นิสาที่ตื่นขึ้นมาท่ามกลางความมืดมิดรอบตัวทำให้นิสาที่ยังไม่รู้ว่าตนเองได้ตายจากโลกแล้วมึนงงทันที
“ที่นี้ที่ไหนเนี้ย ทำไมมันมืดอย่างนี้หละ”นิสายังคงเอ่ยถามตัวเองอย่างสงสัยเพราะไม่ว่าเธอจะมองไปทางไหนเธอก็พบว่าทุกที่ที่เธอมองไปเธอจะพบกับความมืดที่ไม่มีแสงสว่างใดๆ เลย
"คล่ำๆ ทางไปหละกันขืนมัวแต่นั่งอยู่อย่างนี้คงไม่เจอกับทางออก"เมื่อตกลงกับตัวได้นิสาจึงได้คล่ำทางไปเรื่อย แต่ไม่ว่าจะพยายามเท่าไหร่นิสาก็ต้องผิดหวังเพราะนิสาไม่พบทางออกเลยและด้วยความอ่อนเพลียนิสาจึงเผลอหลับไป
"คุณหนูบ่าวดีใจด้วยนะเ้าคะในที่สุดคุณหนูก็ได้แต่งงานกับชายคนที่คุณหนูรัก"เสียงหญิงวัยกลางคนเอ่ยแสดงความยินดีกับหญิงสาวตรงหน้านาง
“แม่นมอิ่น ในที่สุดรองแม่ทัพไป๋ก็ต้องแต่งงานกับข้า”หญิงสาวตอบแม่นมของตนเองด้วยใบหน้ามีความสุข
"ที่นี้ที่ไหน ทำไมไม่มีใครมองเห็นฉันเลยหละ"นิสาที่เอ่ยกับตนเองด้วยความมึนงง ตลอดที่คนสองคนนี้คุยกันอยู่นิสาได้เดินผ่านคนทั้งสองเหมือนตัวเองเป็อากาศ
"หรือเราจะตายแล้ว ต้องใช่แน่แล้วเราหัวกระแทกเตียงตาย" นิสาเอ่ยอย่างคิดขึ้นได้แล้วทำไมเราจึงมาอยู่ในห้องนี้ได้นะสองคนนี้เป็ใครั้แ่เรามาสองคนนี้ยังคุยกันไม่หยุดเลยคอแห้งแทนจริงๆ
"เออคุณหนูเ้าคะ บ่าวได้ยินข่าวมาว่าท่านรองแม่ทัพไป๋หยางเจี๋ยมีคนรักอยู่แล้วนะเ้าคะหากคุณหนูแต่งเข้าไป คุณหนูของบ่าวอาจจะไม่มีความสุขเพราะสามีรักอนุมากกว่าก็ได้นะเ้าคะ"แม่นมอิ่นเอ่ยเตือนคุณหนูของตนด้วยความเป็ห่วง
“ไม่เป็ไรแม่นมอิ่นข้าเชื่อว่าความรักของข้าจะสามารถเอาชนะใจของท่านรองแม่ทัพได้”หญิงสาวตรงหน้านิสาด้วยรอยยิ้มหวาน
“เ้าค่ะ บ่าวเชื่อในสิ่งที่คุณหนูเลือกเสมอ นอนเถอะเ้าคะพรุ่งนี้คุณหนูจะได้เป็สาวงามที่สุดในงาน”แม่นมอิ่นห่มผ้าให้คุณหนูของตนแล้วเดินออกจากห้องไปด้วยรอยยิ้มจางๆบนใบหน้าของนางในตอนนี้นิสาที่ยืนอยู่ในความมืดมิดกลับพบว่าตัวเองนั้นไม่มีความง่วงเลยแม้แต่น้อย
“เป็ผีนี้ก็ดีอย่างนี้นี่เอง ไม่ต้องกินไม่ต้องนอนจะทำอะไรจะไปที่ไหนก็ทำได้ไม่มีใครมาห้าม”นิสาเอ่ยกับตนเองเบาๆ
“อ้าวแม่หนู เ้าเข้ามาอยู่ในจวนหนิงได้อย่างไร”ิญญาหญิงแก่เดินเข้ามาทักนิสาในเรือนของหนิงเย่งชิงด้วยความสงสัย
“หนูก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ รู้ตัวอีกทีก็ตัวติดกับคุณหนูจินแล้ว”นิสาเอ่ยตอบิญญาตรงหน้า
“แม่หนูคงมีชะตาเกี่ยวพันกับเจินเออร์หลานสาวของข้าเป็แน่เอาเช่นนี้คืนนี้เ้าไปที่ศาลบรรพชนตระกูลจินกับข้าเพื่อจะได้รู้อะไรเกี่ยวกับเื่ที่เ้าต้องมาคอยติดตามเจินเออร์ของข้า”ิญญาหญิงแก่ตรงหน้าเอ่ยกับนิสาอย่างใจดี
“ขอบคุณค่ะคุณยาย” นิสาเอ่ยขอบคุณด้วยความดีใจ
ยามซวี(19.00-20.59)นิสาได้เดินตามิญญาหญิงแก่ที่มารู้ตอนหลังว่านางคือฮูหยินของอดีตผู้นำที่ตายไปแล้วหรือก็คือย่าของกุ้ยเจินนั้นเอง
“เจียวเหมยใครหรือที่เดินตามหลังเ้ามา”ิญญาหญิงแก่อีกคนเอ่ยถาม
“เรียนท่านแม่ แม่หนูคนนี้คือิญญาที่ตามติดเจินเออร์ของเราเ้าค่ะ”ฟางเจียวเหมยเอ่ยตอบแม่สามีของตน
“แม่หนูนี่หรือหรือที่ตามติดเจินเออร์ว่าอย่างไรแม่หนูมีเื่อะไรกับลูกหลานตระกูลจินอย่างนั้นหรือถึงได้คอยตามติดกันอย่างนี้”จินฮูหยินเอ่ยถามนิสาอย่างมีเมตตา
“สวัสดีค่ะคุณยาย หนูก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะว่าทำไมหนูถึงมาอยู่ที่นี้กับหลานของคุณยายได้แต่หนูไม่เคยคิดทำร้ายหลานของคุณยายเลยนะคะ” นิสาเอ่ยตอบอย่างสับสน
“ฮูหยินของข้าเ้าทำสิ่งใดอยู่หรือ”เสียงของชายชราเอ่ยถามฮูหยินของตนด้วยความสงสัย
“ไม่มีอะไรเ้าค่ะท่านพี่ พอดีว่าเจียวเหมยกับข้าเจอิญญาหลงทางนะเ้าค่ะ”จินฮูหยินเอ่ยตอบสามีของตนด้วยรอยยิ้ม
“ิญญาตนอื่นจะเข้ามาในจวนตระกูลจินได้อย่างไร”หลิ่งจือเอ่ยถามฮูหยินของตนด้วยความสงสัย
“ท่านพ่อข้าคิดว่านางน่าจะมีเื่อะไรบางอย่างเกี่ยวพันกับเจินเออร์เ้าค่ะเพราะข้าเห็นนางคอยติดตามเจินเออร์ตลอดเวลาเลยเ้าค่ะ”เจียวเหมยเอ่ยตอบพ่อสามีของตน
“คงจะเป็เช่นที่เจียวเหมยกล่าวมาจริงๆ” หลิ่งจือเอ่ยอย่างเห็นด้วยกับลูกสะใภ้ของตน
“ว่าแต่เ้าเถอะ มีนามว่าอะไรหรือ”หลิ่งจือเอ่ยถามเด็กหญิงตรงหน้า
“สวัสดีค่ะคุณตา หนูชื่อนิสาค่ะขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะเ้าคะ”นิสาเอ่ยพร้อมกับฝากตัวกับเหล่าิญญาทั้งหลาย
620
