ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ปังปอนด์ก็ไม่ได้สนใจ เขาทุ่มเทสมาธิทั้งหมดไปกับการเล่นเกม
"เยส! ชนะแล้วโว๊ยยย!" เด็กหนุ่มะโออกมาด้วยความดีใจ
ในขณะนั้นเองประตูห้องน้ำก็เปิดออก เขาก็หันไปมองพอดี พายอาร์ที่ร่างกายสะอาดสะอ้านแล้วอยู่ในชุดบอลที่ถึงจะเล็กสำหรับเด็กหนุ่ม แต่ก็ยังดูตัวใหญ่สำหรับร่างเล็กอยู่ดี
ผมยาวดำขลับถูกปล่อยสยายไปด้านหลัง ใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มก็ดูสะอาดสะอ้านตา ดวงตากลมโตใสแป๋วก็มองมาทางเขาอยู่ ถึงปังปอนด์จะมองว่าพายอาร์ขี้เหร่ แต่เขาต้องยอมรับว่าเธอมีผิวพรรณที่ดีมากั้แ่หัวจรดเท้า มันถึงทำให้สาวน้อยดูดีขึ้นมาหลายส่วน
"ปังปอนด์เราซักเสื้อตัวนี้ให้นายแล้ว ราวตากอยู่ที่ไหนหรอ" พายอาร์ชูเสื้อที่บิดจนหมาดแล้วให้ปังปอนด์ดู มันก็คือเสื้อตัวที่เขาใส่ให้เธอก่อนจะกลับมา
เด็กหนุ่มไม่คาดคิดมาก่อนว่าพายอาร์จะซักเสื้อให้เขาด้วย จึงนิ่งไปพักหนึ่งเมื่อเธอถาม มีความรู้สึกแปลกๆ ผุดขึ้นในหัวใจ แต่พอได้สติก็ลุกขึ้นยืนไปหยิบเสื้อตัวนั้นจากมือเธอ
"ฉันตากเอง" จากนั้นก็เดินไปที่ระเบียงห้อง
รู้สึกว่า่นี้พายอาร์มักจะทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกแปลกใจได้อยู่เสมอ ที่สำคัญมันส่งผลกระทบตัวหัวใจของเขาแปลกๆ
ในระหว่างที่ปังปอนด์เดินไปตากผ้าที่ระเบียงหูของสาวน้อยก็ได้ยินเสียงดังขลุกขลักขึ้นอีกแล้ว เธอจ้องมองไปที่ผ้าคลุมสีเทาด้วยความสงสัย เมื่อเด็กหนุ่มเดินกลับมาจึงเอ่ยถาม
"ปังปอนด์ในนั้นมีอะไรหรอ? " พร้อมกับชี้นิ้วไปทางผ้าคลุมสีเทานั่น
ปังปอนด์มองตามทางที่มือเล็กชี้ไป เขาก็เดินไปที่ผ้าคลุมสีเทานั่นแล้วเปิดออก
ภาพตรงหน้าทำเอาสาวน้อยใจเต้นแรง เธอยิ้มกว้างออกมาอย่างไม่รู้ตัว สองขาก็เดินเข้าหาด้วยความรู้สึกตื่นเต้น
ปังปอนด์เปิดกรงออก แล้วจับเ้าตัวเล็กที่วิ่งไปมาอยู่ข้างในออกมา "ชูการ์ไกรเดอร์" เขาเอ่ยตอบ
ในจังหวะนั้นพายอาร์ก็เดินเข้ามาใกล้แล้ว ด้วยความน่ารักของเ้าตัวเล็กสาวน้อยไม่อาจหักห้ามใจได้อีกต่อไป เธอเอื้อมมือไปจับมันในอุ้งมือของเด็กหนุ่มทันที
"น่ารักจังเลย~" ปกติเสียงก็เล็กอยู่แล้วพอเจอสิ่งที่น่ารักและถูกใจเสียงของสาวน้อย ก็เล็กและหวานหูกว่าเดิมอย่างไม่รู้ตัวถึงสามส่วน มันยิ่งทำให้คนตัวเล็กน่าเอ็นดู
ในขณะที่พายอาร์ชื่นชมความน่ารักของเ้าตัวเล็กอยู่นั้นปังปอนด์ก็นิ่งอึ้งไปอีกครั้ง ความจริงชูการ์ไกรเดอร์ตัวนี้นอกจากเขาแล้วมันก็ไม่ยอมให้ใครจับเลย ถ้าคนอื่นเข้าใกล้ตัวมันจะต้องโดนกัดจนได้เืทุกรายไป
น้องสาวของเขาเป็ตัวอย่างที่ดี ตอนนั้นเธอถูกมันกัดจนเืสาด เห็นตัวเล็กๆ อย่างนี้แต่ฟันของมันแหลมคมมาก นั่นทำให้ยัยตัวแสบไม่กล้าเข้าห้องเขาอยู่หลายเดือน ชีวิต่นั้นของปังปอนด์ก็สงบสุขมาก
แต่มีเื่แปลกประหลาดอย่างหนึ่งของพายอาร์ที่ปังปอนด์ยังไม่รู้ นั่นก็คือไม่ว่าเธอจะไปที่ไหนเหล่าสัตว์โลกมักจะเข้าหาเธอตลอด ไม่ว่าจะเป็หมา แมว นกหรือแม้กระทั่งปลา แน่นอนว่าเ้าชูการ์ไกรเดอร์ตัวนี้ก็ด้วย
ตอนแรกปังปอนด์คิดว่าจะขยับมือหนีพายอาร์ แต่พอเธอััเ้าตัวเล็กของเขาแล้วนอกจากมันจะไม่กัดแล้วมันยังทำหน้าเคลิบเคลิ้มเหมือนกำลังมีความสุขสุดๆ ด้วย
ไม่รู้ว่าทำไม เด็กหนุ่มถึงได้รู้สึกขายหน้าขึ้นมา
(ไอ้ลูฟี่เอ็งนี่น่าขายหน้าชะมัด! ปกติแกต้องเป็สัตว์ดุร้ายไม่ใช่รึไง! แต่นี่อะไรถูกยัยนี่ลูบหัวเข้าหน่อยก็กลายเป็แมวเชื่องไปซะแล้ว!)
แม้แต่สัตว์เลี้ยงของเขาก็ยังไม่ได้ดั่งใจและชอบยัยลูกเป็ดขี่เหร่นี่
"ปังปอนด์เราขออุ้มน้องได้มั้ย" เอ่ยถามด้วยรอยยิ้มสดใส เหมือนกำลังมีความสุขมาก
แต่ปังปอนด์เป็คนหนึ่งที่ไม่ชอบเห็นเวลาที่พายอาร์มีความสุข มีหรือเขาจะอนุญาต แล้วก็ไอ้ชูการ์ไกรเดอร์ทรยศนี่อีกดูมันจะมีความสุขเกินไปแล้ว! อยู่กับเขายังไม่กระดี๊กระด๊าขนาดนี้เลย!
"ไม่—" ยังไม่ทันได้พูดจบประโยคเ้าตัวเล็กในอุ้งมือเขาก็ะโไต่แขนพายอาร์ไปแล้ว
(น่าขายหน้าชะมัด! —คอยดูเถอะฉันจะเอาแกไปปล่อยวัดแน่ ต่อไปก็ไปหาจับแมลงกินเองเถอะ!)
เขามองลูฟี่ที่ไต่ไปตามร่างเล็กด้วยสายตาคาดโทษ มันดูกระดี๊กระด๊า และมีความสุขจนออกนอกหน้า ถ้ามันเป็คนตอนนี้มันคงกำลังยิ้มหรือหัวเราะจนเหงือกแห้งไปแล้ว
สาวน้อยเองก็เหมือนกันตอนนี้เธอหัวเราะคิกคักดูเหมือนกำลังมีความสุขมาก ดวงตาใสแวววาวโค้งขึ้นเป็รูปพระจันทร์เสี้ยว มองตามร่างเล็กของเ้าชูการ์ไกรเดอร์ที่ไต่ไปตามร่างกายของเธอ
"น้องชื่ออะไรหรอ" เอ่ยถามในขณะที่สายตามองไปตามเ้าตัวเล็กที่วิ่งไปมาบนแขนเธอ
"ชื่อพระเอกเื่วันพีช" เขาไม่อยากจะบอกชื่อตัวทรยศไปง่ายๆ ถึงสร้างความลำบากให้พายอาร์นิดหน่อย
คิดว่าเด็กสาวอย่างเธอคงไม่ดูการ์ตูนของเด็กผู้ชายแบบนี้ ถ้าพายอาร์ไม่รู้เขาก็จะไม่ยอมบอก แต่เสียงเล็กๆ แสนน่ารักที่เอ่ยชื่อนั้นก็ทำเอาปังปอนด์อ่อนระทวย
"ลูฟี่~~ คิกๆ ~ ชื่อลูฟี่สินะ เท่มากเลยล่ะ" ทั้งน้ำเสียงที่ลากยาวอย่างอ่อนหวานและรอยยิ้มนั่นมันกระแทกตาปังปอนด์จนหัวใจของเขากระสับกระส่าย รู้สึกหงุดหงิดกับอารมณ์แบบนี้เป็ที่สุด
"เอามันคืนมาได้แล้ว!" เขาเอื้อมมือจะไปแย่งจอมทรยศน้อยคืนมา แต่มันก็ทำให้เขาต้องขายหน้าอีกครั้ง เพราะจอมทรยศน้อยไม่ยอมให้เขาจับ!
ลูพี่วิ่งหลบไปมาบนร่างเล็ก มือใหญ่ของปังปอนด์ก็จับพลาดครั้งแล้วครั้งเล่า จนตอนนี้คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันเป็ปม
(มันไม่เคยเป็แบบนี้มาก่อน! เป็เพราะยัยนี่อย่างนั้นหรอ! —ชอบยัยนี่มากกว่าฉันที่เป็เ้าของ คนที่คอยลำบากปีนต้นไม้จับแมลงให้แกกินอีกรึไง!)
ตอนนี้อารมณ์ของเด็กหนุ่มเริ่มคุกรุ่นขึ้นเรื่อยๆ เมื่อจับเ้าตัวแสบไม่ได้สักที เสียงหัวเราะใสกังวานของคนตัวเล็กก็ระคายหูของเขาจริงๆ
(มันน่าขำมากนักรึไงยัยเตี้ยนี่!)
สิ่งหนึ่งที่ทำให้ปังปอนด์รู้สึกรำคาญใจก็คือเสื้อผ้าของเขาที่อยู่บนร่างกายหญิงสาว มองว่าเธอกำลังใส่เสื้อผ้าของเขาอยู่มันรู้สึกแปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้ ที่สำคัญมันดันเข้ากับตัวเธอมากด้วยสิ ไหนจะกลิ่นกายนี้อีก ทั้งๆ ที่ก็เป็กลิ่นสบู่ที่เขาใช้เป็ประจำ แต่พอมันไปอยู่บนร่างกายของเธอแล้วกลับมีกลิ่นที่หอมหวานเย้ายวนใจขนาดนี้
"ปังปอนด์น้องคงยังไม่อยากกลับเข้าบ้านแน่ๆ เลย เราขอเล่นกับน้องก่อนได้มั้ย" เห็นว่าลูฟี่ไม่ยอมไปกับเขาสักทีร่างเล็กก็คาดเดา
อาจจะเป็เพราะสัตว์มักจะชอบเธอ ทำให้เธอมีโอกาสได้อยู่กับพวกมันบ่อย จึงได้เรียนรู้พฤติกรรมต่างๆ ของพวกมันด้วย พายอาร์จึงสามารถคาดเดาอารมณ์ความ้าของสัตว์ตัวเล็กๆ พวกนี้ได้ ตอนอยู่บ้านเดิมก็อาศัยพวกมันเป็เพื่อนถึงทำให้สาวน้อยไม่เหงาตายไปซะก่อน นี่เป็อีกเหตุผลที่เธออยากจะเรียนรู้เกี่ยวกับโลกของพวกมันให้มากขึ้นและอยากคอยดูแลพวกมัน สาวน้อยถึงเลือกเรียนสัตวแพทย์
ตอนนี้ปังปอนด์อารมณ์ไม่ดีเขาจึงไม่รับคำขอของพายอาร์ "ไม่ ถ้าให้มันอยู่กับเธอนานๆ คงได้ติดนิสัยไม่ดีมาแน่"
พายอาร์ได้ยินอย่างนั้นก็เถียงกลับทันควัน "แต่เราเป็เด็กดีนะ!"
สาวน้อยมั่นใจมาก เพลงหน้าที่เด็กสิบประการไม่ใช่แค่ร้องได้ แต่เธอยังทำได้อีกด้วยนะ! ดังนั้นเมื่อถูกปังปอนด์หาว่าเธอนิสัยไม่ดีสาวน้อยจึงไม่ยอมรับเด็ดขาด!
เห็นคนตัวเล็กเถียงเสียงแข็งอย่างไม่เคยเป็มาก่อน ปังปอนด์ก็ไม่ยอมเหมือนกัน "หึ! เธอทั้งขี้แย อ่อนแอแล้วก็ขี้เหร่! จะมีอะไรดี ไม่มีอะไรดีเลยสักนิด!"
เมื่อถูกว่าอย่างนั้นพายอาร์ก็เริ่มโมโหขึ้นมาแล้วจริงๆ "ปังปอนด์นั่นแหละที่นิสัยไม่ดี! ดูสิ ขนาดลูฟี่ยังไม่อยากไปหาปังปอนด์เลย!"
"เธอ!" ปังปอนด์ขึงตาใส่ร่างเล็กด้วยความโมโห แต่ก็พูดอะไรไม่ออก
ลูฟี่เป็สัตว์เลี้ยงของเขาแท้ๆ เลี้ยงมาเป็ปี แต่กลับพ่ายแพ้ให้กับคนที่พึ่งได้เจอกันแค่ไม่กี่นาทีเื่นี้มันน่าอายเกินไปแล้ว!
เด็กหนุ่มอย่างเขาฆ่าได้แต่หยามไม่ได้อยู่แล้ว! ปังปอนด์กวาดมือไปจับเ้าตัวเล็กจอมทรยศกลับมาทันที แต่คราวนี้นอกจากจอมทรยศน้อยไม่ให้ความร่วมมือ พายอาร์ก็ไม่ให้ความร่วมมือด้วย เธอขยับร่างเล็กออกห่าง เพื่อช่วยเหลือลูฟี่ให้หนีจากเด็กไม่ดีอย่างปังปอนด์ด้วย!
"ยัยเตี้ย! อย่าทำให้ฉันโมโหนะ!" เมื่อไม่ได้รับความร่วมมือจากทั้งสองปังปอนด์ก็โมโหขึ้นมาจริงๆ แล้ว
"ปังปอนด์ก็อย่าบังคับฝืนใจคนอื่นสิ ในเมื่อลูฟี่ยังไม่อยากเข้าบ้านก็ให้น้องเล่นกับเราก่อนก็ได้ ดูลูฟี่จะชอบเรามากด้วยนะ" พายอาร์อธิบายในขณะที่ขยับร่างเล็กหนีอย่างต่อเนื่อง ตอนนี้เธอมาอยู่อีกฟากของเตียงตรงข้ามกับปังปอนด์แล้ว
เด็กหนุ่มเห็นอย่างนั้นก็ยิ่งโมโห ตอนที่พายอาร์บอกว่าลูฟี่ชอบเธอ อารมณ์ของเขามันยิ่งต่อต้าน สัตว์เลี้ยงของเขาจะไปชอบยัยลูกเป็ดขี้เหร่อย่างเธอได้ยังไง ในเมื่อเขายังไม่ชอบเธอเลย!
"มันไม่ได้ชอบเธอ!" มือเขากำเข้าหากันแน่น ไม่ยอมรับเด็ดขาด
"ชอบสิ ดูก็รู้แล้วว่าชอบเรามาก! ั้แ่มาอยู่กับเราก็ไม่ยอมกลับไปหาปังปอนด์เลยเห็นมั้ย!" พูดพร้อมกับลูบหัวชูการ์ไกรเดอร์ในอุ้งมือน้อยอย่างอ่อนโยน
"ฉันบอกว่าไม่ได้ชอบก็ไม่ได้ชอบสิ! ถ้าฉันเกลียดเธอ มันก็ต้องเกลียดเธอด้วย!" พูดจบก็สาวเท้าฉับๆ เดินอ้อมเตียงไปหาร่างเล็ก
คราวนี้พายอาร์ไม่มีทางหนีแล้ว ด้านหลังก็เป็กำแพง ฝั่งขวาก็กำแพง เธอจึงปืนขึ้นเตียงหวังจะหนีไปอีกฝั่ง แต่…
"กรี้ดดด!!" ปังปอนด์ก็คว้าข้อเท้าของเธอเอาไว้ได้ทัน ร่างเล็กล้มคะมำไปบนเตียงนุ่ม
เด็กหนุ่มใช้โอกาสนี้ปืนขึ้นมาบนเตียง แล้วไล่จับชูการ์ไกรเดอร์บนตัวเธอ แต่คราวนี้เ้าตัวแสบมันฉลาด เพื่อหลบหนีการจับกุมตัวมันก็วิ่งเข้าไปในเสื้อของพายอาร์!
"อ๊ะ! เข้าไปในเสื้อแล้ว" พายอาร์พยุงตัวลุกขึ้นนั่ง แล้วมองไปที่หน้าของปังปอนด์ รอยยิ้มของผู้ชนะก็ปรากฏบนในหน้าเล็กจิ้มลิ้ม
เด็กหนุ่มเห็นรอยยิ้มนั้นก็ฉุนเฉียว รู้สึกคันคะเยอที่หัวใจเขาตอบกลับเสียงดัง "คิดว่าฉันจะไม่กล้าจับมันหรอ!"
ไม่พูดเปล่าเขาทำด้วย มือใหญ่ก็สอดเข้าไปในเสื้อทางด้านล่างของพายอาร์ทันที ตอนนี้เขานั่งทับขาของเธออยู่ร่างเล็กจึงหนีไม่ได้อีกแล้ว
มือใหญ่นั้นลูบไล้ตามร่างบางอย่างอุกอาจ ตามทิศทางที่ชูการ์ไกรเดอร์วิ่งไปทั้งด้านหน้าและด้านหลัง
ในตอนแรกพายอาร์ก็ดิ้นรนขัดขืน แต่ความรู้สึกที่ถูกััย้ำๆ ซ้ำๆ นั่นทำให้ขนลุกซู่ ความรู้สึกวูบวาบที่กลางอกและปั่นป่วนที่ท้องน้อยเหมือนตอนที่ถูกต้าร์ััก็กลับมาอีกครั้ง
สองมือเล็กกำเสื้อของปังปอนด์ไว้แน่น เธอก้มหน้างุด ปังปอนด์เองก็รับรู้ได้ถึงการเปลี่ยนแปลงนี้ของพายอาร์ ในตอนแรกเธอยังพยายามดิ้นหนีจากการััของเขาอยู่เลย แต่อยู่ๆ เธอก็นิ่งไป…
เด็กหนุ่มเริ่มรู้สึกแปลกใจกับการเปลี่ยนแปลงนี้ของสาวน้อย แต่เขาก็เลือกที่จะไม่สนใจ ยังคงคลำหาเ้าตัวแสบของเขาต่อ…แต่คลำไปคลำมากลับจับถูกความนุ่มนิ่มก้อนหนึ่งเข้า…
"อื้ม~" พอััมันก็มีเสียงครางเบาบางออกมาจากลำคอของร่างเล็ก
ัันุ่มนิ่มในมือเด็กหนุ่มก็ทำให้เขารู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก ปังปอนด์ลองบีบมันอีกครั้ง ััได้ทันทีว่าร่างเล็กกำลังสั่นสะท้านไปทั้งตัว มือที่กำเสื้อเขาอยู่มันกำแน่นขึ้นอย่างอัตโนมัติ
ไม่รู้ว่าอารมณ์โมโหและความรู้สึกอยากจับเ้าชูการ์ไกรเดอร์มันหายไปั้แ่ตอนไหน ตอนนี้เขาสนใจแต่พฤติกรรมของร่างเล็กตรงหน้า เพราะเธอก้มหน้าอยู่ถึงมองไม่เห็นว่าตอนนี้พายอาร์กำลังทำหน้ายังไง
แต่ความนุ่มนิ่มที่ฝ่ามือตอนนี้มันดึงดูดความสนใจของเขาไปหมดแล้ว เด็กหนุ่มสอดมืออีกข้างเข้าไปในเสื้อของร่างเล็ก กอบกุมความนุ่มนิ่มอีกช่อหนึ่งไว้ ความรู้สึกแบบนี้มันดีจริงๆ ปังปอนด์เองก็อธิบายไม่ถูก หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ ร่างกายก็รู้สึกรุ่มร้อนทั้งที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำ
มือใหญ่เริ่มบีบคลึงช่อนุ่มนิ่มทั้งสองอย่างเบามือ กลิ่นกายของพายอาร์ตอนนี้มันหอมเย้ายวนใจจนเขาอยากจะเข้าไปสูดดมให้ใกล้กว่านี้
"อื้อ~~" เสียงครางหวานหูของร่างเล็กดังขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้มือเล็กย้ายจากเสื้อเด็กหนุ่มมากำข้อมือใหญ่ทั้งสองของเขาไว้แทน
เธอเงยหน้าขึ้นมองตาหนุ่มน้อย คราวนี้ปังปอนด์ก็ได้เห็นใบหน้าของพายอาร์ได้ชัดแล้ว ใบหน้าจิ้มลิ้มที่ปกติมันจะขาวตอนนี้ได้กลายเป็สีแดง ดวงตาที่กลมโตสุกใสแวววาวตอนนี้มันปรือมองเขาอย่างเย้ายวนใจ เืในกายปังปอนด์สูบฉีดแรงขึ้น ตอนนี้เขาเองก็รู้สึกปั่นป่วนที่ท้องน้อยเหมือนกัน
ดวงหน้าเล็กๆ นั้นส่ายไปมาเหมือน้าจะปฏิเสธัันี้จากปังปอนด์ แต่เสียงครางหวานหูและสีหน้าที่แสดงออกของเธอเหมือนกำลังยั่วยวนเขาอยู่
ปังปอนด์ไม่ได้หยุดการกระทำเขายังคงนวดคลึงหน้าอกนุ่มฝูของสาวน้อยต่อไป พร้อมกับมองหน้าพายอาร์ไปด้วย ในหัวปรากฏภาพตอนบดินทร์กับรินทร์กำลังร่วมรักกัน ความคิดของเขาก็ยิ่งเตลิด ััที่มือก็รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ อย่างห้ามไม่อยู่
นั่นส่งผลให้ร่างเล็กยิ่งสั่นสะท้าน เธอบีบมือที่จับข้อมือของปังปอนด์ไว้แน่น ริมฝีปากบางก็เม้มเข้าหากันอย่างสะกัดกั้นอารมณ์ แต่ก็ไม่สามารถปกปิดเสียงครางกระเส่าจากลำคอเล็กได้
ปังปอนด์ในตอนนี้เขาก็เริ่มจะควบคุมตัวเองไม่อยู่ภาพตรงหน้ามันเย้ายวนหัวใจเด็กหนุ่มมากเกินไป ััความนุ่มนิ่มของร่างเล็กก็ยิ่งทำให้เขาเตลิด กลิ่นกายที่หอมฟุ้งจมูกก็กระตุ้นอารมณ์ของเขาได้ดี ลมหายใจถี่กระชั้นชิดขึ้นเรื่อยๆ เ้าโลกตรงกลางกายหนุ่มก็เริ่มขยายใหญ่
"ปะ–ปังปอนด์…" ไม่รู้ว่าจะอธิบายยังไงกับความรู้สึกนี้ สาวน้อยไม่ได้รู้สึกนึกรังเกียจมัน แต่ความรู้สึกลึกๆ ในใจบอกเธอว่าการทำแบบนี้มันไม่ถูกต้อง และสมควรจะหยุดได้แล้ว
หาไม่แล้วมันอาจจะเกิดเื่ไม่ดีขึ้นมาก็ได้ แต่ร่างกายกลับไม่ยอมขัดขืนััของเด็กหนุ่มเลย ยิ่งเขาััก็ยิ่งรู้สึกอ่อนระทวย เรี่ยวแรงก็หดหายไปเรื่อยๆ อย่างไม่ทราบสาเหตุ
"เธอรู้สึกยังไงบ้าง" เสียงแหบพร่าของปังปอนด์เอ่ยถาม
พายอาร์ไม่รู้ว่าจะตอบเขายังไง ตอนนี้ร่างเล็กสั่นระริก อย่างควบคุมไม่อยู่เธอกัดริมฝีปากล่างเอาไว้ แล้วส่ายหน้าน้อยๆ เป็คำตอบให้ปังปอนด์
เด็กหนุ่มมองแล้วยิ่งรู้สึกว่าในเวลานี้เธอช่างเซ็กซี่และเย้ายวนใจเหลือเกิน
เขารู้สึกได้ว่าอยากจะทำอะไรมากกว่านี้ มากกว่าััความนุ่มนิ่มนี้ด้วยมือเฉยๆ จึงผลักร่างเล็กให้นอนราบไปกับเตียงนุ่มอย่างเบามือ
*********************
5K
![[นิยายแต่งเอง]จักรพรรดิเทียนถางสยบฟากฟ้า 2](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/dea739dea9f5f5fae5c188a14b829203.webp)