ปี...
แต่มีเพียงครอบครัวของเราเท่านั้น ที่พิเศษกว่าคนอื่นสามารถรับพลังเวทย์ได้ั้แ่10ขวบ....
ใช่แล้ว ตำแหน่งที่ยิ่งใหญ่ได้มาเพราะความสามารถพิเศษในสายเื
ผ่านไป 3 ปี
ตอนนี้พี่สาวของผมได้กลายเป็จอมเวทย์ระดับ 3 ไปแล้ว!
ความสามารถของพี่นั้นมากพอจะไปทำงานเลยก็ได้
เพราะตอนนี้ระดับพลังเวทย์ของพี่เทียบเท่ากับศาสตราจารย์ในสถาบันเลย!
แต่ถึงยังไงพี่ก็ยังต้องเรียนกับอาจารย์คนเดิมที่เป็เพื่อนของพ่ออยู่ดีนั่นแหละครับ...
เพราะคนที่มาสอนกับพี่แอง เป็จอมเวทย์ระดับ5ล่ะ...
คนละคนกับจอมเวทย์ที่เก่งที่สุดของมนุษย์นะ
เพราะคนๆนี้คือเอล์ฟล่ะ!
นี่เป็จุดหมายหลักเลยที่เราอยากเรียนเวทย์มนต์!
เพื่อเอล์ฟสาวสุดสวย...
เพื่อนท่านพ่อต้องดูดีทุกคนแน่นอน
ถึงแม้ภายในจะเป็ผู้หญิงอายุเยอะแน่นอนเลยก็เถอะ...
“คุณหนูดูดีมากเลยค่ะ”
เสียงอารมณ์ดีของเมดประจำบ้านหลังจากแต่งตัวให้ผมเสร็จแล้ว..
“ขอบคุณมากค่ะพี่แมรี่!”
ผมขอบคุณด้วยท่าทางสนิทสนม พี่แมรี่อยู่กับผมมาั้แ่เด็กๆ
ตอนเด็กๆนั้นไม่มีใครทนกับความเอาแต่ใจของผมได้ดังนั้นพอครบกำหนดจึงพากันออกหมด...
เหลือแค่พี่แมรี่คนเดียวนี่แหละ...
พี่แมรี่เป็ดังกับพี่สาว... คนในครอบครัวของผม
ตอนระลึกชาติได้แรกๆนี่ผมอยากจะไปขอโทษพวกคุณเมดจริงๆ
...แต่คงไม่ทัน
ผมได้ขอโทษได้แค่พี่แมรี่คนเดียวเท่านั้น...
เพราะไอ้ความเอาแต่ใจนี่แท้ๆเลย!!
ถึงแบบนั้นพี่แมรรี่ที่แสนใจดีก็ไม่ว่าอะะไรก่อนจะยิ้มให้กับผมอย่างเอ็นดู
แต่ว่านะ...
วันนี้เป็งานวันเกิดครบรอบ10ขวบ
อืม... เท่าที่จำได้วันเกิด10ขวบของพี่แองก็จัดงานใหญ่มากเลย...
มีคนมาร่วมงานมากมายเลยล่ะ
หวังว่าคงไม่มีคนใหญ่คนโตมางานนะ ยิ่งไม่ค่อยรู้เื่มารยาทซะด้วย
...กลัวท่านพ่อเสียชื่อจริงๆ
ถึงจะบอกว่าอ่านมาทุกเื่ แต่ไอ้เราก็ลืมไปเลยว่าตัวเองอยู่ตระกูลขุนนาง
ผมเลยลืมอ่านเื่มารยาทซะสนิทเลย...
“วันนี้มีพวกคนจากตระกูลขุนนางใหญ่มาร่วมงานด้วยนะคะคุณหนู เ้าชายก็มาร่วมด้วยค่ะ คุณหนูต้องดูดีที่สุดในงานนะคะ!”
ตรูตายแหงมๆ
Credit pic: http://www.zerochan.net/833447
เห็นว่ามีดราม่าภาพเื่พรบกันงั้นกะลงเครดิตทุกภาพจบ